Ασκήσεις επί χάρτου

 

Αν ο Σύριζα φρόντιζε να φτιάξει έστω ένα κανάλι δικό του, το οποίο θα εξέπεμπε ήθος και ύφος, πολιτισμό κι αξιοπρέπεια...

Η συντριπτική πλειοψηφία της τέχνης και των γραμμάτων στη χώρα μας δεν είναι δεξιοί, αποκλεισμένοι είναι.

Αν μοίραζε τα 37 δις στις ασθενέστερες τάξεις πριν το 19...-θα είχε χρόνο στη δεύτερη θητεία να κάνει το μαξιλάρι, δεν θα είχαμε φτάσει στη σημερινή κατάντια της βουλής.

Τα φασιστικά κόμματα επωάζονται στις δεξιές πολιτικές, στη βαρβαρότητα της νεοφιλελεύθερης εποχής και στη περιρρέουσα υποκουλτούρα.

Σε μια καπιταλιστική ζούγκλα δεν πας με το σταυρό στο χέρι. Σ' έφαγαν, έχουν πανοπλία οι άλλοι.

Η Ν.Δ μοίρασε 60 δις, ανέβασε 40 δις το χρέος, έκανε πολιτική με αλλονών θυσίες, έτσι κυνικά...

Αυτά καταλαβαίνει ο κόσμος δυστυχώς, δυστυχώς.

Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Κι έρχεται η στιγμή της απόφασης, με ποιούς θα πάω και ποιούς θ' αφήσω. Η δυνατότητα αυτή στη Δημοκρατία έρχεται, - όπως κι αν έρχεται, κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι δικαίωμα και περισσότερο υποχρέωση. Όποιος απέχει χάνει και την την διαμαρτυρία στα μέλλει γενέσθαι. Το " Όποιος δεν μετέχει στα κοινά.. είναι άχρηστος πολίτης" Περικλής 460 π. χ φωνάζει πάντα! Η επιλογή κυβέρνησης δεν είναι τατουάζ, είναι τρόπος ζωής. Είναι το τόξο στο βέλος μας. "Μα κανείς δεν με εκφράζει, όλοι παίζουν το παιχνίδι τους. Οι έχοντες την οικονομική επιφάνεια ασχολούνται με την πολιτική. Ποιός εργαζόμενος της επιβίωσης μπορεί να επιδιώξει θέσεις αξιωμάτων; " Το "όλοι ίδιοι είναι" είναι υπεκφυγή, δεν πάει πουθενά. Υπάρχει και η θεωρία της σχετικότητας. Του καλύτερου εκπροσώπου των αξιών μας. Είναι ένα βήμα μπροστά. Αλλιώς περιμένεις την ιδανική κοινωνία ή τη δευτέρα παρουσία. Ή ψηφίζεις ΚΚΕ. Θα ήταν ωραίο να βλέπουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Ο στόχος είναι κοινός, από ποιό μονοπάτι θα πάμε το πρόβλημα και το εμπόδιο. Αυτό εκμεταλεύονται οι στυγνοί καπιταλιστές χρόνια και χρόνια, ενώ είναι μειοψηφία στο λαό, αλωνίζουν στις πλάτες του... Οι νέοι έχουν προβάδισμα, σ' αυτούς ανήκει το μέλλον. Ας μην αφήσουν γερασμένες σκέψεις να το σαπίζουν. Βραδιάζει πάλι απόψε, μετά τη δουλειά, μετά την τετραετία που πέρασε η χώρα, μετά τη νύχτα ας ξημερώσουμε κρατώντας ένα όνειρο για τη χώρα μας, για τη ζωή μας, ας ημερώσουμε λίγο από την άγρια ζούγκλα, από την παραπολιτική, από την βαρβαρότητα της εποχής. Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Ο Πολάκης

Θαυμάζω την αντοχή του, τη λεβεντιά του, την γνήσια ανθρώπινη φύση του, την ειλικρίνεια του. Ένας εναντίον όλων, απροσκύνητος, δουλευταράς, Κρητικός,  ένας Ζορμπάς του Καζαντζάκη, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Μέσα στο ψέμα, την υποκρισία, στην απάτη, στη χλιδή της εξουσίας μοιάζει με όαση στην έρημο.

Δεν είναι τυχαίο που σκίζουν τις γραβάτες τους οι δεξιοί του Ζαμπούνη και του ζουρλομανδία του Άδωνη και αφρίζουν οι βίλες των καναλιών, - ξέρουν οτι έχουν λερωμένα τα βρακιά τους. 

Όταν πεθαίνει κόσμος, όταν ξεσπιτώνουν ανθρώπους ποιός νοιάζεται για τη γλώσσα το σαλονιών, των βολεμένων της αρπαχτής.

Είθε η χώρα μας να είχε πολλούς Πολάκηδες, ίσως υπήρχε ελπίδα.

Εσείς οι άλλοι που σας αρέσουν οι ωραίες λέξεις, 

Να πάτε να θυσιαστείτε!

Βασικά αγαθά

Κάθε άνθρωπος που γεννιέται έχει υποχρεώσεις και δικαιώματα. Μια βασική υποχρέωση είναι να λειτουργεί παραγωγικά υπέρ του συνόλου της κοινωνίας. Ένα βασικό δικαίωμα είναι να συναντά μια κοινωνία τέτοια, ώστε να έχει που την κεφαλή κλείνειν. Και τα δυό τα πήρε και τα σήκωσε η φιλελεύθερη ζούγκλα του νεοκαπιταλισμού. 

Υπήρχαν πάντα πλούσιοι και φτωχοί, είχε να κάνει περισσότερο με την ιδιοκτησία και τις εμπόλεμες κατακτήσεις. Σήμερα έχει να κάνει με την μαγκιά, το χρηματιστήριο, τα εφέ, τα "έξυπνα επαγγέλματα" και άλλα τέτοια τινά και οι ανισότητες όλο και διευρύνονται ανάμεσα στους πολίτες, αλλά και ανάμεσα των χωρών. Ποτέ στη χώρα μας δεν υπήρχαν τόσοι δικαστές, τόσοι δικηγόροι, τόσες διαφορές αξιακών αρχών. Ποτέ στον κόσμο δεν ξοδεύονταν τόση ενέργεια για τον αόρατο πόλεμο των εξοπλισμών. 

Θα περίμενε βέβαια κανείς το αντίθετο, αφού μιλάμε για πολιτισμό, τεχνολογικό, ιδεολογικό και ότι άλλο "σύγχρονο".

Ο άνθρωπος ήταν πάντα και παντού ο ίδιος και τότε και τώρα. Η πρώτη του ανάγκη η επιβίωση.  Όταν ο νόμος αυτός δεν ισχύει για όλους αρχίζει ο πόλεμος. Ένας μικρός πόλεμος φέρνει ένα μεγάλο. Ο πόλεμος ήταν και είναι η καταστροφή χωρίς νικητές και ηττημένους. Κανένας πόλεμος μικρός ή μεγάλος δεν γίνεται χωρίς αίτια αλληλοεξόντωσης. Το κυνήγι των εξοπλισμών από μόνο του οδηγεί στο θάνατο, έχουμε λεφτά για όπλα, δεν περισσεύουν για νοσοκομεία. Τεράστια κέρδη στους λίγους, φτώχια στους πολλούς. 

Όλα αυτά έχουν ένα κοινό παρονομαστή, τον καταστροφικό καπιταλισμό και την ανθρώπινη απληστία που στηρίζεται. Η μία είδηση πιά είναι πόσα εκατομμύρια αύξησε κάποιος σήμερα την περιουσία του και η διπλανή πόσοι άστεγοι πέθαναν από πείνα. Κανένα όριο προς τα πάνω, συνεχής πίεση προς τα κάτω. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά για τους θαυμαστές του, φρόντισε βέβαια να αφαιρέσει κάθε αίσθηση δικαιοσύνης, κάθε ανθρώπινο υγιές συναίσθημα, καλιέργησε τον ανηλέητο ανταγωνισμό, την υποκρισία του δήθεν και αν θες στον καπιταλισμό μπορείς να γίνεις πάμπλουτος αρκεί να αρπάξεις τις ευκαιρίες που σου δίνει. Δεν τον αφορά αν η ευκαιρία του ενός είναι ο θάνατος του άλλου, επικαλείται τη ζούγκλα, λέει τσιτάτα όπως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, δεν είμαστε όλοι ίσοι και άλλα φαιδρά που χαρακτηρίζουν τον μηχανικό άνθρωπο. 

Στον καπιταλισμό δεν χωράει συναίσθημα, αν μιλήσεις για δικαιοσύνη είσαι ρομαντικός, αν σπείρεις βιολογικά είσαι βλάκας, αν είσαι διαφορετικός είσαι για τον καιάδα, αν ατύχησες στους νόμους του θα σε πετάξει στο δρόμο. Είναι κάτι σαν τους ναούς του χρήματος που ασπάζεται, σου δίνουν ένα και ζητάνε δέκα. 

Τι κάθομαι και γράφω τώρα; Έκθεση στο γυμνάσιο για να περνάει η ώρα. 

Έτσι γίνεται στον καπιταλισμό, τα μισά επαγγέλματα υπάρχουν για να περνάει η ώρα. Φτιάχνει όπλα, παράγει ναρκωτικά, οι μισοί υποπτεύονται τους άλλους μισούς, η τηλεόραση  σου λέει πως θα γίνεις πλούσιος χωρίς να δουλεύεις, εκατό εταιρείες την ημέρα σε παίρνουν τηλέφωνο να σου πουν πως θα κερδίσεις, οι κυβερνήσεις προσλαμβάνουν μπάτσους αντί για καθηγητές, για να πάει ο πρωθυπουργός στην ΔΕΘ θέλει 6000 μπάτσους, πέντε δεν φτάνουν. 

Το ένα φέρνει το άλλο, φρένο δεν έχει. 

Έχουμε όμως δυό λύσεις. Ή να γίνουμε όλοι πλούσιοι όπως μας τάζει πατώντας το κουμπί ή να αυτοκαταστραφεί πριν αποτελειώσει την ανθρωπότητα. Η πρώτη δύσκολη και άχρηστη, η δεύτερη πιθανότερη.

Βούτυρο στο ψωμί τους

Το είπε και το 'κανε. Θα δημιουργήσουμε τέτοιο κλίμα, ώστε να μη ζυγώνει άνθρωπος στο Νοσοκομείο. Το κατάφεραν. Χαράς υπερκέρδη για τους μεγαλοκλινικάρχες. Η ευκαιρία στο πιάτο, η συνταγή γνωστή, πριονίζουμε το δέντρο να πέσει μόνο του. Το δέντρο πέφτει. Το ΕΣΥ καταρρέει. Δοξάστε τους.

Ποιός θα πάει στους ιδιώτες, όσοι έχουν χρήματα, οι άλλοι;

Οι άλλοι ας πρόσεχαν, θα μπορούσε να αναβάλουν το έμφραγμα, το ατύχημα, δεν φταίνε αυτοί, αυτοί έκαναν σημαία την ατομική ευθύνη εδώ και δυό χρόνια.

Δεν αντέχουμε άλλο φωνάζουν οι γιατροί, σας άλλαξα τον υπουργό υγείας, τι άλλο θέλετε;

Πεθαίνουν άνθρωποι εκτός ΜΕΘ, μπόρα είναι θα περάσει, λέει ο υπουργός.

Αναβάλλονται χειρουργεία, ας πάνε στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν λεφτά, τότε ας πεθάνουν, τι θα πει δεν έχω λεφτά;

Τι θα πει δεν έχω λεφτά να πάω στο γιατρό, λες και είσαι εξαρτημένος απ' το μισθό σου.

Είμαστε μια ωραία παρέα στο γύρο του θανάτου.

Άλλοι τρίβουν τα χέρια τους και άλλοι τα σηκώνουν ψηλά.

Η υγεία εμπόρευμα; Οι άνθρωποι αριθμοί; 

Μα ζούμε στον φιλελεύθερο   καπιταλισμό πατέντας Μητσοτάκη, τον αποθέωσαν πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι, τι σημασία έχει αν πολλαπλάσια στην χώρα τον...βρίζουν, έτσι γίνεται στις κάλπικες δημοκρατίες. Αρκεί να σκεφτούμε πως αν είχαμε Δημοκρατία, ούτε μαστίγιο, ούτε καρότο θα είχαμε. Με δώρο πενήντα βουλευτές, με κουστούμι και γραβάτα στας οθόνας, μια χαρά τον βρίσκω. Αν πάλι δεν εμβολιαστούν κάποιοι μπορεί να τους κρατάει ολόκληρη τη σύνταξη, να πεθάνουν της πείνας.  Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουν, τι απ' τον ιο, τι από πείνα, θα πει κάποιος απ' τους 158 κλακαδόρους του. Μόλις πει μια εξυπνάδα στη βουλή ο αρχηγός σύσσωμοι χειροκτροτάνε, μόλις προχτές είπε ο αρχηγός πως τα μνημόνια τα έφερε ο Σύριζα, κάηκε η βουλή, αν ήταν μπουζούκια δεν θα έμεινε πιάτο. 

Για γέλια ή για κλάματα; Δεν ήξερες, δεν ρώταγες..

Αυτά

Στάθηκα τυχερός στη ζωή μου. Γεννήθηκα σε μια πλούσια χώρα, σε μια οικογένεια που όλα έρρεαν άφθονα, χρήμα, νταντάδες, ιδιαίτερα φροντιστήρια. Το εργοστάσιο παραγωγής εμφιαλωμένου νερού του πατέρα μου ήταν από τα μεγαλύτερα, οι ορίζοντες ήταν ανοιχτοί για μένα. Δεν χρειάστηκε να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, στα δεκαοκτώ μου έφυγα στην Αμερική, σ' ένα από τα καλύτερα και ακριβότερα Πανεπιστήμια, ώστε επιστρέφοντας να μεγαλώσω ακόμα τις επιχειρήσεις του πατέρα μου.  Όταν το καλοκαίρι του '20 έβλεπα την Ελλάδα να γίνεται ένα απέραντο εργοτάξιο και να αναπτύσεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ήταν η πρώτη φορά που αγχώθηκα στη ζωή μου, μήπως και δεν προλάβω το αεροπλάνο της απογείωσης. 

Τελικά το πρόλαβα, βρήκα αμέσως δουλειά, ακριβοπληρωμένη και αναπαυτική. Χαίρομαι να ανταλάσσω ιδέες με τον Πρωθυπουργό, πως εμείς οι νέοι που ξενιτευτήκαμε, μπορούμε πια να επιστρέφουμε μαζικά στην Ελλάδα και να συμμετέχουμε στο θαύμα που συντελλείται. Κύριε Πρωθυπουργέ σας ευχαριστώ γιατί στο προσωπό μου τιμάτε τη νεολαία, δείχνοντας το δικό μου παράδειγμα σ' αυτό το δημοκρατικό συνέδριο. 

Πάντα οι νέοι

Αν εκείνη την ημέρα του Νοέμβρη δεν επαναστατούσαν οι νέοι, δεν θα ήταν η απαρχή της πτώσης της χούντας. Ήταν το τριήερο της εξέγερσης που γιορτάζουμε, Νοέμβρης του '73. Ήταν η σπίθα που έβαλε τη φωτιά. Άνθρωποι και άνθρωποι αγωνίσθηκαν, φυλακίστηκαν τα επτά χρόνια που η "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" έβαλε τη χώρα στο γύψο. Ο γύψος όμως σπάει εύκολα, δεν είναι μπετόν. Η δικτατορία έπεσε τελικά με τα γεγονότα της Κύπρου τον Ιούλη του '74.

Μπροστά οι νέοι, οι νέοι σε ηλικία, οι νέοι σε ιδέες. Μήπως και τότε οι πολλοί δεν σώπαιναν; Μήπως και τότε πολλοί δεν συνεργάστηκαν, δεν πλούτισαν, δεν ασπάστηκαν το όφελος της σιωπής και του ναζισμού; Αυτοί ήταν το στήριγμα του εφτάχρονου ολοκληρωτισμού.

Το Πολυτεχνείο είναι το ορόσημο του αγώνα.

Ψωμί- Παιδεία-Ελευθερία ήταν το σύνθημα τότε. Ας αναρωτηθούμε ποιό είναι σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά.

"Το πρώτο βράδυ της κατάληψης του Πολυτεχνείου μια ομάδα περίπου εκατό χουντικών νεολαίων της οργάνωσης Κόμμα 4ης Αυγούστου (Κ4Α) του Κώστα Πλεύρη μαζί με ασφαλίτες και παρακρατικούς αποφάσισαν να οργανώσουν εισβολή στο Πολυτεχνείο, αλλά ελλείψει σχεδιασμού και ηγεσίας περιορίστηκαν στην παρεμπόδιση της τροφοδοσίας των φοιτητών από εξωτερικές ομάδες περιφρούρησης".

Ποιός ήταν αυτός ο Πλεύρης;

Τα γεγονότα, τα σύμβολα, οι νέοι. Αν τα λόγια τα παίρνει ο αέρας, οι πράξεις μένουν ανεξίτηλες και σημαδεύουν την πορεία μας. 

Ο Διομήδης Κομνηνός μαθητής ακόμα, έπεσε νεκρός, δεν πρόλαβε να ζήσει. Δεκάδες οι νεκροί εκείνη τη μέρα. 17 Νοέμβρη. 

Το Πολυτεχνείο τότε ήταν η κορύφωση του αγώνα ενάντια στη στυγνή δικτατορία. 

Ας αναζητήσουμε και σήμερα εκείνους τους τρόπους αντίστασης, απέναντι στη φτώχια, στην αδικία, στη βία που ασκει η εκάστοτε εξουσία στο σώμα του λαού, ώστε να επιπλέει στις δάφνες της. 

Μόνο έτσι τιμούμε το Πολυτεχνείο, εκείνους τους νεκρούς. Οι νεκροί πάντα είναι νεκροί, όπως και να σκοτώνονται, με όποιο τρόπο. 

Οι νέοι έχουν τον πρώτο λόγο, τους ανήκει το μέλλον.

Πύρρειος νίκη

Είναι φυσιολογικό μπροστά στο δίλημμα επαναφοράς της δεξιάς, να κρεμαστεί ο κόσμος από τον μνημονιακό Σύριζα.
Κανένας δεν άντεξε αυτές τις εκλογές, -ούτε οι νικητές. Πολύ περισσότερο ο χαμένος-έτσι κι αλλιώς-λαός. Αν συναθροίσουμε την αποχή, λευκά, άκυρα, απομονώσουμε τους φασίστες–δολοφόνους, δούμε και την γραφικότητα κάποιων κομμάτων που μπήκαν στη Βουλή, τι απομένει; Μια πύρρειος νίκη του Σύριζα, ένα χαμόγελο εξουσίας του Αλέξη και τα αποκαΐδια του μιντιακού συστήματος.
Φάνηκε άλλη μια φορά η γύμνια της δήθεν δημοκρατίας. Αν η «άλλη μέρα» είναι ο Λεβέντης στη Βουλή, ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε.
Είμαστε πολύ μακριά από την πραγματική Δημοκρατία και ακόμα πιο μακριά από την άμεση Δημοκρατία. Η παραπλάνηση παίζει τον καθοριστικότερο λόγο, απ’ όπου και αν προέρχεται. Από τον εκλογικό νόμο ως τις δημοσκοπικές εταιρίες, από τις ψευδαισθήσεις μας ως την επιρροή των μέσων αποβλάκωσης. Χθες ψηφίσαμε δίχως καμία σιγουριά. Από σήμερα άλλοι θα αποφασίζουν για μας και στην περίπτωση μας οι εκτός Ελλάδας.
Παρ’ όλα αυτά ας ευχηθούμε ότι η ανάγκη της κοινωνίας θα δώσει τις λύσεις. Πιστεύω στον Άνθρωπο και στην ανάγκη, στα κινήματα και στην πράξη. Τα κόμματα έχουν προ πολλού χρεοκοπήσει. Μαζί μ’ αυτά και εμείς.

Κωστής Ταξιδεύων
21 Σεπτεμβρίου 2015

Συνθήματα, συνθήματα, συνθήματα και στο βάθος κήπος

Όσο παίρνει το μάτι μου και όσο ακούει το αυτί μου τίποτα άλλο εκτός από μικροπολιτική δεν έχουν οι εξπρές εκλογές. Όχι γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος, αλλά γιατί τα σκιάζει όλα η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά. Έτσι κι αλλιώς ο δρόμος τους είναι πλέον γνωστός. Ή έτσι και αλλιώς μνημονιακό γιουβέτσι, μαγειρεμένο στο φούρνο μικροκυμάτων.
Συνθήματα αντί για ουσιαστική συζήτηση παντού.
Αντί για παραγωγή μιλάνε για κατανάλωση. Αντί για αλλαγή τρόπου ζωής μιλάνε για μεγάλες επενδύσεις. Αντί για παιδεία εξυμνούν την παραπαιδεία. Αντί για σκέψη τροφοδοτούν την υπνηλία. Αντί για αλήθεια ψέματα. Αντί για μάθημα πάμε σε καινούριο πάθημα.
Κόμματα αρχηγικά, ματαιοδοξίες ιδιωτικές ματαιώνουν κάθε συλλογικό όραμα. Αν μετρήσετε τα εγώ στο αποψινό ντιμπέιτ θα καταλάβετε. Αν ρίξουμε μια ματιά πίσω θα δούμε τι σημαίνει αστική δημοκρατία με τις πενήντα έδρες μπόνους και άλλα τινά. Σιγά μην αρνηθούν τη βουλευτική αποζημίωση να σηκώσουν κεφάλι οι υποψήφιοι βολευτές μας… Όλα έχουν την τιμή τους και σε τούτες τις εκλογές, εκτός από τη χαμένη τιμή των εκλογών.
Και όμως πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε. Η αποχή δεν είναι λύση. Ούτε το λευκό. Θα μπορούσε να είναι το λευκό αν έπαιρνε τις έδρες που του αναλογούν. Ούτε αυτό συμφέρει τους κομματάρχες.
Θα πάμε να ψηφίσουμε, θα δηλώσουμε την παρουσία μας, θα πάμε να καταδικάσουμε.
Θα πάμε δίχως ελπίδα όμως. Αυτή την ελπίδα είναι που σκότωσε ο Σύριζα.
Θα ψηφίσουμε μικρά κόμματα, το μέλλον ανήκει στη δικιά μας ενεργή πράξη. Ανήκει στα αυτόνομα κινήματα, σε μικρές συλλογικότητες που ανιδιοτελώς παλεύουν. Παλεύουν ενάντια σε κάθε μορφής εξουσία, αυτενεργούν και αποδεικνύουν.
Το μέλλον στη χώρα μας είναι απρόβλεπτο πια. Το τρίτο μνημόνιο του Σύριζα θα αποτελειώσει τη χώρα αν δεν αντισταθούμε…

Κωστής Ταξιδεύων
14 Σεπτεμβρίου 2015

Ας παίξουμε ψέματα

                                                                         Ξέφυγα από τους καρχαρίες

                                                                         και νίκησα τους τίγρεις

                                                                         μ’ έφαγαν όμως

                                                                         οι κοριοί.
                                                                                                   Μπερτολτ Μπρέχτ
                                                           

Αν ζούσαμε σε μια κανονική χώρα με τα στοιχειώδη της επιβίωσης, αν δεν ήμασταν ανήμποροι σε βαθύ πηγάδι, θα μπορούσε κανείς να δει με χιούμορ όλα αυτά που συμβαίνουν. Ακόμα και να παίζουμε σαΐτες με τις εκλογές. Αφού κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και αφού καταλάβαμε  πια πως σωτήρες δεν υπάρχουν, -πολύ περισσότερο  μέσω εκλογών.
Ήθελαν λέει, να πείσουν τους αναποφάσιστους, δηλαδή αυτούς που κατέβηκαν πρόσφατα από το φεγγάρι  και δεν έχουν ιδέα τι συνέβηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και τους τελευταίους μήνες.
Αλλά για μας τους απλούς πολίτες που μας εκμαυλίζουν νυχθημερόν, που μας θεωρούν εκλογική μάζα,  τα πράγματα είναι τραγικά. Και οι τραγωδίες δεν βγάζουν γέλιο. Ούτε οι πράξεις, ούτε τα ψέματα συγχωρούνται. Η ίδια η ζωή εκδικείται. Και η ιστορία καταγράφει.
Ποιος νοιάζεται για την πορεία των κομμάτων, όταν τα ίδια δεν νοιάζονται   για το κτίσιμο μιας υγιούς κοινωνίας;  Όσοι ψηφίσουν με μισή καρδιά και οι άλλοι με μια βαθιά πληγή στο στήθος ανήμποροι να φτάσουν και ως την κάλπη.
Δεν χάθηκαν όλα, εκτός από την απαξίωση διαχρονικά της κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας.
Αν ο πολίτης δεν είναι σαν αυτούς δεν πάει μαζί τους, ούτε τους στηρίζει λόγω συνθηκών.
Το μόνο χρέος του είναι να είναι απέναντι στην κάθε μορφής εξουσία. Το μόνο χρέος του είναι η πράξη. Οι θεωρίες τελείωσαν, μας περιμένει η ζωή.
Και η ζωή του καθένα είναι μοναδική και πολύτιμη για να την πουλάει και να την αγοράζει κατά το δοκούν.
Ας σκεφτούμε σοβαρά που θα την ξοδέψουμε. Μας περιμένουν στη γωνία να μας αρπάξουν πάλι.

Κωστής Ταξιδεύων
10 Σεπετεμβρίου 2015

Από πρίγκιπας βάτραχος…

Δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτή την αλλοπρόσαλλη πολιτική του Συριζα. Κάποτε ακούμπησα κι εγώ πάνω του ελπίδες για  κάποια άλλη πορεία.
Ήμαστε σε σταυροδρόμι έλεγα, θα διαλέξουμε αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στο σκοτάδι ή θα πάρουμε τον δρόμο που δείχνει ο Σύριζα, με όλες τις επιφυλάξεις; Και οι ενστάσεις ήταν πολλές. Έπρεπε όμως κάπου να στρίψουμε, το σκοτάδι του χτες μας πέθαινε.
Και στρίψαμε. Μη περιμένεις πολλά και απ΄ αυτούς τους ξέρω από μέσα, τόσα χρόνια στα οργανωτικά, μου έλεγε φίλος. Κι εγώ απ’ έξω δικαιολογούσα τα αδικαιολόγητα. Ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη και ο ενθουσιασμός που δεν λογαριάσαμε διαφορές.
Τώρα;
Ότι απόμεινε στην πολιτική αρένα όρθιο το αποτελείωσε ο Σύριζα. Και δεν εννοώ μόνον μνημονιακοοικονομικά. Ποιος λόγος να ακούσω πια τα λεγόμενα του Τσίπρα. Θα αρχίσουμε πάλι να λέμε ότι λέγαμε για τους άλλους;
Αν δεν ήξερε τι έλεγε δεν ήταν ικανός ο πρίγκιπας  για τιμονιέρης.  Αν ήξερε  ήταν απλά εξουσιολάγνος και τίποτα περισσότερο.  Μεταλλάχτηκε νωρίς σε αξιοθρήνητο βάτραχο.
Δεν νοιάζουν τον λαό τα εσωτερικά βίτσια των κομμάτων.  Έτσι κι αλλιώς στέρεψε η χώρα μας από πολιτικούς που μπορεί να εμπνεύσουν  έναν άλλο τρόπο ζωής. Αν δεν αφορούσε και εμάς, είναι χρόνος για πέταμα να ασχολείται κανείς με τα  άσφαιρα βέλη των πολιτικών σήμερα.
Χαίρομαι για την ανένταχτη ζωή μου. Δεν ανήκω  σε καμιά  στημένη θεωρία.  Ανήκω στην δικιά μου πράξη και ευθύνη.  Είναι εύκολο να είσαι  σε κάποιο  λούκι του συρμού, δύσκολο είναι να βρέχεσαι δίχως ομπρέλα στη βροχή.
Ούτε πρίγκιπας, ούτε βάτραχος, άλλο πετούμενο, άλλο ζώο!


Κωστής Ταξιδεύων
21 Αυγούστου 2015

Η ζωή είναι αλλού.

Κανένας από μας δεν γνωρίζει πια που οδηγούμαστε. Η τελευταία ελπίδα, για μια άλλη πολιτική (έστω υπέρ των αδύνατων οικονομικά) ξεθώριασε. Ακούς πια άχρωμες λέξεις, άνοστες, κενές από περιεχόμενο. Τα λόγια τα μεγάλα ήταν πολύ μικρά για να σηκώσουν το αδιέξοδο ενός λαού. Ενός λαού που δεν είναι έτοιμος για καμία ρήξη. Και μια κυβέρνηση που απορροφήθηκε μέσα σ’ ένα εξάμηνο από την γλύκα της εξουσίας. Είναι ανάξιο λόγου να συγκρίνουμε τον δρόμο που έδειχνε πριν τις εκλογές με το μετά. Και όλα αυτά για το καλό μας. Για το καλό μας εργάζονται όλοι τελικά. Εκτός από μας που ακολουθούμε τους σωτήρες.
Πέρασε η ζωή μας με θεωρίες και όνειρα. Ενθουσιαστήκαμε και απογοητευτήκαμε.
Η ζωή είναι αλλού. Κι αυτό είναι άλλη κουβέντα. Σίγουρα δεν είναι της οικονομίας και της πολιτικής που εγκλωβίζεται στην οικονομία.
Ένα μνημόνιο ακόμα δεν θα είμαι εγώ που θα το υλοποιήσω, έλεγε ο Πρωθυπουργός πριν το δημοψήφισμα.
Έναν αργό θάνατο στα σκοτεινά καμαρίνια της οικονομικής πολιτικής δεν τον αντέχω άλλο Αλέξη.
Καλό καλοκαίρι στο βουνό και στη θάλασσα.
Αφήστε τους να παραμιλάνε μόνοι τους στα τετράγωνα τραπέζια τους και τις τρίγωνες τράπεζες.
Η ζωή είναι κύκλος και έχουμε χρέος να ζήσουμε. Για αυτό γεννηθήκαμε. Για την αθωότητα μιας ελιάς που μεγαλώνει στον ήλιο.

Κωστής Ταξιδεύων
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Αφέλειες ενός ρομαντικού

Επειδή είμαι άσχετος από οικονομικά, αν θέλετε να ενημερωθείτε σωστά υπάρχουν πολλοί δεξιοί και αριστεροί ξερόλες, δεν είναι ανάγκη να διαβάσετε τις αφέλειες ενός ρομαντικού.
Απλά σαράντα χρόνια τώρα αναρωτιέμαι, ελπίζω και τρώω τα μούτρα μου. Μακριά από τούτες τις σκέψεις λοιπόν για να μην φάτε και σεις τα δικά σας.
Είπε ο πρωθυπουργός ότι υπάρχουν 250 δις Ελλήνων στις τράπεζες του εξωτερικού. Ο ιδρώτας και ο κόπος δηλαδή ενός λαού που πλούτισαν οι συλλέκτες του πλούτου και τον επένδυσαν στα ματαιόδοξα χρηματοκιβώτια της ευρωλαγνείας.
Είπε ο αιθεροβάμων πρωθυπουργός ότι αν επιστρέψουν στην Ελλάδα….. Δεν είπε τίποτα ούτε τώρα, ούτε ποτέ, πως αυτά τα λεφτά είναι το 30% του τρίτου μνημονίου που θα καταστρέψει ολοσχερώς τη χώρα. Γιατί απλά όσοι και να το ψηφίσουν δεν μπορεί να εφαρμοσθεί. Ουκ αν λάβεις εκ του μη έχοντος. Δεν είναι ανάγκη να γράφουμε αυτά που έλεγε ο ίδιος πριν πάρει την εξουσία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σκλαβιά για μια χώρα από την ελεημοσύνη παραδίνοντας την κυβέρνηση στους Σόιμπλε. Μόνοι μας έπρεπε να λύσουμε το οικονομικό πρόβλημα από την αρχή. Οι άλλοι δεν ήθελαν, αλλά να μη θέλει και ο Τσίπρας προβληματίζει πια για το μέλλον τούτης της χώρας.
Από την αρχή της οικονομικής κρίσης υποστήριζα ότι το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτιστικό.
Ένας λαός χωρίς αξίες πέρα από το βιβλιάριο τραπέζης δεν έχει κανένα μέλλον.
Ας περισώσει ο καθένας μας όση αξιοπρέπεια μας απέμεινε, επιστρέφοντας στο φυσικό μας περιβάλλον.

Κωστής Ταξιδεύων
15 Ιουλίου 2015

Νομίζαμε οι αφελείς

Όποιος πιστεύει ότι θα μπορέσει να εφαρμοστεί το νέο μνημόνιο Σύριζα- ΝΔ- Ποτάμι- Πασοκ πλανάται πλάνη οικτρά. Το 2010 είχε λίπος η Ελληνική κοινωνία και άντεξε.
(Τα 80 δις που παίρνει δάνειο είναι το 40% των χρημάτων που διέφυγαν τα τελευταία χρόνια από τους επιτήδειους στο εξωτερικό. Υπάρχουν στοιχεία για αυτά. Δεν ξεπουλάς τον λαό σου.)
Τώρα κάτω από τη μπότα του φασισμού δεν γίνονται θαύματα. Πως;
Νομίζαμε οι αφελείς κάπου πάταγε ο Τσίπρας και έλεγε ότι έλεγε. Εκτός από τα σκαλοπάτια της εξουσίας δεν πάταγε πουθενά αλλού!

Κωστής Ταξιδεύων
13 Ιουλίου 2015

Τίποτα δεν είναι ίδιο πια

Αφού ο Σύριζα θέλησε να σώσει τους έχοντες, ας πορευτεί με αυτούς. Ας πορευτεί με τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους. Ας πορευτεί με το 38 % που πανηγυρίζει για την παραμονή μας στην Ευρώπη του Σόιμπλε. Η άλλη Ευρώπη δεν μας προέκυψε, δυστυχώς χάσαμε.
Ένα 62% βροντοφώναξε ότι δεν έχουμε τίποτα άλλο να δώσουμε εκτός από την ψυχή μας. Καλή τύχη λοιπόν στην πορεία της χώρας. Τουλάχιστον θα απομείνουν εδώ οι πλούσιοι. ΜΕ τις ευλογίες του Σύριζα, των καναλιών και της εκκλησίας. Να τους έχει ο θεός καλά.
Αυτοί πήραν τις αποφάσεις τους, ας πάρουμε τώρα κι εμείς τις δικές μας! Νέοι ετοιμάστε τις βαλίτσες σας και ακολουθούμε.

Κωστής Ταξιδεύων
13 Ιουλίου 2015

Έρημη χώρα

Το μεγάλο λάθος της Κυβέρνησης ήταν ότι δεν προέβλεψε ότι θα φτάναμε εδώ. Είχε τη δυνατότητα να οδηγήσει αυτή τα πράγματα και όχι να αφήσει τον Σόιμπλε να μας πάει στον γκρεμό της άτακτης χρεοκοπίας. Να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο αυτή και η χώρα. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις της, αλλά την αφέλεια της γαμημένης ελπίδας.
Όλα αυτά έπρεπε να αναμετρηθούν νωρίτερα. Πριν προλάβουν οι πλούσιοι και βγάλουν άλλα 45 δις έξω από τη χώρα. Πριν στεγνώσει η χώρα με τις απανωτές πληρωμές των δανείων. Αυτά είναι γνωστά και δεν έχει κανένα νόημα να αναμασάμε την αποθέωση του ευρώ.
Τώρα που θα ακουμπήσουμε τις ψευδαισθήσεις μας;
Αφού ακόμα δεν κατάφερε να ρίξει τα βάρη στους πλούσιους, -αλλά πάλι να τα φορτωθούν οι μη έχοντες.
Σε καταστάσεις έκτατης ανάγκης ας κάνει τουλάχιστον αυτό που δεν έκαναν οι άλλοι. Να φορολογηθεί δραστικά όλος αυτός ο πλούτος που διέφυγε στις τράπεζες του εξωτερικού. Είναι πολλά τα λεφτά που με ιδρώτα τα παρήγαγε τούτος ο λαός και φυγαδεύτηκαν στις χρηματαγορές εκτός Ελλάδας. Τα στοιχεία είναι γνωστά, δεν υπάρχει αντίλογος.
Αν θεωρηθεί πράξη ευθύνης η υπογραφή του τρίτου μνημονίου ώστε να μην καταστραφεί ολοσχερώς η χώρα, ας παραιτηθεί να περισώσει την αξιοπρέπεια της δύναμης που ακούμπησε ένας ολόκληρος λαός, έστω τις ψευδαισθήσεις του.
Αν δεν παραιτηθεί, ας εγγυηθεί την μοίρα των αδυνάτων και την “τιμωρία’’ των πλουσίων. Άλλη λύση δεν υπάρχει με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο. Ο λαός έτσι και αλλιώς είναι στεγνός, δεν έχει να πάρει τίποτα, όσα μνημόνια και αν μας επιβάλλουν.
Θα πάρουμε τον δρόμο της προηγούμενης πενταετίας από την αρχή;
Και αν τότε κατάφεραν να περάσουν τα μέτρα τώρα και να θέλουν δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να εφαρμοστούν. Γιατί δεν απέμεινε τίποτα στον λαό, εκτός αν ξεπουλήσει την υπόλοιπη χώρα που δεν πρόλαβαν οι προηγούμενοι.
Και επιτέλους ας καταλάβουμε, πολιτική με αλχημείες δεν γίνεται.
Για παραγωγή πότε θα συζητήσουμε; Καλοί οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, αλλά οι άνεργοι από την ιδιωτική πρωτοβουλία της παραγωγής είναι.
Πριν αλλάξουμε όλοι χώρα!

Κωστής Ταξιδεύων
Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Φανταστείτε να μην είχε ανοίξει και η ΕΡΤ;

Αυτοί που οδήγησαν την Ελλάδα ως εδώ, συνεχίζουν ακάθεκτοι να ζητούν την πλήρη καταστροφή μας.
Διαστρεβλώνουν τα πάντα.
Υφαίνουν σενάρια ανατροπής της κυβέρνησης επειδή τόλμησε να πει ΟΧΙ στην τελική παράδοση. Χρησιμοποιούν απροκάλυπτα όλα τα όπλα εκβιασμού που διαθέτουν.
Δεν αντέχουν τη δημοκρατική έκφραση, ονειρεύονται πάλι τα ματ και τα χημικά.
Ούτε μια φορά δεν απάντησαν αν δέχονται την πρόταση των δανειστών χωρίς ταυτόχρονη αναπτυξιακή πολιτική και οριστική αναδιάρθωση του χρέους. Υποκρύπτουν έντεχνα αυτή την ΄΄λεπτομέρεια’’ η οποία θα καθορίσει το όποιο μέλλον της χώρας.
Τα χρηματοοικονομικά κανάλια μέσα στον πανικό τους ξεγυμνώθηκαν πέρα για πέρα. Από τα ντουλάπια ανασύρονται καταδικασμένοι στη συνείδηση του λαού και κάνουν δηλώσεις υπέρ του Ναι, π. χ Καραμανλής junior, ρουβάδες, τρουβάδες, ψινάκιδες και σκυλάκιδες.
Το ερώτημα είναι πεντακάθαρο, δεχόμαστε ή όχι το τελεσίγραφο των μέτρων, δίχως ταυτόχρονη χρηματοδότηση και διακανονισμό του χρέους. Και αντί να συζητάνε την ουσία του ερωτήματος συζητάνε πως θα ρίξουν την κυβέρνηση.
Τι σημαίνει ένα ενδεχόμενο όχι; Ότι σήμαινε και της Ιρλανδίας παλιότερα.
Αν και όλοι ξέραμε και ξέρουμε ότι τα πέντε χρόνια δεν τελείωσαν εδώ, τουλάχιστον να βρεθούμε μέσα στην ελπίδα ξανά.
Ένα πισωγύρισμα στη μαύρη πενταετία της καταστροφής θα ήταν το οριστικό τέλος της Ελλάδας.
Ο μόνος αξιοπρεπής Ευρωπαϊκός δρόμος πια, έτσι όπως μας έχουν εγκλωβίσει με τους απανωτούς εκβιασμούς της οικονομικής εξουσίας, είναι ο δρόμος του ΟΧΙ στην υποδούλωση για πάντα.
Ας σοβαρευτούμε πριν είναι αργά. Το Ναι δεν είναι ναι στην Ευρώπη, το ναι είναι ναι στην υποδούλωση για χρόνια με μέτρα χωρίς προοπτική.
Επειδή χρωστάμε δεν σημαίνει ότι θα εξοντώσουν έναν λαό. Ένας λαός υπόδουλος ποτέ δεν θα αναστηθεί. Με τι κουράγιο να δουλέψει; Αν φύγουν και οι εναπομείναντες νέοι, ποιος;
Έχουμε σκεφτεί πόσοι ακόμα σκέφτονται να φύγουν από τη χώρα; Αυτές οι ουρές των συνταξιούχων που βλέπουμε στις τράπεζες μπορεί να είναι νοσταλγία αν περάσει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος.
Θα μείνουμε έρμαια του Πρετεντέρη και του Μπογδάνου, του Άδωνη και του Βορίδη, του Σταύρου και του παρασταύρου;
ΟΧΙ, θέλουμε τις ζωές μας πίσω.
Ο αγώνας μη γελιόμαστε, είναι αυτών που δεν έχουν που την κεφαλή κλείνει και των εχόντων που εκμεταλλεύονται την κατάσταση για κερδοσκοπία.
Ένα Ναι οδηγεί τη χώρα σε επώδυνη περιπέτεια. Εκλογές και επαναφορά στο αμαρτωλό παρελθόν.
Ένα OXI στηρίζει την αξιοπρεπή πορεία της χώρας μας μες την Ευρώπη. Αυτής της Ευρώπης που θα αλλάξει θέλει δεν θέλει κάτω από την πίεση των λαών.
Όταν ακούμε κάποιον να μας μιλάει, ας αναρωτιόμαστε τι έκανε για να μη φτάσει η χώρα ως εδώ και ποια είναι η οικονομική του θέση. Αν τολμήσει και μιλήσει ο κύριος στην ουρά για στήριξη του ΟΧΙ θα φάει σπρώξιμο από το Μεγακάναλο.
Αν κάποιος νόμισε από μας ότι ο δρόμος για μια άλλη κοινωνία είναι εύκολος, κακώς νόμισε. Και ο Τσίπρας έπρεπε νωρίτερα να αναμετρηθεί με ότι συμβαίνει τώρα.
Φανταστείτε να μην είχε ανοίξει και η ΕΡΤ;


Κωστής Ταξιδεύων
3 Ιουλίου 2015

Μια χώρα συνταξιούχων με όποια συμφωνία δεν έχει μέλλον

Αν το ''κοίτα τη δουλειά σου, να τα’χεις καλά με όλους’’ είναι αναξιοπρεπής για σκεπτόμενο άνθρωπο στάση ζωής, το να σωπαίνεις μπροστά στο μέλλον ζωής ή θανάτου μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι τιποτένιο.
Αν άλλα σκέπτεσαι, αν άλλα λες και άλλα κάνεις είναι παραλογισμός, το να λες ωμά ''Δεν με νοιάζει πόσοι είναι άνεργοι, πόσοι φτωχοί, πόσοι ανασφάλιστοι, αν απομείναμε χώρα συνταξιούχων’’ είναι κυνισμός ανθρωποειδούς.
Και αν πέντε χρόνια δεν κατάλαβες τίποτα, είσαι τουλάχιστον πρόβατο.
Βέβαια όλα αυτά δεν είναι ακριβώς έτσι σε έναν οικονομικίστικο κόσμο, δίχως άλλες άξιες παρά την κατανάλωση. Σ’ έναν κόσμο που το σύνθημα είναι ο θάνατος σου η ζωή μου. Η δημοκρατία, η αλληλεγγύη(όχι η φιλανθρωπία της αναξιοπρέπειας), η ισονομία, η δικαιοσύνη παρ’όλες τις μεγαλόστομες ευχές κατάντησαν στον καπιταλιστικό κόσμο είδος εν ανεπάρκεια.
Είμαστε πέντε χρόνια κάτω από την μπότα του ζυγού και της εξαθλίωσης, κάποιοι οδήγησαν τη χώρα εδώ, είμαστε σχεδόν ένα πτώμα. Δεν περιμένουμε αυτό να το καταλάβουν όσοι κερδίζουν απάνθρωπα από αυτή την κατάσταση, αλλά τουλάχιστον ας το καταλάβουν όσοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από την ανεργία τους, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Αυτοί είναι οι πολλοί. Αυτοί που λυμαίνονται από τους λίγους φραγκοσυλλέκτες του πλούτου.
Αυτό σημαίνει ότι με μια τεράστια συμμετοχή του λαού στην αντίσταση, δεν θα είχαμε να φοβηθούμε τίποτα από τα κοράκια που τρώνε τις σάρκες μιας ολόκληρης χώρας εδώ και χρόνια.
Φτάσαμε εδώ μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο, ήταν και τότε φανερό, - όταν ξεκίναγε η υπερκαταναλωτική Ελλάδα να φουντώνει. Τώρα κοιτάζοντας πίσω είναι ολοφάνερο.
Θα μείνουμε σκλάβοι ή θα πούμε το μεγάλο όχι;
Μετράνε στις τηλεοράσεις οι βολεμένοι τι θα γίνει με τα λεφτά τους.
Εμείς το μόνο που έχουμε να μετρήσουμε είναι τι θα γίνει με τις ζωές μας. Και περισσότερο των παιδιών μας. Αυτοί εξόρισαν τους νέους μας στην Ευρώπη, εμείς θέλουμε να μπορέσουν τα παιδιά μας να παραμείνουν στον τόπο που γεννήθηκαν.
Μια χώρα συνταξιούχων με όποια συμφωνία δεν έχει μέλλον.

Κωστής Ταξιδεύων
30 Ιουνίου 2015

Δίνη, σκοτοδίνη και ανδρεναλίνη.

Το χρέος είναι κοντά στα 400 δις. Οι καταθέσεις μόνο στην Ελβετία κοντά στα 800 δισ. Και πόσα άλλα σε φορολογικούς παραδείσους.
Υπάρχει πολιτική βούληση, μια κι έξω να τελειώνουμε;
Τα περισσότερα απ’ αυτά τα χρήματα δεν είναι σίγουρα οικονομίες εργασίας, πολύ περισσότερο χρήματα από εργασία. Αέρας είναι. Και τα έχουν οι λίγοι συνήθεις ύποπτοι. Η Ελλάδα πεθαίνει και οι απατεώνες γλεντάνε πάνω στο πτώμα της.
Αριστερά σημαίνει σύγκρουση. Ο διάλογος τελειώνει εκεί που αρχίζει ο πόλεμος.
Έχουμε πόλεμο.
Έχει η αριστερά ετούτη, της κυβέρνησης, αυτή τη διάθεση; Για την ώρα δεν λέει τίποτα.
Έξυπνος ο Βαρουφάκης, αλλά δεν φτάνει αυτό. Όχι άλλες αναλύσεις.
Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να βρεθούν τα λεφτά με μια πανεθνική εκστρατεία των Ελλήνων, -αρκούν τα μισά(200 δις για μιδενισμό) με διαπραγμάτευση. Τα δίνουμε και ξεμπλοκάρουμε. Τόσο απλά …. -λίγο αφέλεια δεν βλάπτει.
Αλλά η μεγαλύτερη αφέλεια είναι να πιστεύουμε ότι δεν φτάνει ο πλούτος της χώρας μας για μια χούφτα Έλληνες. Άλλοι δεν φτάνουν. Ο λαός τους έκανε σε ένα βαθμό πέρα. Αυτοί καραδοκούν.
Μόνο τότε μπορούμε να αρχίσουμε από την αρχή να φτιάξουμε ένα κανονικό κράτος. Μέσα ή έξω από την Ευρώπη καμία σημασία δεν θα έχει πια.
Αλλιώς και με αριστερά και με δεξιά θα σερνόμαστε για εκατό χρόνια δούλοι στο κάρο των αρπακτικών. Η Τουρκοκρατία κράτησε τετρακόσια.
Ποιος δούλος μπορεί να παράγει, πολύ περισσότερο να ζήσει;
Ποιες διαπραγματεύσεις με άνθρωποειδή που δεν δέχονται ούτε το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, που είναι σταγόνα στον ωκεανό;
Σύντομα το ποτήρι θα ξεχειλίσει. Είναι ορατό πια.
Ας το πετάξουμε στα μούτρα τους.

Ταξιδευτής
18 Μαρτίου 2015

Ένας όμορφος δρόμος. Γεμάτο έρωτες, συγκρούσεις, γεμάτο ζωή

Αριστερά θα πει, παίρνω από τους πλούσιους και δίνω στους φτωχούς. Ποιοι είναι οι πλούσιοι και ποιοί οι φτωχοί; Ε καλά τώρα, δεν θα τους προσδιορίσουν τα κανάλια, ούτε οι δεξιές αποχρώσεις του γκρι.
Σκέφτομαι αν είχα εκατό χιλιάδες ευρώ και μου ζητούσαν έκτατα το ένα, σιγά το πρόβλημα. Κλιμακωτά προς τα πάνω, σε σημαντικό βαθμό θα λύναμε το άμεσο
ζήτημα της ρευστότητας. Αν είχα πεντακόσιες χιλιάδες δηλαδή, τι θα ήταν τα πέντε χιλιάδες; Μα όλοι θα έπαιρναν τις καταθέσεις τους, -λες βλακείες. Ε τότε να μην μιλάνε αυτοί για την κατάντια μας. Να που μας οδήγησαν οι προηγούμενοι, σε καμία αίσθηση του κοινού καλού.
Όσο θα σκεφτόμαστε το ατομικό, παραβλέποντας το κοινό καλό, δεν έχουμε μέλλον.
Αριστερά σημαίνει αντικαθιστώ τον ενφια με φμαπ. Φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Γιατί αν έχεις πέντε εκατομμύρια αγοράζεις σπίτι σε χλιδάτο προάστιο του Παρισιού κι αυτή είναι η ομορφιά της Ευρώπης, αλλά πίσω σου σκορπάς τον θάνατο σε μια ήδη κατεστραμμένη κοινωνία. Γιατί δεν είναι μαγκιά να είσαι πλούσιος, μαγκιά είναι να είσαι Άνθρωπος. Ποτέ δεν υπήρξαν πλούσιοι μάγκες. Μάλλον απατεώνες ήταν πάντα.
Αριστερά σημαίνει ισονομία. Δεν χαϊδεύω το ένα παιδί περισσότερο από το άλλο. Όλοι έχουν ανάγκη από ένα σάντουιτς στη δουλειά και όχι μόνο κάποιοι προνομιούχοι. Ή σε όλους ή σε κανέναν δηλαδή. Τα προνόμια κάποιων, είναι σε βάρος κάποιων άλλων σε μια κοινωνία δικαίου. Τα παλιομοδίτικα γλειψίματα της δεξιάς, δεν συνάδουν με την αριστερά.
Όταν έχεις μια σημαντική συμφωνία τη φέρνεις στη Βουλή. Ούτε φοβάσαι, ούτε σκέφτεσαι πονηρά. Αλλιώτικα το όλα στο φως, γίνεται όλα στο σκοτάδι.
Και όταν ένας τόπος έχει υποφέρει τα πάνδεινα με αυτά που κατηγορούσες, δεν κάνεις ποτέ τα ίδια ή παρόμοια. Ούτε μια φορά. Γιατί η μία φορά που περνάς με κόκκινο σου γίνεται συνήθεια. Και η εξουσία ως γνωστόν φθείρει. Και η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Αυτά δεν τα ξεχνάει η αριστερά, που δήθεν δεν ξέρει τι θα πει δεξιά.
Και όταν δεν έχεις χρήματα δεν κόβεις από τα νοσοκομεία, γιατί ήδη είναι καταματωμένα, -ούτε από τους αγρότες γιατί δεν θα έχουν ψωμί να φάνε στο τέλος οι πόλεις.
Αριστερά βέβαια σημαίνει πολλά πράγματα, που δεν τα διανοείται η δεξιά.
Και είναι ένας όμορφος δρόμος. Γεμάτο έρωτες, συγκρούσεις, γεμάτο ζωή.
Και είναι στο χέρι του Σύριζα, να μας πει τι σημαίνει αριστερά….πριν είναι αργά.



Ταξιδευτής
3 Μαρτίου 2015