Ο μαϊδανός

Τελικά ο μαϊδανος φύτρωσε. Ήταν η τρίτη φορά που έσπειρα φέτος, την πρώτη τον έφαγαν τα μυρμήγκια, έτσι μου είπε ο γεωπόνος, την δεύτερη φύτρωσε μαρούλι, μπερδέψαμε τους σπόρους φαίνεται, την τρίτη είναι μαϊδανός.  Κήπος χωρίς μαϊδανό δεν νοείται, δεν λέω μπορείς να βρεις στην αγορά, η χώρα μας έχει μπόλικους, αλλά γιατί να μην έχουμε τον δικό μας. 

Ο μαϊδανός φυτεύεται και σε γλάστρα, ο καθένας μπορεί να έχει στο μπαλκόνι του.

Ο μαϊδανός πάει παντού,  στα κεφτεδάκια, στις σαλάτες, στην τηλεόραση..  Τελευταία βέβαια στην τηλεόραση μιλάνε για τα πράσα, "πιάστηκε στα πράσα" λένε, για τον μαϊδανό κουβέντα. Σήμερα έβλεπα το καλάθι του νοικοκυριού, ούτε εκεί τον είχαν. Ούτε η γίδα ήταν στο καλάθι, απορώ πως ένα ζώο που φέτος μιλάει όλη η Ελλάδα, δεν  μπήκε στο καλάθι. Μετά πως να μην πιαστεί με τη γίδα στη πλάτη. Θυμάμαι τα αγριόγιδα στα βουνά της Κρήτης, κάποτε θα γίνουν διάσημα έλεγα.  Χα, χα, έλεγαν, τώρα όλος ο κόσμος μιλάει για την Ελληνική γίδα. Ας φροντίσουμε να την κατοχυρώσουμε όπως τη φέτα.  Πάλι θα μας αντιγράψουν. Από τότε που ο πρωθυπουργός έχει άριστες ιδέες οι Ευρωπαίοι τον αντιγράφουν, ενώ ξέρουμε ότι ήταν δικιά του ιδέα, τα εμβόλια, το πλαφόν στην ενέργεια, φαίνεται βέβαιο πως όλοι τώρα θα τον ρωτάνε πως τα κατάφερε να παρακολουθεί τα πάντα. Με καμάρι και χαμόγελο τους απαντάει, την δουλειά μου κάνω. 

Τέλος πάντων, για τον μαϊδανό ήθελα να γράψω, ευτυχώς που πάει με όλα και δεν ξέφυγα... 

Αμπαλάζ

Σσστ! Δεν αντέχεται η αλήθεια γυμνή. Μετά έρχονται Χριστούγεννα, ας στολίσουμε και τις λέξεις, πολύχρωμο χαρτί και μια κόκκινη κορδέλα. 

"Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί τ’ ακούς γλυκύτερα" 

Ας γίνουμε πια όλοι Σεφερικοί, ας μιλάμε ψυθιριστά με την ευγένεια ενός σαβουαρ βιβρ. Σσστ, αρκεί να είμαστε ευγενείς, το τι λέμε ουδεμίαν σημασίαν έχει, ακόμα και αν σωστά είναι τα λόγια μας, ως την πράξη είναι πολλά τα μίλια. Εκείνο το ένα το φάγαμε, αφού ο προυπολογισμός για την υγεία είναι αισθητά μειωμένος. 

Το παγωμένο σπίτι είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα, η φτώχεια ο φτωχούλης του θεού, το ψέμα ο πινόκιο και η ακρίβεια η ακριβή μου Σοφία.  Βιβλία που όλοι διαβάσαμε, συνέβαιναν σε άλλους, συμβαίνουν και σε μας. 

Ο ένας είπε ότι είδε τον παράδεισο, ο άλλος την κόλαση, εγώ έψαχνα τρύπα στον φράχτη να πάω από δω κι απο κει. Βαρεμάρα οι περίκλειστοι τόποι. 

Βρέχει, βρέχει βροχή, σταγόνες βροχής, βροχή του Δεκέμβρη, η βροχή  ανήκει κι αυτή κάπου, η ταυτότητα της βροχής, εσύ φίλε

ανήκεις κάπου,  αν δεν ανήκεις πουθενά είσαι ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, κίνδυνος για τη πατρίδα.

"Και να που φτάσαμε εδώ χωρίς αποσκευές", όλα πια είναι εμπόριο, άνθρωποι και γιορτές.

Λίστα, μίλι, πορνό και βάλε.

Το παζάρι της ζωής μας. Το περιτύλιγμα, προσοχή στο αμπαλάζ.

Το μνημόνιο έληξε

Η χώρα κατακλύζεται καθημερινά από καλές ειδήσεις. Αν καμιά φορά έρχεται νεροποντή, όπως χτες το απόγευμα, μπόρα είναι θα περάσει..

Σήμερα  ο πρωθυπουργός της χώρας, το αριστερό χέρι της τρόικας και το δεξί του Μπαλτάκου, έκανε βαρυσήμαντες δηλώσεις. Φορώντας μπλε σκούρο κουστούμι και κόκκινη γραβάτα, αυτολεξεί είπε:
"Το Κράτος δεν θα ταλαιπωρεί πια τον πολίτη για δικές του αμαρτίες. Δεν μπορεί το Κράτος να είναι αυστηρό αν δεν είναι δίκαιο" τόνισε.  Είπε βέβαια κι άλλα, γιατί έρχονται εκλογές  απ΄ τη μια και από την άλλη τον έχουν πνίξει τα  σκατά.  Αυτός που ονειρευόταν μια πολιτική άνοιξη, ούτε κατάλαβε πως βρέθηκε στον φασιστικό χειμώνα. Αυτός που δεν φοράει ποτέ καπέλο, του το φόρεσε ένας Μ(π)αλ(τ)άκος, τον  ξεγύμνωσε ένας Άδωνης, τον ξεπάγιασε ένας Βορίδης, τον τσορούφλησε ένας Φα-ήλος. Ακόμα τον ξε-λασπώνει ο Ταμήλος με το μεγα-φτυάρι. Τέλος πάντων αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες πάμπλουτες οικογένειες. Πάμε παρακάτω, υπάρχει και ο λαός και τον λαό τον έχουμε ανάγκη στις εκλογές.
Καταιγίδα από καλά νέα.  Ανοιξιάτικα σαν τις πασχαλιές.

Ότι υποσχεθήκαμε προεκλογικά, θα το τηρήσουμε προ-εκλογικά, είπε ο Πρωθυπουργός στο διάγγελμα του.  Θα μοιράσουμε το πεόνασμα στα παιδιά που με τις ασπίδες και τα γκλοπ, μας εξασφαλίζουν τη σταθερότητα στην εξουσία τόσα χρόνια. Αν έβαζαν πλάτη σ΄αυτή την σταθερότητα και οι άνεργοι,  κάτι θα δίναμε και σ΄ αυτούς . Αλλά αυτοί προτίμησαν να μείνουν άνεργοι, χωρίς πλάτη.
Δώσαμε μάχες, είπε ώστε αυτή τη στιγμή πάνω από τρία εκατομμύρια άνθρωποι να δουλεύουν ακόμα.  Αν αυτό δεν είναι επιτυχία δικιά μου και του Βαγγέλη, τίνος είναι; Φανταστείτε  ότι αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν  να ταΐσουν τα υπόλοιπα οκτώ εκατομμύρια.  Καταφέραμε αυτά τα χρόνια ώστε οι μισοί Έλληνες να έχουν ασφάλεια, στοματική υγιεινή και θαλπωρή περίσσεια, από την αγκαλιά του κράτους πρό-νοιας.  Ακόμα  κρατήσαμε από το μανίκι τα παιδιά μας, μη φύγουν στα ξένα όπως την εποχή του Ξανθόπουλου και απομείνει η χώρα με τα γεροντάκια.  Τους δώσαμε κίνητρα, όπως ουαι-φάει και άλλα…
Τώρα ήρθε η ώρα των αγορών.  Και των εκλογών. Από μέρα σε μέρα, από μήνα σε μήνα, από χρόνο σε χρόνο, μπαίνουμε πάλι, να πάρουμε τα τέτοια μας …που μας τα πήραν τα προηγούμενα χρόνια.
Είπε ακόμα ότι τώρα αρχίζει ο 21^ος αιώνας για τη χώρα μας, 14 χρόνια μετά δηλαδή και στο γιορτασμό θαρθεί και η κυρία Μέρκερ. Τη μέρα που θαρθεί θα  καθαρίσουμε όλους τους δρόμους από τα σκουπίδια, και θα δηλώσουμε την ανυπόταχτη υπακοή μας, παρατάσσοντας τα κράνη και τις ασπίδες μας σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Εδώ θα φωνάξουμε και τον Μπαλτάκο να μας βοηθήσει, μας λείπει αυτές τις μέρες.. Ενωμένοι οι Έλληνες θα μεγαλουργήσουμε πάλι, ώστε τα δισέγγονα  μας να μιλάνε για μας με τα καλύτερα λόγια … όχι σαν τα αχάριστα τα εγγόνια μας που μια καλή κουβέντα δεν έχουν να πουν.

 Είπε κι άλλα, είπε κι άλλα… σαν αυτά που λένε όλοι οι καλοί πρωθυπουργοί της χώρας πριν τις εκλογές. 
Και   «δόξα τω θεώ» μετά το 74 η  χώρα μας είχε πολλούς. Ε δεν είναι και ο πρώτος ο  Αντώνης!

Κωστής Ταξιδεύων
7 Απριλίου 2014

Εποχιακά είδη

Το κουδούνι χτύπησε γύρω στις 11 παρά το βράδυ. Το κουδούνι  του σπιτιού
εννοώ, του σχολείου χτυπάει στις 8 και 10 το πρωί.
Δεν απάντησε κανείς, βγήκα αμέσως στη βεράντα, τον είχε καταπιεί η γη. Τελευταία η γη καταπίνει πολλά, σε μια χώρα νομίζω στο Μπαγκλαντές,  η γη καταπίνει και πολυκατοικίες ολόκληρες. Όσοι καταφέρουν να μην τους καταπιεί, έρχονται στην Ελλάδα και πουλάνε δυσεύρετα μικρά αξεσουάρ του σπιτιού, όπως αυτό που περνάς, στο άψε σβήσε, την κλωστή στο βελόνι. Φαίνεται ότι κάνουν χρυσές δουλειές με αυτά στη χώρα μας, τώρα που όλοι μπαλώνουν τις τρύπες και φοράνε τα παλιά .
Μένω κοντά σ’ ένα σχολείο και κάθε πρωί άκουγα το κουδούνι, τα παιδιά μπαίνουν στην τάξη έλεγα κι εγώ στην αταξία της μέρας. Φέτος πέρασε μια βδομάδα και δεν το  άκουσα, μάλλον πρέπει να επισκεφθώ και γιατρό για τα αυτιά μου. Δεν άφησα γιατρό για γιατρό το καλοκαίρι, ο οφθαλμόλουτρος μου είπε ότι μια χαρά βλέπω στις απεγνωσμένες μου ερωτήσεις, γιατρέ βλέπω καλά;
Το κουδούνι όμως το άκουσα καλά, χτύπησε δυό φορές κάπως ανιχνευτικά, σαν τον ταχυδρόμο που χτυπάει κι αυτός δυό φορές. Αλλά  ο ταχυδρόμος έρχεται το πρωί, δεν ήρθε καμιά φορά τη νύχτα.
Ήταν η επέτειος των κλοπιμαίων.
Ένα χρόνο πριν, την ίδια ακριβώς μέρα, ήταν που έκλεψαν το σπίτι που μένω, όχι ολόκληρο, τα συρτάρια μου, δηλαδή ότι είχαν μέσα τα συρτάρια, τα ίδια τα συρτάρια τα άφησαν, κενά. Και νά. Πάνω που προσπαθούσα να καλύψω τα κενά, -απ’ το πρωί είχα τα νεύρα μου, γιατί με λήστεψε στο χώρο της δουλειάς  μου ο Βενιζέλος, μ’ ένα σαρκαστικό σατανικό χαμόγελο, μπήκε μέσα ντυμένος ταχυδρόμος και με καπέλο σαν αυτό που φορούσε ο Τζάκ  Νίκολσον, έβγαλε το πιστόλι, σήκωσα ψηλά τα χέρια, άνοιξε το συρτάρι της δουλειάς και μου τα πήρε όλα. Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέδρασα, γιατί είχε πιστόλι, εγώ δεν είχα. Το μόνο που είπα χαμογελώντας, δεν είσαι άντρας ρε, παίζεις άνισα . Εκκαθαριστικό σημείωμα εισφορών και  τέλος επιτηδεύματος ν. 3986/2011.είπε και έφυγε το κάθαρμα. Είχα χάσει το χρώμα μου, πήγα και πήρα ένα χυμό πορτοκάλι, σαν αυτόν που σου δίνουν όταν δίνεις αίμα.
Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, ήταν η πρώτη σκέψη μου, η δεύτερη ήταν για να καλμάρω την πρώτη, το παιδί που μοιράζει πίτσες μπέρδεψε τα σπίτια, όπως μπερδεύει ο gap τη γλώσσα του. Άρχισα  να ρωτάω τους γείτονες αν παρήγγειλε κανένας πίτσα , όλοι μου έλεγαν  το ίδιο, ξέρεις από πότε έχω να παραγγείλω πίτσα;
Έβαλα ένα ποτό και άρχισα να το παίζω Ρέμπους, του αγαπημένου μου Ιαν Ράνκιν, το φεγγάρι χανόταν στη μοναξιά του ουρανού, έμοιαζε απόμακρο. Το μπαλκόνι ήταν γεμάτο από τα φώτα της ΔΕΗ.
Ήταν η πρώτη φορά εδώ και χρόνια, που ένοιωθα κρυφή ανομολόγητη συμπάθεια για το πασοκ. Στις σκέψεις που έκανα, διέκρινα αποχρώσεις ευαισθησίας τέτοιες, στον πράσινο ήλιο του, που δεν τις αντέχει η  ελληνική άγρια ζούγκλα. Προσπαθεί εδώ και χρόνια να μας δείξει πως θα γίνουμε περισσότερο ευτυχισμένοι, και ένας λαός ολόκληρος το αγνοεί.
 -Αφού σαν υστερικοί  πάτε και πληρώνετε τη ΔΕΗ, ενώ σας παίρνω εν ψυχρώ τον μισό μισθό, δεν εννοείτε να ακολουθήσετε τα δικά μου πράσινα άλογα ..Και όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Θα φροντίσω πάλι εγώ για σας. -Βαγγέλη βάλτους όλο τον μισθό πάνω στο λογαριασμό της ΔΕΗ και πέστο, τέλος ακίνητης περιουσίας και πάμε να τους μιλήσουμε για ευτυχία. Έτσι κανένας δεν θα πληρώνει το λογαριασμό, η Ελλάδα θα βυθισθεί στο σκοτάδι και οι άνθρωποι θα αρχίσουν ξανά να αγαπούν το φεγγάρι. Βαγγέλη ονειρεύομαι μια Ελλάδα που οι πολίτες της θα ξανά-μετράνε τις νύχτες τ’ αστέρια. –Με τη  Siemens που είχαμε μπλέξει εμείς και τα χρηματιστήρια το λαό, Βαγγέλη μου, χάσαμε τον ρομαντισμό μας, θυμάσαι στις 3 του Σεπτέμβρη την  ροζ διακήρυξη, τη νοστάλγησα.
Κοίτα λέω, και οι Πρωθυπουργοί νοσταλγούν, δεν είναι τελείως άβουλοι υπηρέτες,- με ένα πιστόλι στην τσέπη και ένα στο λαιμό τους-, καμιά  δεκαριά εφοπλιστών του ευρωδαμάσκηνου και συνέχιζα να πίνω το ποτό μου..
Ο Ρέμπους μπορούσε να περιμένει, ένα αεροπλάνο διέσχιζε τ’ αστέρια, το κουδούνι του σχολείου θα ξαναχτυπήσει...
Θυμήθηκα το πρώτο μάθημα στο σχολείο, ο γιός μου πάει στην πρώτη δημοτικού, ο δάσκαλος τους μίλησε για το Άγιο προσκύνημα στις πολυεθνικές, μόνο στο τζάμπο θα βρουν  κινέζικα τετράδια, φτιαγμένα από φτηνά εργατικά χέρια, σαν αυτά που προετοιμάζει για τα δικά του παιδιά αύριο, δεν πρόλαβε να τους μιλήσει για μίζες και άλλα σχετικά.
Όταν κάποτε θα διηγείται παραμύθια στα εγγόνια του θα αναρωτιέται, γιατί τον φτύνουν ή θα νομίζει ότι είναι βροχή αστεριών, σαν τον gap;
Και μετά τον ξέχασα κι αυτόν, ήταν αργά  τη νύχτα, με καλούσε ένα Ό-νειρο.

Ταξιδευτής
17 Σεπτεμβρίου 2011