Η μεγάλη Επα- Ανάσταση

Λαμπρός ο ήλιος σε κάθε χαραμάδα, ανασταίνει τα σκεβρωμένα  κορμιά μας, τα χέρια μας καταματωμένα από τις τριανταφυλλιές του κήπου, οι κόρες των ματιών μας  διαστέλλονται στο κάλος της πασχαλιάς, ένα γλυκό αεράκι προμηνύει την μεγάλη Ανάσταση του Χριστού, των Ανθρώπων που θέλουν να ελπίζουν, των φυτών που γεννήθηκαν ξανά, των απέραντων λιβαδιών της Άνοιξης. Αναρριχάται ο κισσός, το βλέμμα σου απλώνει στα όνειρα των παιδιών.
Ξεπροβάλει σήμερα ένας καινούριος κόσμος. Μια μεγάλη γιορτή του έρωτα, νικάει το θάνατο , κυματίζει το αιώνιο.
Δεν μιλάει κανείς για χρέη υλικά, αλλάζουν οι άνθρωποι χαμόγελα και φιλιά. Δεν άντεξαν άλλο τον αργό θάνατο. Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε σε  τρεις  μέρες. Οι δέκα εντολές έγιναν μία.  Η ζωή νικάει τον θάνατο.
Περπατώ κάτω από τις ανθισμένες πασχαλιές, ο Ληθαίος κυλάει ήρεμα, ο Αριστοτέλης, ο Χριστός και ο Μάρξ συζητάνε πάνω στα καθαρά νερά του ποταμιού, σκέψεις που δεν ναυάγησαν ποτέ.
Τα όνειρα, οι μύθοι και τα θαύματα ζωντάνεψαν πάλι μέσα μου. Το χρέος πληρώθηκε από τους μετανοημένους πλούσιους. Οι φτωχοί ξεφορτώθηκαν τους βράχους που κουβαλούσαν στις πλάτες τους.
Ένας ανοιχτός καινούριος δρόμος της φύσης. Κάθε Ανάσταση και μια Επ-Ανάσταση.  

Ταξιδευτής
Μεγάλο Σάββατο
11 Απριλίου 2015

O κήπος

Πρώτη άνθισε η κερασιά, πράσινα φυλλαράκια, λευκά άνθη. Τα μάτια της ροδιάς δάκρυσαν σαν είδαν, έγειραν πάνω της με ζήλο.
Ξεπρόβαλλαν τα φύλα της βερικοκιάς, χέρι χέρι με την κυδωνιά χόρευαν χτες στις αχτίδες του ήλιου. Έβγαλε η καμέλια το πρώτο της λουλούδι, μιλούσε πριν μυστικά με την ελιά.
Πλάι πλάι καμάρωναν ολάνθιστες οι δυό δαμασκηνιές, πολλές φορές τις είδα να πλάθουν ιστορίες παλ χρωμάτων, ο αέρας να φυσά τη χαρά τους πάνω στις περήφανες τριανταφυλλιές.
Δέθηκαν οι κληματαριές με τον κισσό, σκαρφαλώνουν μαζί την ανηφόρα του ασβεστωμένου τοίχου γελαστές. Οι φυλλωσιές της λεμονιάς γυαλίζουν στο απάγκιο του χειμώνα που πέρασε. Σπουργίτια ζωντανεύουν την καρδιά της πορτοκαλιάς.
Η αχλαδιά αργά αργά πλησιάζει τη φουντουκιά , σαν μεγάλες κυρίες κάνουν βόλτα ανάμεσα στις πασχαλιές, κρυφοκοιτάζουν, αναπολούν, χαμογελούν για τη ζωή που έκαναν, προσεύχονται στο θεό, στα σύννεφα και στη βροχή, στον ήλιο και στο φεγγάρι. Τις άκουσα να λένε για τις νύχτες με πανσέληνο.
Μεγάλη Τετάρτη, περπατώ ανάμεσα στα δέντρα του κήπου. Παίζω με τις σταγόνες της βροχής. Με τη θλίψη μιας Μεγάλης Εβδομάδας. Με τη θλίψη μιας χώρας που περιμένει την Ανάσταση.

Ταξιδευτής
Μεγάλη Τετάρτη
8 Απριλίου 2015

Είμαστε όλοι στο περιθώριο

Τη βλέπω κάποιες  μέρες τώρα να περπατά με αργό βήμα  στον πεζόδρομο. Μόλις φτάνει στο πρώτο παγκάκι κάθεται να ξεκουραστεί. Βγάζει από την τσέπη της  τον καπνό και κάνει ένα στριφτό τσιγάρο. Τα μακριά της δάχτυλα τρέμουν.   Και συνεχίζει το δρόμο της.
Το πρωί μου ζήτησε αναπτήρα. Κι ένα ευρώ για το εισιτήριο. Τότε την πρόσεξα πιο πολύ.
Ψηλή, απροσδιορίστου ηλικίας, -πάνω από  εξήντα.  Στα νιάτα της ήταν όμορφη γυναίκα. Τα μάτια της  λάμπουν  πράσινο ανοιξιάτικο λιβάδι,  το χαμόγελο της  τρυφερό λουλούδι, μεταξωτή η φωνή της. Τα σγουρά ξανθά της μαλλιά  χτενισμένα στη μέση, κρέμονται στις πλάτες της σαν έφηβης στο σχολείο.  Φοράει αθλητικά παπούτσια, σκούρα φόρμα και το παλτό. Ένα πολυκαιρισμένο παλτό.  Ένα ερειπωμένο παλιό αρχοντικό που το βλέπεις και σπαράζει η καρδιά σου.
Σήμερα δεν της μίλησα πάλι.  Ήμουν βιαστικός.  Αν την ξαναδώ  θα τη ρωτήσω. Όλα αυτά που θα έπρεπε να ρωτάει μια ευνοούμενη κοινωνία.
Γιατί;
Πως;
Πότε;
Πως ευτελίζονται έτσι οι άνθρωποι, ποιος τους πετάει στον καιάδα των αχρήστων;
Είναι μόνη της;
Πάντα ήταν μόνη της;
Πως ζούσε μέχρι τώρα;
Τι έγινε μετά;

Τι κουβαλάει το ανήμπορο σώμα της;
Πόσες  λίστες καρφιά έχει η πλάτη της;

Αυτός ο ανοιξιάτικος σημερινός ήλιος δεν είναι για όλους.
Στέκονται κάποιοι λίγοι μπροστά του να σκοτεινιάζουν  τους πολλούς.
Είμαστε όλοι στο περιθώριο.

Ταξιδευτής
4 Απριλίου 2015

Πρωταπριλιάτικο άσπρο χιόνι

~ Άγονται και φέρονται οι μάζες κατά το δοκούν, διαμορφώνονται έτσι ώστε να υπηρετούν παρά να σκέφτονται σαν άτομα. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος θα παραμένει πάντα το ζητούμενο. Όταν έρθει εκείνος ο καιρός δεν θα υπάρχει χώρος για τους βαρβάρους.

~ Και να που ακόμα περιμένουμε και την Άνοιξη και τις προθέσεις.
Για την Άνοιξη είμαστε σίγουροι. Οι προθέσεις μεταλλάσσονται ολοένα.

~ Πρωταπριλιάτικο άσπρο χιόνι. Σκεπάστηκαν οι στέγες και τα δέντρα, οι κήποι και οι δρόμοι. Ποιός το περίμενε;
Ποτέ δεν είσαι σίγουρος με τον καιρό. Ούτε με την Ευρώπη του Βορά.

~ Πάντα προτιμούσα έναν ξαφνικό θάνατο.
Κουράζει ανυπόφορα αυτός ο παρατεταμένος.
Χρόνια τώρα.

~ Πέθανα
Από γέλιο
Κόσμος είναι αυτός;

~ Αφού δεν πεθαίνουμε
Ας ζήσουμε
Μόνο μη πεις, πως ήρθαμε να επιβιώσουμε
Δεν έχουμε δικαίωμα στο θάνατο, είπες
Ούτε στη ζωή; ρώτησα.
Ζήσε, μου είπες
Μα με δεμένα μάτια, δεν βλέπω
Λύστα, φώναξες δυνατά
Λίστα από αναπηρίες η ζωή μου.

~ Οι καταστροφές είναι προβλεπόμενες όταν τα αίτια είναι ορατά. Άδικα διαμαρτύρεσαι τώρα. Τότε έπρεπε.

~ Οι άνθρωποι υπερτερούν των ζώων. Έχουν όπλα που σκοτώνουν ακαριαία.

~ Προλάβαμε να βιώσουμε το άρωμα του βιβλιοπωλείου, ζήσαμε μια νοσταλγική εποχή. Τώρα όλα γίνονται βορά στο στόμα των αλυσίδων με μόνο στόχο το κέρδος. Ακόμα και τα βιβλία γράφονται για το περιτύλιγμα. Μένουν ακόμα κάποια με άλλες προθέσεις.
Αυτά μην τα ψάχνεις δίπλα στα ψυγεία των σούπερ μάρκετ, μήτε πλάι στις πορνό ταινίες των βίντεο κλάμπ, στα λεκιασμένα χαρτιά των εφημερίδων, μήτε στους χρυσωμένους κρίκους των αλυσίδων. Εκεί που θέλουν να σε δέσουν στον καταναλωτισμό. Φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες η εποχή μας. Φύλλα και φτερά στον άνεμο.

~ Προσπαθούσε να μάθει στον ελέφαντα να μιλάει. Έχανε την ώρα του.
Και τη ζωή του.


Ταξιδευτής
1 Απριλίου 2015

Γιατί ο Μουρακάμι είναι μεγάλος συγγραφέας

Το να ζεις στο Τόκιο και να αγγίζεις κάποιον που ζει σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας είναι τέχνη.Το να γράφεις για το τώρα και να περνάς τα σύνορα του χρόνου, είναι μεγαλύτερη τέχνη. Κι ας μη θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη. Και σωστά λέει, γιατί η τέχνη θέλει ταπεινότητα.

Ο Μουρακάμι βέβαια και διάβασε και ταξίδεψε στον Δυτικό πολιτισμό. Και ακόμα περισσότερο δεν είναι ο θεωρητικός γραφιάς του γραφείου. Από το Peter Cat, το τζαζ κλαμπ που άνοιξε μαζί με τη γυναίκα του, λίγο μετά τα 20 χρόνια του, ως τα τώρα, την ώριμη  συγγραφική του ηλικία, φαίνεται να βίωσε πολλά ανάμεσα στους μαραθώνιους της ζωής του και της σκέψης του. Κάποτε έκανε μόνος του την διαδρομή του κλασικού μαραθώνιου της Αθήνας.

Όσοι διαβάζουμε μετά μανίας τα βιβλία του, λέμε ότι ξέρει να γράφει καλά, να αφηγείται δηλαδή. Δεν τον αφορούν, ούτε οι επιτηδευμένες λέξεις, ούτε οι τραβηγμένες μυθοπλασίες. Διαβάζοντας Μουρακάμι είσαι στην καθημερινή πραγματικότητα, συν-βιώνεις τις ανησυχίες και τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι ένας σύγχρονος -κλασικός συγγραφέας. Η λογοτεχνία του δεν χωρά ετικέτες, ακριβώς επειδή καταπιάνεται με το όλον της ανθρώπινης ζωής.

Στον άχρωμο Τσουκούρου Ταζάκι  άρεσε να κοιτάει με τις ώρες τους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Ήταν και το μόνο χόμπι του. Το μόνο χρώμα του. Κατά τ’ άλλα ήταν ένας «άνθρωπος χωρίς ιδιότητες».

Φεύγει από την επαρχιακή Ναγκόγια και έρχεται στο μητροπολιτικό Τόκιο. Μόνο και μόνο να παρακολουθεί τις παραδόσεις ενός καθηγητού ειδικευμένου στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου λες ότι οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αρέσουν και σε μένα. Μήπως όμως δεν αρέσουν και στους περισσότερους από μας;  Είναι η πρώτη συνάντηση, από τις πολλές στους επόμενους σταθμούς της διεισδυτικής ψυχολογικής ματιάς του Μουρακάμι.

Ο έρωτας και ο θάνατος κυριαρχούν στις ιστορίες του, όπως και στη ζωή.  Από πιο σημαντικό έργο μπορούν εξάλλου να λείπουν;

Καμία πληγή δεν κλείνει, αν δεν την γιατρέψεις. Η απόρριψη εδώ δίνει την αφορμή να κυλήσει ένα ολόκληρο ποτάμι συναισθηματικής ψυχολογικής καταβύθισης.

Μαέστρος στην ορχήστρα ο Μουρακάμι, πλάθει κάθε φορά μια τοιχογραφία εποχής, όπως κάνουν όλα τα μεγάλα μυθιστορήματα. Αφήνοντας στον αναγνώστη τη μαγεία του ταξιδιού στα δικά του ερωτήματα.

Κωστής Ταξιδεύων

20 Νοεμρίου 2014

Για Φαντάσου

"Έχουμε καταντήσει
να εξηγούμε τα πάντα
ακόμα και τα δάκρυά μας"

Εμίλ Σιοράν

Για φαντάσου ένα σχολείο όαση στην έρημο, ένα σχολείο γεμάτο από δρόμους του ονείρου ή ένα κλεμμένο κομμάτι του χαμένου παραδείσου.
Ένα σχολείο καλύτερο από το σπίτι μας, με ένα χαμόγελο μεγαλύτερο από την αγάπη της γιαγιάς στα εγγόνια.
Καλά σταματάω, δεν είναι και τόσο χάλια το σχολείο, ώστε αρκετοί μαθητές σαν βάσανο να το βλέπουν. Ίσως επειδή καλλιεργεί τον πρωταθλητισμό με κάθε λογής αναβολικά.
Μα δεν μπορούν να είναι όλα τα παιδιά πρωταθλητές!
Αυτό επιμένει όμως να τα αγχώνει, να τα βαθμολογεί, να τα στρεσάρει, να τα στριμώχνει, να τα εξειδικεύει, να τα αποπροσανατολίζει, να τους κάνει αβίωτη την εφηβεία με δύσκολα-άλυτα θέματα στις εξετάσεις, -δεν θέλουν όλα τα παιδιά να τα αναγκάζουν στο φροντιστήριο, μήπως γι’ αυτό δεν τα εκβίασε το καλοκαίρι με τα θέματα, και στο τέλος αυτά που θέλουν να μάθουν, να μην τα μαθαίνουν!

Τα σχολεία δίχως ή με κλειστές βιβλιοθήκες, τα σχολεία χωρίς θέατρο και σινεμά, χωρίς ποίηση και έρωτα, τα σχολεία δίχως κριτική σκέψη,- τα παιδιά δεν είναι παπαγάλοι, τα σχολεία που δεν σέβονται την ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού, τα σχολεία του ενός και μοναδικού βιβλίου, τα σχολεία που καλλιεργούν τον φόβο της αποτυχίας.Που είναι το σχολείο της ισονομίας, της αλληλεγγύης, της ερωτικής μάθησης, της δίψας για ζωή;

Το σχολείο δεν είναι Πανεπιστήμιο! Είναι σχολείο ζωής και όχι αγώνας στίβου μετ΄ εμποδίων....
Το σχολείο μαθαίνει τη ζωή, το Πανεπιστήμιο εξειδικεύει και απαιτεί, ναι το πανεπιστήμιο να απαιτεί γνώση και έρευνα επιστημονική!

Όχι δεν λέμε να μη μαθαίνουμε μαθηματικά, αλλά όχι τα ακαταλαβίστικα, αυτά που θέλουν μαθηματικές ιδιοφυίες να τα καταλάβουν, και φυσική και χημεία να μαθαίνουμε, και ιστορία, αυτή η ιστορία με τις λεπτομέρειες τις πολλές και τις αριθμομνημονεύσεις τις βασανιστικές και τέλος πάντων και υπολογιστές θέλουμε να μαθαίνουμε, όλο θρησκευτικά, θρησκευτικά.

Για φαντάσου ένα άλλο σχολείο, ανοιχτό, με διάλογο, με τέχνη και τέχνη ζωής.
Ένα σχολείο που να ετοιμάζει ένα καινούριο κόσμο, χωρίς προκαταλήψεις, ένα κόσμο δίχως στείρες αντιπαραθέσεις και- ισόνομης πολιτείας. Ένα κόσμο για τους πολλούς και όχι για τους λίγους, δίχως πολέμους και φράχτες.

Για Φαντάσου
Για φαντάσου τους καθηγητές στα σχολεία και ένα άλλο σχολείο, αυτό που θα κάνει κάποιους να βγάζουν κόκκινα σπυράκια στα τροφαντά μαγουλάκια τους.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το μάθημα σήμερα με το θεατρικό, Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω, του Νταριο Φο... Ας το ανεβάσουμε, αρχίζουμε πρόβες...

Ο τρόπος που θα πεθάνεις είναι ο τρόπος που θα ζήσεις

Μετά την καταστροφή, λέει ο Αρκάς.
Ας ελπίσουμε σ' έναν καινούριο κόσμο. Αλλά χωρίς αυταπάτες.

Όσα και να μπαλώσουμε, δεν μπαλώνεται ο παλιός. Είναι χιλιοτρυπημένος. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκόσμια.

Αλλά επειδή εμείς δεν μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο, παρά να τον περιφέρουμε σαν υδρόγειο σφαίρα, ας επικεντρωθούμε πρώτα να αναγεννήσουμε τον εαυτό μας, το σπίτι μας, το χωριό μας, την πόλη μας, την χώρα μας.

Αυτό μπορούμε να το κάνουμε, όσο και αν ήμαστε στη φυλακή της παγκοσμιοποίησης.

Και τότε θα λειτουργήσουμε σαν φως στο σκοτάδι. Για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Ο παλιός είναι ο κόσμος που σπέρνει παντού τον θάνατο.

Ο καινούριος θα γεννάει τη ζωή.

Ο παλιός αυτοκτονεί μπροστά στις ενοχές του. Μπροστά στους εφιάλτες που φύτεψε σε κάθε νεογέννητο την ώρα της γέννας.
Ένας κόσμος που υπηρετεί τον πόλεμο αντί την ειρήνη, το εμπόριο του σώματος αντί για τον Άνθρωπο, τη βία αντί για τη νομιμότητα της φύσης, την αδικία αντί για το δίκιο, την φυλακή της ατομικισμού αντί για την κοινωνική αλληλεγγύη, τη ζούγκλα των δυνατών αντί της ισόνομης πολιτείας, την εξάρτηση κάθε είδους αντί για το δρόμο της ελευθερίας, τον ψέμα αντί για την αλήθεια, τη βαρβαρότητα αντί για το μέλλον των παιδιών, την μαφία του υλικού πλούτου αντί για την εσωτερική πνευματική ανάταση, την πορνεία αντί για τον έρωτα, το δόγμα αντί για τον διάλογο, ένας τέτοιος κόσμος είναι καταδικασμένος να ανατιναχτεί, όπως ένα ετοιμόρροπο παλιό κτίριο. Οι ιδιοκτήτες του θα πλακωθούν στα ερείπια του. Ένας τέτοιος κόσμος νομοτελειακά θα καταρρεύσει. Κάθε ζωντανός οργανισμός κάνει τον κύκλο του. Ο κόσμος τούτος είναι ήδη νεκρός. Η ανθρωπότητα θρηνεί τη μοίρα της, πάνω στο πτώμα του.

Ένας καινούριος κόσμος θα ανατείλει. Όπως γεννιέται ένα μωρό. Αντί για κλάμα για ότι το περίμενε, θα ξεκαρδίζεται στα γέλια για το θαύμα της ζωής.
Τα παιδιά για όπλα θα έχουν τα φιλιά, αντί για  ψεύτικα παιχνίδια θα παίζουν παρέα με τα ζώα και τα φυτά, αντί για το «ο θάνατός σου η ζωή μου», τη φιλία, αντί για τον σκληρό ανταγωνισμό άχρηστων γνώσεων το θέλω της δικιάς τους ζωής, το σχολείο θα  είναι ο αγαπημένος τους χώρος.
Δεν θα μαθαίνουν ποτέ για το στρατό ξηράς, θαλάσσης και αέρος, ότι πρέπει να δουλεύουμε για να αγοράζουμε όπλα, για να φτιάχνουμε αστυνομικά ρομπότ που θα κρατάνε πύρινες ρομφαίες στα χέρια τους,- γιατί ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος, που ο άνθρωπος προσπαθεί να εξοντώσει τον άλλο άνθρωπο, -ποιος θα  κυριαρχήσει στη γη.
Θα  μαθαίνουν ότι η γη ανήκει σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Στο κάθε τι που αναπνέει.
Δεν θα μαθαίνουν ποτέ ότι σκοπός της ζωής είναι να πατήσεις επί πτωμάτων, πως θα καταφέρεις μια περιουσία. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν πέταξαν τη ζωή τους να κατακτήσουν τον κόσμο και στο τέλος έφυγαν σαν άδεια τσουβάλια. 

Τα παιδιά θα μαθαίνουν, ότι το αίμα που κυλάει στους ανθρώπους της γης ολάκερης είναι κόκκινο, ότι όλοι έχουν μια μάνα, ένα πατέρα, μια οικογένεια. Ότι οι άνθρωποι δεν είναι σκουπίδια στα μάτια των εταιριών, των τραπεζών, των ληστών, των κατακτητών, -όπως στον παλιό κόσμο.
Τα παιδιά θα μαθαίνουν από νωρίς τον έρωτα, την αγάπη, τη γνώση, τη φύση, τη δικαιοσύνη, την ισονομία, την αλληλεγγύη, την δημιουργία, το απέριττο και ουσιαστικό, τη χαρά της ζωής.
Εκείνα τα παιδιά δεν θα στραγγαλίζονται από νωρίς στις κρεμάλες των άπληστων βιομηχανιών, εκείνα τα παιδιά ενός καινούριου κόσμου θα λένε την καλημέρα με  το χαμόγελο  του ονείρου.
Εκείνα τα παιδιά θα γεννηθούν σε έναν καινούριο κόσμο.

Ο καθένας διαλέγει τον κόσμο που υπηρετεί, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Ο τρόπος που θα πεθάνεις  είναι ο τρόπος που θα ζήσεις.


Ταξιδευτής

16 Οκτωβρίου 2012

Ανασαίνουμε την ελπίδα.

''Αλλά όταν τηλεφωνώ στους γονείς μου, τους λέω όλα πάνε καλά, έχω χαρτιά, έχω λεφτά, έχω τα πάντα''.

Η Οδύσσεια αυτών των ανθρώπων, σηκώνει μόνο μια ευχή. Να ξαναβρούν τη ζωή που ονειρεύτηκαν παιδιά. Τότε που δεν ήξεραν τι τους επιφυλάσσει η βαρβαρότητα και τα πολεμικά παιχνίδια, στις μικρές τους πλάτες.

Είναι νέα παιδιά. Η ζωή που δεν έζησαν ακουμπάει σε μια λέξη. ΝΤΙΝΚΟ.  “Είναι το μέταλλο κάτω από τα τρέιλερ των φορτηγών. Εκεί πιάνεσαι και πας να βρεις μια γωνιά να πατήσεις, να  νοιώσεις ότι είσαι κανονικός άνθρωπος”.

Στη χώρα τους, ο πόλεμος τους έδιωξε. Μπροστά τους ο πόλεμος. Όπου και να σταθούν. Οι φίλοι τους πήγαν στον πόλεμο. Στην αρχή είπαν ότι τραυματίστηκαν. Μετά έμαθαν ότι πέθαναν.

Έφυγαν για να μην πεθάνουν. Να ζήσουν.

Διάβαζε και έβλεπε αγγλικές ταινίες. Έβλεπε αγγλικές ταινίες και διάβαζε. Έκανε όνειρα σαν παιδί, σαν έφηβος, σαν άντρας. Είχε μάνα, πατέρα, αδέλφια. Ίσως και να άφησε πίσω την αγαπημένη του. Η δύση θα του έδινε μια ανάσα, μια προοπτική;

Η δύση για την ώρα του έδωσε ένα κρεβάτι κάτω από ένα βαγόνι του τρένου. Μια κόκκινη πλαστική λεκάνη να πλένει τη μπλούζα του και να την ξαναφοράει.

Του έδωσε και μια δεύτερη ματιά απογοήτευσης. Τον περίμεναν άλλα στρατόπεδα.

Ο κόσμος στα μάτια του είναι γεμάτο στρατόπεδα. Ο πόλεμος είναι κερδοφόρο παιχνίδι, παράγονται και πουλιούνται όπλα. Πως άλλως οι πολεμοχαρείς θα νοιώσουν την υπεραξία τους. Πως οι συναισθηματικά στειρωμένοι, οι ερωτικά νεκροί, θα υπάρξουν;

Οι στρατιώτες είναι τα πιόνια τους. Πάλι ο ίδιος παρονομαστής. Πάλι το χρέος του ανθρώπου. Ποιόν δρόμο θα πάρει;

Ο νεαρός από το Σουδάν θέλει να δώσει πίσω αυτά που του έδωσαν οι γονείς τους. Να τους ευχαριστήσει για το δώρο που του έδωσαν. Τη ζωή του.

Ο πειραγμένος ηγέτης της δύσης, θέλει να πετάξει ένα βιβλιάριο καταθέσεων στη φάτσα του γιού του. Πάρε ρε, ο πατέρας σου ήταν μεγάλος. Τενεκές.

Ο νέος από την Αιθιοπία κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Η κυρία με το δερμάτινο μπουφάν και τις λεοπαρδαλέ μπότες διαμαρτύρεται. Για την αισθητική. Σώπα καλέ. Τι σου κάναν…

Ο νεαρός χαμογελά αισιόδοξα. Ξέρει τον κόσμο. Τον κατάλαβε νωρίς. Είδε την πορεία, το τεντωμένο σχοινί, την κόλαση την είδε. Είδε όμως και τον ήλιο να ανατέλλει πάνω στα γυμνά του πόδια, είδε όλα τα πυρωμένα χρώματα να του γνέφουν ζωή στα δειλινά της περιπέτειας, στα ταξίδια της πιο πρωτόγονης  αυθεντικής ζωής.

Ο ηγέτης της Δύσης δεν κατάλαβε τίποτα, μέσα στα λευκά νοσοκομεία και τα νεκροτομία των διαβουλεύσεων. Δεν ένοιωσε ούτε ένα λουλούδι πως μυρίζει. Αλλιώς θα το έβαζε στην κάνη ενός όπλου και θα αυτοκτονούσε να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα τοξικά απόβλητα.

Ο νέος αυτός θα βρει το δρόμο του. Είμαστε όλοι ίδιοι. Ανασαίνουμε την ελπίδα.

Ταξιδευτής
Οκτώβριος 2012

Ποιός λαός;

Ποιός εναντιώνεται, που;

Ποιός ελεύθερα συλλογάται;

Πότε;

Έγκλειστοι στις φυλακές, περιχαρακωμένοι στα φλεγματικά μας κρεβάτια εν υπνώσει, δυνάστες εκατέρωθεν, πάνω από τα κεφάλια μας, κοράκια  που ραμφίζουν βίαια  σάρκες και νου.

Μηχανισμοί παντός είδους, στήνουν παγίδες στα πρώτα μας βήματα. Κουβαλάμε τις ανάπηρες ορέξεις μας, καταδικασμένοι λες από αυτό, το διαολεμένο προπατορικό αμάρτημα. Μεγαλώνουμε με μύθους και παραμύθια, ανακυκλώνουμε σαν σβούρες τη ζωή μας. Και η ανθρωπότητα ολόκληρη μισή μισή. Μισοί κτίζουν. Οι άλλοι μισοί γκρεμίζουν. Αιώνιος πόλεμος. Από τη γέννηση.

Ο  άνθρωπος φυλακή. Μακριά απ΄ την ελευθερία των ζώων, -που δεν καλλιέργησαν το νου.

Δες τη ξενοιασιά ενός σκύλου, κουνάει την ουρά του και περπατάει ανέμελα. Δες το ασήκωτο βήμα του ανθρώπου. Δες το βάρος που κουβαλάει, απ' την ώρα που γεννήθηκε.

Δεν αλλάζει ο άνθρωπος, πες. Μη γανιάζεις, έγραψες.

Είναι τόσο μικρή η ζωή μας, για να τη σπαταλάμε από φυλακή σε φυλακή. Όποια φυλακή. Της δομημένης απάνθρωπα κοινωνίας, της κάθε θρησκείας, του κάθε κομματικού μηχανισμού, του κάθε ναρκωτικού της σκέψης και της φαντασίας.

Σκοτώσαμε τον ανιδιοτελή έρωτα με τη φύση  και τη φύση μας, σκοτώσαμε την ποίηση της ζωής μας, ερπετά οι σκέψεις μας, της παράνοιας και της λογικής..

Πως να μη ζηλέψεις τα πουλιά με τις φτερούγες, τα στήθια που φτερουγίζουν.
Πώς να λύσεις αυτό το γόρδιο δεσμό, χωρίς κοφτερό δίκοπο μαχαίρι;

Ο δρόμος  της φυγής, φαντάζει ο μόνος δρόμος ελευθερίας.

Ταξιδευτής
20 Σεπτεμβρίου 2012

Κύριο μενού: Σαμαροβενιζελοφωτιάδα

Μια ματιά στη πρώτη σελίδα του φεις, θα μας πείσει για την ατέλειωτη βαρεμάρα του καλοκαιριού. Ατέλειωτες φωτογραφίες, σωρεία τραγουδιών, ελάχιστος λόγος, και η εύκολη λύση της αντιγραφής. Κάποιοι λίγοι επιμένουν στον πολιτικό λόγο, συνήθως οι (αυτό)-(από-)καλούμενοι αριστεροί. Οι δεξιοί- πασόκοι- και φώτηδες καμαρώνουν τις επιλογές τους.
Μια απορία πάντως την έχω σχετικά με τους πασοκοδεξιούς. Ποτέ δεν εκφράζονται πολιτικά. Πώς να εκτεθείς; Σώπα μη μιλάς, βολεύει! Όσο σκέφτομαι, ότι αυτοί οι άνθρωποι επιβράβευσαν  την "ευημερία" που ζει σήμερα η χώρα μας, τους δικαιολογώ. Φαντάζομαι ευημερούν και αυτοί μαζί τους. Δεν εξηγείται αλλιώς, -ότι δεν μπόρεσαν να αρνηθούν αυτούς που την οδήγησαν εδώ. 
 Είμαστε 50 μέρες μετά τις εκλογές και είναι σαν να είναι 50 μέρες πριν. Πιο ξεπουλημένοι βέβαια. Γιατί θέλει και το ξεπούλημα το χρόνο του.Ίσως φταίει το καλοκαίρι. Από Σεπτέμβρη θα πάρουν μπροστά οι μηχανές και των τροικανών και οι δικές μας.
Τρόικα απ’ έξω, τρόικα από μέσα και το ηφαίστειο της σιωπής, έτοιμο να εκραγεί.
Ο Σύριζα ήταν ιστορική αναγκαιότητα, λέγαμε πριν τις εκλογές, όχι γιατί είχε τις λύσεις στο τσεπάκι, αλλά απ’ το να έχεις την Σαμαροβενιζελοφωτιάδα της διαπλοκής στον κόρφο σου… απ’ την κακή την ξέρα, καλό είναι και το χαλάζι, λέει ο λαός.
Ακούς και τις θεωρίες, ότι θέλουν να μας κάνουν Ινδοκίνα ή Βουλγαρία και λες ποιοι;
Καλές οι θεωρίες συνομωσιολογίας, αλλά εμείς δεν είμαστε πουθενά;  Μα το  μεγαλύτερο κομμάτι του λαού αυτό διάλεξε;  Το καπελάκι της τραπεζοκρατίας του κρατάει σκιά. Υπάρχει ζωή στην Ελλάδα χωρίς παγκοσμιοποίηση, χωρίς πολυεθνικές, χωρίς συνομωσία; Μα τι λέτε τώρα;
Έτσι οι συγγραφείς κοιτάν να πουλήσουν κανένα βιβλίο, η μισή Ελλάδα γράφει ποιήματα, οι δημοσιογράφοι να προωθήσουν τα αφεντικά τους, οι νοικοκυρές τα φαγητά τους και οι θρησκευόμενοι την Δευτέρα Παρουσία...
Αύγουστος είναι, θα περάσει….
Καλύτερα να μην περάσει, η κόλαση του Σεπτέμβρη είναι κοντά.
Και ήταν πάντα τόσο γλυκός μήνας ο Σεπτέμβρης.

Ταξιδευτής
2 Αυγούστου 2012

Το μόνο κλειδί είναι η παραγωγή

 Στο Θεσσαλικό κάμπο καλλιεργούνται κάπου 2.500.000 στρέμματα. Η Θεσσαλία είναι κατ' εξοχή αγροτική περιοχή. Τα εργοστάσια λίγα, πολύ λίγα. Αν δεν ειδωθεί το αγροτικό ζήτημα και οι καλλιέργειες σοβαρά, ο Θεσσαλικός κάμπος, σε πενήντα εξήντα χρόνια θα θυμίζει αποξηραμένη γη. Η εκτροπή μέρους των νερών του Αχελώου, σε συνδυασμό με την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, είναι το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει αυτός ο τόπος, ώστε να ανακάμψει.

Αλλιώτικα θα στεγνώσει και πρακτικά και μεταφορικά.

Είπα και παραπάνω, απαντώντας και συμφωνώντας με τη Χριστίνα, με σεβασμό στη φύση, με ότι αυτό σημαίνει. Δεν είμαι ειδικός..

Αλλά μπορώ να φαντασθώ, αυτό τον τόπο της προβληματικής σιτοπαραγωγής, των τεύτλων και του βαμβακιού, της φτώχειας και της αγωνίας, σ' ένα άλλο επίπεδο. Που θα πάνε κι έρχονται αεροπλάνα και νταλίκες στην Ευρώπη και στον κόσμο, με φρέσκα λαχανικά και ειδικές ανταγωνιστικές καλλιέργειες π. χ αρωματικά φυτά. Αυτό για να γίνει όμως χρειάζεται νερό. Θυμάμαι την αγωνία του πατέρα μου με τα σιταροχώραφα, που αν δεν υπήρχε η επιδότηση δεν θα υπήρχαν ούτε αυτά. Γενικώς νομίζω ότι αν θα κόψουν τις επιδοτήσεις η Θεσσαλική γη θα ερημώσει..

Τι θα απομείνει;

Μόνο η μετανάστευση.

Οι τσιμεντουπόλεις μας και η άλογη ''επένδυση'' στην οικοδομή και στο τσιμέντο της πόλης, όχι μόνο δεν παράγει, αλλά χωρίς την καλλιέργεια της  γης, δεν υφίσταται.

Και η γη θέλει καλλιέργεια και η καλλιέργεια θέλει νερό.

Και τέλος πάντων δεν μπορούμε να λέμε δεν κάνουμε δρόμους, να μην σκοτώνουμε το περιβάλλον. Η Εγνατία άλλαξε όλη τη ζωή της Βόρειας χώρας.
Και δεν είναι η κατασκευή κάποιων υδροδεξαμενών, που θα διαχειρίζονται πρακτικά μέρους των νερών του Αχελώου, ούτε πυρηνικό εργοστάσιο, ούτε κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Είναι θέμα ζωτικής επιβίωσης του πιο μεγάλου, αλλά και πιο φτωχού κάμπου της χώρας. Οι δογματικές και αόριστες κατά καιρούς θέσεις των οικολόγων, δεν δίνουν απαντήσεις.

Και τέλος πάντων όλο αυτό το ανορθόδοξο μοντέλο της ελληνικής ανάπτυξης, είναι που έφτιαξε την Αθήνα του μισού πληθυσμού της χώρας και της ερήμωσης της υπαίθρου. Και στο τέλος  οδήγησε στην κατάρρευση της χώρας.

Το μόνο κλειδί είναι η παραγωγή.
Άλλο δεν έχουμε.

Ταξιδευτής
18 Ιουλίου 2012

Οι τελευταίοι σπαραγμοί της ιστορίας

Κάποτε λέγαμε ότι οι πάγκοι και τα ράφια των βιβλιοπωλείων, είναι απ’ τους εναπομείναντες τόπους έκφρασης της δημοκρατίας. Κι αυτό σαν αποτέλεσμα της άμεσης συμμετοχής και της ελεύθερης επιλογής του αναγνώστη-πολίτη.

Με τη βιομηχανοποίηση του τρόπου παραγωγής του βιβλίου και την ασύδοτη ποσοτική παραγωγή, σε βάρος της ποιοτικής- αυτό το λέγειν ακυρώθηκε κάτω απ’ το βάρος και τον όγκο της υπέρ-προσφοράς, υπέρ-πληροφόρησης, υπέρ- κατανάλωσης και όλων των βλαβερών υπέρ-.

Τα παλιά άρλεκιν των περιπτέρων, μαζί με τα καινούρια ιλουστρασιόν εξώφυλλα των κυρίων -των βορείων προαστίων πλημμύρισαν και καταπλάκωσαν αυτό που ονομάζουμε λογοτεχνία. Το περιτύλιγμα να είναι φαντεζί, ποιός νοιάζεται για το περιεχόμενο.

Το πρόβλημα της υπερ-πληροφόρησης, κατέληξε στην παραπληροφόρηση στον σύγχρονο κόσμο. Σε όλα τα επίπεδα. Μια κάποια μορφή δικτατορίας- μας έκατσε στο σβέρκο και στο μυαλό μας.

Κι ενώ δεν έχουμε διαβάσει π.χ τα εκατό διαχρονικά κλασικά μυθιστορήματα όλων των εποχών, διαβάσαμε εκατοντάδες ροζ και μπλε ιστορίες.

Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Τούτο το σχόλιο όμως, δεν έχει θέμα το τι συνέβηκε στο χώρο του βιβλίου. Χρειάζονται πολλές σελίδες να ειπωθούν και να αναλυθούν οι δρόμοι που μας οδήγησαν ως εδώ και δεν ευθύνεται μόνο η κρίση. Ίσα ίσα σε περιόδους κρίσης θα περίμενε κανείς, ότι ο κόσμος θα έψαχνε λύτρωση στις τέχνες. Και στο βιβλίο- κατάθεση. Αυτό προϋποθέτει την μη προΰπαρξη της εποχής φρου φρού κι αρώματα. Εξ άλλου τα φρου φρου, έφεραν την οικονομική κρίση και τα αρώματα τη δυσοσμία. Η δυσοσμία, το μνημόνιο και το μνημόνιο την ολίγη ανεργία και ολίγη ύφεση, στο κατά Σαμαρά ευαγγέλιο. Υποσχέθηκε βέβαια ότι τώρα είμαστε καλά παιδιά, ελάτε να παίξουμε πάλι.

Ναι, αν οι κρατικοδίαιτες εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα σωπαίνουν, επειδή πρέπει να σωπάσουν να πάει καλά το αλισβερίσι, το ιντερνέτ δεν μπορούν να το ελέγξουν. Από κει θα βρουν το διάβολό τους.

Τα blogs, το φεις, το twitter, είναι πια χώροι ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Εμπεριέχουν το πάζλ της κοινωνίας. Εμπεριέχουν βέβαια και τη βλακεία του καθενός. Αλλά δεν εμπεριέχουν την διαπλοκή και την αρρώστια, στο σαρκίο της ανυποψίαστης μάζας. Εκεί γίνεται η αλληλεπίδραση πια. Κι εκεί είναι δύσκολο να διαμορφώνουν κατά το δοκούν συνειδήσεις.

Είμαστε στο τέλος των εφημερίδων και στην πτώση των καναλιών. Είμαστε στην αρχή ενός καινούριου κόσμου, όπου οι νέοι τον θεωρούν αυτονόητο.

Από κει θα γεννηθεί και το καινούριο. Το παλιό ήδη έχει πεθάνει. Οι τελευταίοι σπαραγμοί της ιστορίας.

Ταξιδευτής
29 Ιουνίου 2012

Η φωνή

Απ' τη μια οι λαοί και απ'  την άλλη, οι χρηματοτραπεζίτες και το παγκόσμιο καζίνο.

Απ' τη μια ο Άνθρωπος που αγωνιά και απ' την άλλη τα  μαύρα κοράκια,  που χρόνια κατασπαράζουν τα ιδανικά της ανθρωπότητας.

Είναι αδίστακτοι όσοι έχουν μόνο ένα στόχο, τη συλλογή του οικονομικού πλούτου για πάρτη τους, χωρίς καμία έμψυχη, ανθρώπινη ιδιότητα. Το χρώμα του χρήματος είναι θανατικό.

Στη χώρα μας δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, είχαν κι εδώ τους δικούς τους.

Το σχέδιο το υπηρέτησαν πιστά και πέτυχε.

Οδήγησαν τη χώρα στη κόλαση.

Τώρα καταρρέουν μέσα στο ίδιο το παλάτι τους, όπως η μαφία ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς, πιστόλια, πτώματα.

Τώρα καταρρέουν, όπως καταρρέει μια πολυκατοικία χωρίς θεμέλια, στον πρώτο μεγάλο σεισμό.

Ο σεισμός στη χώρα μας, ήδη έγινε.

Ερείπια, άνεργοι, πείνα, σκοτάδι.

Αν δεν αναγεννηθούμε, αν όλοι μαζί δεν βάλουμε πλάτη δίπλα στον Άνθρωπο που αργοπεθαίνει, θα πεθάνουμε όλοι μαζί.  

Τώρα είναι καιρός, να πιστέψουμε σ' ένα καινούριο σύμβολο, να στρατευθούμε μαζί του, όπως οι πιτσιρικάδες ειδωλοποιούν τραγουδιστές, όπως ο φίλαθλος τους ποδοσφαιριστές, όπως ο έρωτας  αγιοποιεί την μορφή του.
Αυτή την ώρα, μέσα σ’ αυτό το ατέλειωτο θεωρητικό καπνό των (παρα)πολιτικών συζητήσεων, μου γεννήθηκε μια αδυναμία, να ξεχωρίσω κάποιο σύμβολο.

Αδυναμίες

Εσύ δεν είχες καμία, εγώ είχα μία: αγαπούσα. Μπέρτολντ Μπρεχτ

Είχα χρόνια να εμπνευσθώ από κάποιο πολιτικό πρόσωπο, ίσως μιλάγαμε διαφορετικές γλώσσες.
Είδα κάποιον νεαρό άντρα, να κόβει το μάτι του, να ζωγραφίζει την ελπίδα μέσα στα χαλάσματα των καιρών, να στέκει αλύγιστος στις σειρήνες του πολέμου..
Αυτός ο νεαρός άντρας με το λόγο του, μπορεί να ανασύρει από το πάτωμα το κόκκινο σκονισμένο πανί, μπορεί να σηκώσει πιο ψηλά τη σημαία, μπορεί με το λόγο του, το είχε αποδείξει με τα έργα του.
Έχω ανάγκη να πιστέψω κάπου, σαν οπαδός, παραμερίζοντας την  επιφύλαξη της ιστορίας.
Έχω ανάγκη να πιστέψω στο νέο, στο άφθαρτο απ’ τη σκουριά του χρόνου, έχω ανάγκη να πιστέψω στο ανέφικτο.
Θεωρήστε το αδυναμία μου. Δεν θα είναι η πρώτη.
Κάνω στο μυαλό της ουτοπίας μου, αυτόν τον άνθρωπο, ότι έκαναν τον Λεωνίδα οι άνθρωποι που τον ακολούθησαν. Αν οι Πέρσες περνούσαν, τώρα αυτός ο τόπος θα ήταν ισλαμικός.
Κάνω στο μυαλό μου αυτόν τον άνθρωπο ότι έκανα με το CHE,  στα νεανικά μου χρόνια.
Οδηγώντας το πρωί ανάμεσα σε καταπράσινες πεδιάδες, σε ψηλά δέντρα, σε κελαηδίσματα πουλιών, ανάμεσα σε νερά καταρράκτες, ανάμεσα στον γαλάζιο ουρανό και την ολοστρόγγυλη επίπεδη γη, έκανα ανέφικτες σκέψεις, σκέψεις για τη ζωή μου, για τη ζωή μας.
Το παράθυρο ήταν ανοιχτό, ανοιξιάτικο πρωινό, άκουσα τη φωνή μου, μιλούσα μόνος μου.

Προκλητικά όμορφη
Προκλητικά τραγική
Προκλητικά σύντομη

Για φαντάσου, ένας καινούριος κόσμος να γεννιέται πάλι.

Εδώ στη χώρα μας
Εδώ στην Ευρώπη
Εδώ στη γη μας.

Με κούρασαν οι σκέψεις μου.
Άνοιξα το ραδιόφωνο.
Και άκουσα την ίδια φωνή.


Ταξιδευτής
18 Μαίου 2012

Ο σκεπτόμενος άνθρωπος δεν ηττήθηκε

Πέθανε και το βιβλίο
Πρώτα σκότωσαν το όνειρο, εν ψυχρώ
Μετά τον έρωτα, τον βίασαν μια παγωμένη νύχτα
Από χρόνια το προετοίμαζαν, αφαίρεσαν τα χρώματα,
Του έκλεψαν την αφή, του μίκρυναν τα μάτια, ξεφλούδισαν τις φλέβες
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου εξετελέσθη
Τη χρονιά που τη χώρα κυβερνούσε τη χώρα ένας διάβολος με αγγελικό πρόσωπο
Τα νεκροταφεία ξεχείλισαν
Σιωπή και μνημόσυνο στην ιστορία της ανθρωπότητας
Ότι απέμεινε ζωντανό, τρέφεται με τον ήλιο
Στους δρόμους οι εκτελεστές κυκλοφορούν γελώντας για την νίκη τους
Γλείφουν τα εναπομείναντα ευρώ, σαν πεινασμένα σκυλιά
Κέρδισαν την υστεροφημία λένε, νικήσαμε τον σκεπτόμενο άνθρωπο,
πανηγυρίζουν.
Λάφυρα θα γεμίσουν οι τάφοι τους, από ασπίδες των ΜΑΤ
Νίκησαν ότι αγαπήσαμε
Στο όνομα των ονείρων μας, παίχθηκε το παιχνίδι
Καλά δεν βρέθηκε ούτε ένας να τους πει
Ότι, το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ.

Ταξιδευτής
3 Απριλίου 2011