Ένα τυχαίο γεγονός;

Αναλογίζομαι φορές τι χειρότερο θα έκανε η δεξιά, απ' ότι έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Σύριζα. Πέρα από τις λεκτικές κοκορομαχίες, όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια και χειρότερα. Ως γνωστόν η πράξη μετράει.Τ' άλλα έπεα πτερόεντα.
Είμαστε ένας λαός εγκλωβισμένος στη μετριότητα της μικροπολιτικής εδώ κσι χρόνια. Δίχως ανάστημα, χωρίς όραμα.
. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ξέφτισαν όνειρα, ιδανικά μες τον ορυμαγδο που τα ρήμαξε όλα. Για τους νέους δεν υπάρχει πια εδώ.Μόνο αλλού. Δεν είχαμε το σθένος να αντιδράσουμε νωρίς. Τώρα είναι αργά, μας κατάπιε το σύστημα. " Εδώ κανείς δεν τραγουδά κανένας δεν χορεύει, ακούνε μόνο την πενιά και ο νους τους ταξιδεύει..."
Και δεν μιλάω για τους πλούσιους, ούτε για τους βολεμένους. Οι πρώτοι αρπάζουν τις μπουκιές των πεινασμένων και οι δεύτεροι μου ήταν πάντα αδιάφορoι και βαρετοί, σαν την άχαρη ζωή τους. Μιλάω για τα ανήσυχα μυαλά, αυτούς που ονειρεύτηκαν ένα καλύτερο κόσμο με ισονομία, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, Μιλάω για τους τρελούς και τους κατατρεγμένους, μιλάω για τους διαρκώς μεθυσμένους, τους πάντα ερωτευμένους. Αυτοί είναι και η μόνη ελπίδα. Απ' αυτούς θα γεννηθεί ο καινούριος κόσμος .Κάποτε τα σκουπίδια της δύσης, θα πάψουν να είναι το ψωμί των φτωχών λαών. Αυτή η τερατογέννηση οδηγεί στην καταστροφή. Ποιό τυχαίο ή σχεδιασμένο γεγονός θα τη σταματήσει;



22 Ιουνίου 2014

Παίξε στοίχημα

"Δημοτικό τραγούδι...απόσταγμα ζωής" συναυλία παραδοσιακής ορχήστρας & χορωδίας
 Μουσικό Σχολείο Τρικάλων 27/06/2014

Την Πέμπτη στις Κηρήθρες, την Παρασκευή στο Μουσικό Σχολείο, το Σαββατοκύριακο στα Μεγάλα Καλύβια.
Δεν υπήρχαν πουθενά επαγγελματίες. Διέκρινες μόνο το αυθεντικό, το γνήσιο, την προσπάθεια και την αγάπη για έκφραση. Οι αναγνώστες που διάβασαν αγαπούν το βιβλίο, οι μουσικοί που έπαιξαν αγαπούν τη μουσική, οι μικροί και μεγάλοι ζωγράφοι επειδή αγαπούν τη σύνθεση των χρωμάτων.
Κάποιες φορές ζούμε την αποθέωση της μετουσίωσης του απλού σε θεόπνευστο. Όπως η μπάλα στα παιδικά μας χρόνια.
Ακόμα και αν έμπαινε το πέναλτι του Γκέκα, ξέρεις ότι έπαιζες ρώσικη ρουλέτα. Χορός εκατομμυρίων, δίπλα σε στόματα που πεινάνε. Άνθρωποι που είναι έτοιμοι να κατέβουν στους δρόμους για τα πανηγύρια, αλλά ούτε τους πέρασε από το μυαλό να διεκδικήσουν έναν καλύτερο κόσμο, πέρα από την ιδιωτική απαίτηση. Δεν είναι τίποτα κακό, όλα είναι ζωή. Αλλά όταν τα λαοφιλή θεάματα αποπροσανατολίζουν ολόκληρους λαούς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Και ακριβώς από πίσω το κέρδος των λίγων, σε βάρος των πολλών. Αρκεί να είναι εμπορικό. Αν είναι ταινία να κόβει εισιτήρια, αν είναι βιβλίο να είναι άρλεκιν, αν είναι μουσική να σπάζει πιάτα, αν είναι ποδόσφαιρο να παίζεται στοίχημα εκατομμυρίων. Παίξε στοίχημα. Ο καθημερινός ψεκασμός. Θα γίνεις πλούσιος. Αρκεί να μη σκέφτεσαι, να μη διεκδικείς, 140 ευρώ η φιάλη το ουίσκι και τα πιάτα για σπάσιμο δικά μας. Ο Γονίδης δικός σας.
Εθιστήκαμε σαν λαός στα πανηγύρια. Και το καλοκαίρι καλά κρατούν. Περπατάω τα βράδια και ακούω την καταστροφή της παραδοσιακής μας μουσικής από τους εβδομαδιαίους γάμους πια. Παλιά τουλάχιστον είχαμε τις εβδομαδιαίες φωτογραφίες. Γεμίζει η πόλη με αφίσες αλλά Θώδη, το νεοελληνικό κιτς στις δόξες του. Είδα τον αγώνα χτες το βράδυ. Ούτε τέχνη είδα, ούτε ποδόσφαιρο που θα άξιζε σε ομάδες που φτάνουν στις οκτώ καλύτερες. Το θέαμα θυσία στη σκοπιμότητα. Η παθητικότητα του θεατή. Δίπλα απ’ τα γήπεδα της Βραζιλίας ανθεί η πορνεία. Είναι ανατριχιαστικό να ακούς ότι μισό εκατομμύριο παιδιά εκδίδονται στη Βραζιλία. Πολλοί ταξιδεύουν λέει ως εκεί για τον αγοραίο έρωτα. Πως τολμά ένα κράτος με τέτοια διαφθορά, να οργανώνει άρτον και θεάματα; Είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο ακμάζει σε παρακμιακές κοινωνίες; Όχι, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ούτε ο Μπέος στο Βόλο.
Αλλά επειδή κινδυνεύω να παρεξηγηθώ, εξηγούμαι. Δεν είναι κακό να βλέπεις ποδόσφαιρο. Είναι όπιο όμως, να αναλώνεσαι μόνο στο ποδόσφαιρο σαν θεατής.
Γιατί είναι άλλο να παίζεις εσύ. Νους υγιής εν σώματι υγιή.
Αν φαντασθούμε τι θα συνέβαινε αν η Εθνική προκρινόταν, θα καταλάβουμε γιατί σήμερα θερίζουμε υποκουλτούρα και κατάντια στην Ελλάδα. Μα να μη χαρούμε; Φυσικά να χαρούμε. Αλλά αν υπήρχε υγιής κοινωνία δεν θα υπήρχε και χρυσή αυγή και τόσοι συγγενείς της. Καμία νίκη της Εθνικής δεν θα δώσει χαρά στον άνεργο, όταν ζει με το σύνθημα μπάλα και ξερό ψωμί. Και πως θα πάρει τα πόδια του να βγει στο δρόμο, να αντισταθεί, εθισμένος από τον οριζόντιο καναπέ;
Όταν σβήσουν τα φώτα στα γήπεδα της Βραζιλίας, καμία φτώχια δεν θα εξαλειφτεί. Απλά κάποιοι θα πλουτίσουν περισσότερο. Μήπως δεν είδαμε το σενάριο σε μας, με τους Ολυμπιακούς αγώνες;
Μπράβο στην Εθνική, αλλά όταν είσαι o χρυσοπληρωμένος Σαλπιγγίδης τέτοια γκολ δεν τα χάνεις. Άλλο επίσης ΑΟΤ- Φλαμούλι.
Ούτε κρύο, ούτε ζέστη από την Εθνική. Αλλά φυσάει ένα λίβα που καίει τα σπαρτά τούτο το καλοκαίρι. Ποιός θα το δροσίσει;

Κωστής Ταξιδεύων
30 Ιουνίου 2014

Πάθος για τη ζωή, μίσος για τον πόλεμο

 

 




Τα χρόνια μας μετρημένα πάνω στη γη. Μετά κάτω απ' τη γη. Όλα σκοτάδι.
Ας ζήσουμε το φως. Απ' όλες τις χαραμάδες. Ας περπατήσουμε δρόμους με ονόματα, δρόμους που περπάτησαν κι άλλοι πριν από μας. Κι άφησαν ίχνη.
'Ιχνη ανθρώπινης μεγαλοπρέπειας, ίχνη αξιοσύνης. Ας σκοτώσουμε κάθε φασισμό μέσα μας και έξω μας. Πιότερο απ' όλα o Άνθρωπος. Ο συναισθηματικά σκεπτόμενος άνθρωπος. Αυτό το σκουλήκι, ο υπ-άνθρωπος λογιστής- υπολογιστής, κατατρώει τα σπλάχνα της ανθρωπότητας. Γεννάει τον πόλεμο. Εμείς παλεύουμε για την ειρήνη. Αυτό το θαύμα της ζωής που μας χαρίστηκε δεν το χαραμίζουμε στην άνυδρη καθημερινότητα της επιβίωσης. Πάθος για τη ζωή, μίσος για τον πόλεμο. Η γη, η θάλασσα, ο ουρανός μας αγκαλιάζουν.
Μας σκοτώνει ο πόλεμος, η βία, ο άνθρωπος- μάζα, ο άνθρωπος εμπόρευμα.
Μας λυτρώνει ο έρωτας, η φύση, η ομορφιά.

Ταξιδευτής
10 Οκτωβρίου 2013

Χωρίς αντίδοτα η ζωή είναι κόλαση

~Είναι άλλο να μιλάς εκ του ασφαλούς κι άλλο εκ του αν- ασφαλούς. Στη φάση που βρίσκεται η χώρα μας σήμερα, ποιος μπορεί να ακούσει τους ασφαλισμένους, όταν οι περισσότεροι έχουμε απ-ασφαλισθεί. Αυτό βέβαια ισχύει για τα εργασιο-πολιτικο-οικονομικά. Από κει και πέρα αρχίζει η ζωή. Κι ο θάνατος δεν θα σε ρωτήσει,  αν είχες ή αν δεν είχες πλούτη υλικά.  Θα σε ρωτήσουν όμως οι επόμενες γενιές, αν άφησες κάποιο ίχνος  από ανεξίτηλες λέξεις πίσω σου, να φωτίζουν τα σκοτάδια που τους κληρονόμησες.

~Το ότι η ανθρωπότητα ήταν από πάντα μες τους πολέμους και την αδικία, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε χρέος, να έχουμε χειρολαβή ζωής, τις πανανθρώπινες αξίες. Ο Αριστοτέλης, ο Χριστός, ο Μαρξ, είπαν σχεδόν τα ίδια πράγματα. Μίλησαν για κοινωνία του Ανθρώπου. Καταφέραμε την κοινωνία της ζούγκλας. Κι αν δεν μπορείς  να κάνεις πολλά απέναντι σ’ αυτό το ατσάλινο πλέγμα, κάνε όσα μπορείς.
Αν δεν υπήρχαν εκατομμύρια Άνθρωποι που πάλεψαν για το φως, ποιος ξέρει, μπορεί και να μην υπήρχαμε σήμερα. Να ήταν όλα σκοτάδι.

~ Είναι άσκοπο να χαραμίζεις τη θετική σου ενέργεια κρίνοντας τους άλλους, ατέλειωτη η βλακεία των ανθρώπων, καλύτερα δείξε τους την ομορφιά, είναι καλύτερα και για σένα και γι’ αυτούς. Ένα λάθος που πέφτουμε συχνά όλοι.

~ Μη ζητάς από έναν πλούσιο να καταλάβει έναν πεινασμένο, είναι σαν να ζητάς  από ένα αγράμματο  να διαβάσει ένα βιβλίο ή από έναν φασίστα τι θα πει  Δημοκρατία. Όταν κάποτε αμβλυνθούν οι διαφορές μεταξύ των εχόντων οικονομικό πλούτο και τον μη εχόντων, μπορεί να εξημερωθεί ο άνθρωπος. Ως τότε θα φτιάχνουν οι πλούσιοι όπλα και οι φτωχοί θα πολεμάμε με τις ιδέες. Με γοητεύουν οι ιδέες. Με ευτελίζουν τα όπλα τους.

~ Μπροστά στο θάνατο και το ανήμπορο, ο άνθρωπος έφτιαξε χειρολαβές- ψευδαισθήσεις π.χ τις θρησκείες. Κάθε λαός θέλει το όπιο του, να υπάρξει. Και η ανθρωπότητα το δικό της.

~ Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Καλύτερα. Να κάνουμε μια στάση, να δούμε που είμαστε. 

~ Υπάρχουν βέβαια οι Ολυμπιακοί των πολυεθνικών. Τόσα ντοπαρίσματα. Είναι πολλά τα λεφτά.

~ Όπως και να είναι η μέρα μας, πάντα υπάρχει ένα βιβλίο να την ταξιδέψει. Χωρίς αντίδοτα η ζωή είναι κόλαση.


Ταξιδευτής
31 Ιουλίου 2012

Η πρέζα

Έτσι έμπλεξα κι εγώ με την πρέζα Ευάγγελε. Απεξαρτήθηκα πριν από έξι χρόνια. Από το 76 και μετά άρχισα να διαβάζω Ελευθεροτυπία, την εφημερίδα των συντακτών. Μέχρι το κόκαλο. Μετά ο ιός εξαπλώθηκε μέσα μου. Το Σάββατο τα Νέα. Την Κυριακή το Βήμα. Κάποιες φορές και την Καθημερινή. Πότε την Αυγή.
Λόγω επαγγελματικής διαστροφής. Οι σελίδες των βιβλίων, αλλά και τα πρωτοσέλιδα που την άλλη μέρα ακύρωναν το προηγούμενο. Εκτός από το Ριζοσπάστη που έμεινε σταθερός, έβαζε κάθε μέρα το ίδιο. Αλλά εγώ δεν τον διάβαζα ποτέ, κυνηγούσα τα φρέσκα νέα. Αν βάλεις και μερικά περιοδικά όπως, το αντί, διαβάζω κλπ.. είναι να απορείς πότε προλάβαινα να διαβάσω. Κι έτσι έμεινα αγράμματος.
Δεν στο κρύβω, ότι πολλές φορές ένοιωθα την απόλυτη ξεφτίλα μέσα μου, διαβάζοντας σελίδες σαν αυτές που στιβάρουν τα κομμωτήρια στα τραπεζάκια της αναμονής. 
Ποιός είπε, ο η τέταρτη εξουσία δεν καλλιεργούσε σκουλήκια στο έδαφος;
Είναι η ίδια ιστορία με τη δικιά σου, αλλά δεν είχε μόνο ένα κουμπί, είχε πολλά χρατς χρατς, όπως ο θόρυβος του ποντικιού σε αποθήκη χαρτικών.
Εγώ μίλησα για ένα πρωτόγονο νησί, χωρίς τις παιδικές ασθένειες,- που κουβαλάμε μια ζωή.
Εγώ μίλησα να πρωταγωνιστήσουμε, να μη μείνουμε θεατές από τον καναπέ.
Είπες ότι στη γη, εκεί πατάς χώμα, εκεί καρπίζει η ζωή.
Κι εγώ συμφώνησα. Έστω κι αργά.

Ταξιδευτής
28 Ιουνίου 2012

Αργήσαμε πολύ

Ακόμα νοσταλγώ τις αυλές με τα γεράνια

Τα γράμματα του ταχυδρόμου

Τη σόμπα με τα ξύλα

Τη λάμπα με το πετρέλαιο

Τα λουκούμια του παππού, κερδισμένα στην δηλωτή

Τον γαλατά που μοίραζε το γάλα

Το ψωμί της γάστρας

Την πίτα της γιαγιάς

Ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες

Την μυρωδιά των βιβλίων

Τα εξώφυλλα των δίσκων

Τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες

Τα κλασικά εικονογραφημένα

Τα κλασικά βιβλία
Το χωρίς οικογένεια και το έγκλημα και τιμωρία.
Τα όνειρα και τις ελπίδες των παιδικών μας χρόνων
Τα κλασικά επαγγέλματα, του αγρότη, του δάσκαλου, του γιατρού
Τα κοπάδια με τα πρόβατα στις πλαγιές της Άνοιξης
Τα χωράφια με το τρυφερό πράσινο
Τα λουλουδάτα φορέματα και τα κομπινεζόν των γυναικών
Τα χαμηλά σπίτια και τα τζάκια που κάπνιζαν τον χειμώνα
Τα μικρά παντοπωλεία της γειτονιάς
Τα πράσινα σαπούνια και μισό κιλό φασόλια
Το υπόγεια φθηνά ταβερνάκια με τη λαδόκολλα
Τα μικρά μεγάλα παιχνίδια της φαντασίας
Τις γυμνές κιθάρες και τις ζωντανές φωνές
Είμαι "συντηρητικός"
Εγώ που νόμιζα ότι είμαι "προοδευτικός".
Πάντα έστεκε ένα δίλημμα μπροστά μου, σαν εφιάλτης
Συντηρητικός ο Μήτσιος, ψηφίζει  ΚΚΕ
Προοδευτικός ο Κίτσος ψηφίζει Πασοκ
Συντηρητική η Μαίρη, ψηφίζει δεξιά
Προοδευτική η Πόπη, ψηφίζει Εσωτερικού
Συντηρητικός ο ένας, προοδευτικός ο άλλος
Προοδευτικός με μακριά μαλλιά, συντηρητικός με κοντά
Κι άλλο ένα
Η καλή δεξιά και η κακή αριστερά
Η κακή δεξιά και η καλή αριστερά
Αγώνες ο ένας, αγώνες ο άλλος
Σαν τους καλούς και κακούς χριστιανούς
Μετράνε τη ζωή τους, με τις λαμπάδες που ανάβουν
Με τις προσευχές που κάνουν
Πάντα μπροστά μου δυό χρώματα
Το άσπρο και το μαύρο
Ο μαύρος  καπιταλισμός και ο  άσπρος κουμμουνισμός
και τανάπαλιν
Τρικλοποδιές των μεγάλων, αστοχίες της εφηβείας μας
Αργήσαμε πολύΚαι όταν βγήκε είχε ένα γκρίζο χρώμα
Σχεδόν μαύρο
Είχε σχεδόν και η ζωή μας τελειώσει
Ήμασταν όλοι φυλακισμένοι του θανάτου
Και οι φωνές μας έμοιαζαν με πληγές
Αγιάτρευτες, ανέραστες, υποθηκευμένες
Στην ζούγκλα των θηρίων
Έλεγαν ύστερα πως ήταν Άνθρωποι..

Ταξιδευτής
6 Μαρτίου 2012