Κουβέντες του καφενείου

Ο αρχηγός μόλις ανέλαβε την πολυπόθητη εξουσία, πατώντας επί πτωμάτων, διάταξε να κοπεί τώρα το πεντακοσάρικο του Πάσχα στους φτωχούς. Και κόπηκε. Έπρεπε από την πρώτη μέρα να εκδικηθεί  όσους δεν κατάφεραν να γίνουν πλούσιοι όπως αυτός. Ας δούλευαν σκληρά όπως εγώ, ας κληρονομούσαν πλούτη, τι να κάνουμε αυτή είναι η ζωή, ε δεν θα τα πάρω κι απ' τους πλούσιους να τους φτωχύνω κι αυτούς, εγώ θέλω να σας κάνω όλους πλούσιους, είπε. Η χώρα έχει επείγουσες, ανάγκες, θέλουμε όπλα, θέλουμε μπάτσους, θέλουμε λεφτά για τα κανάλια, να επιβάλουμε με πυγμή την τάξη σε μια χώρα που τη διέλυσαν οι ανίκανοι αριστεροί, μέσα σε πέντε χρόνια. Τους είχαμε παραδώσει μια χώρα υπόδειγμα και κατάντησαν την κυρία να παίρνει πενηντάρικα απ' το μηχάνημα, τα θυμάστε αυτά, ε δεν τα θυμάστε;  Τι να κάνει με το πενηντάευρο, ούτε καφέ στο Κολωνάκι δεν πίνει.

 Ο κυρ Ανέστης είχε κρατήσει τα δυό πασχαλινά φιλοδωρήματα, θα τα έδινε στην εγγονή χθες που πέρασε στο πανεπιστήμιο, το είχε τάξει. Είχε όμως αναγκαστεί να ξεπληρώσει τα φροντιστήρια, δεν ήθελε να χρωστάει ο γυιός του σε κανέναν. Τον είχε μεγαλώσει με άλλες αξίες, ως εκεί που φτάνουμε, το σημαντικότερο στον άνθρωπο είναι η τιμή.

Κάθονταν στο πεζούλι και μονολογούσε, αν μπορούσα να βοηθήσω θα ήταν κάτι, τα εσιτήρια, το πρώτο νοίκι, αν είχα τα πεντακόσια του πάσχα έστω.Τι τράβηξε η Σοφούλα μου να  μπει στην Ιατρική, ξενύχτια ατέλειωτα, άγχος, σκληρός ανταγωνισμός. Κι αύριο ποιός ξέρει θα βρει δουλειά εδώ ή θα ρίξει μαύρη πέτρα πίσω.

Του είπα πως ο αρχηγός, αναγνωρίζει πως και οι φτωχοί έχουν ανάγκες, εξάλλου δεν φταίει αυτός που γεννήθηκαν φτωχοί, αλλά προέχει το έθνος. 

Με κοίταξε αγριεμένος, δεν θέλω να ξαναδώ τέτοια ματιά πάνω μου, θηριό ανήμερο.

Κυρ Ανέστη, ο αρχηγός κοιτάει μακριά, σήμερα με βαριά καρδιά άφησε πίσω την καμένη χώρα, ολόκληρο ταξίδι στη Αμερική να τακτοποιήσει την κόρη του, να στρώσει το δρόμο με μεταξωτά σεντόνια, την προετοιμάζει ίσως για διάδοχο. Για το καλό μας, τι αξία έχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, αυτά μόνο για μπάτσους είναι, άσε που θέλουν και τις ρημάδες τις εξετάσεις.  Μετά είναι αλλιώς, το πτυχίο θα γράφει στην ούγια made in USA, είδες ο προηγούμενος αρχηγός που τέλειωσε Ελληνικό πανεπιστήμιο, έβγαζε σπυράκια όταν τον έβλεπε, τρεις φορές τη μέρα κλαψούριζε για εκλογές. Αρχηγός από ελληνικό πανεπιστήμιο που ακούστηκε;

Ο κυρ Ανέστης σήκωσε την γκλίτσα του, πρόλαβα και τραβήχτηκα..

υ.γ Η παραπάνω ιστορία είναι ολοφάνερο, πως είναι τελείως φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με αληθινά γεγονότα και πρόσωπα.

Και ο καιρός...

 Και ο καιρός, οι μέρες, τα χρόνια περνούσαν

Ποτέ δεν είδα τους αναγνώστες σαν πελάτες του βιβλιοπωλείου, πελάτες είναι οι άλλοι των χρηστικών βιβλίων, αυτών που μπαίνουν στη λίστα με τα άλλα ψώνια.

Μια μεγάλη ανάγκη εσωτερικής αναζήτησης, διακαούς πόθου ανακάλυψης του διαφορετικού, διεύρυνσης του ορίζοντα, ένα ταξίδι στα βάθη της ψυχής, οι κοινωνίες του χθες και του σήμερα, του έρωτα και του θανάτου η γνώση, τον οδηγούσαν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, κοντοστεκόταν για λίγο στη βιτρίνα και μετά χανόταν με τις ώρες στις βιβλιοθήκες. 

Στο τέλος έλεγε πάντα, η καινούρια σοδειά, ευτυχώς που έχω τα βιβλία μου, βαριέμαι αφάνταστα τη θλιβερή καθημερινότητα.

Πως μπορεί κανείς να μεγαλώσει τη μικρή μίζερη ζωή του, δίχως τα μεγάλα ταξίδια του νού και της συναίσθησης; 

Αυτός ο ανοιχτός ορίζοντας για άλλους είναι το καταφύγιο του παραδείσου και για άλλους αδιάφορη αχρηστία. Δυστυχώς στη χώρα μας υπερτερούν συντριπτικά οι δεύτεροι. Είναι μια βασική αιτία της πρόχειρης ελαφρότητας που βιώνει η χώρα. Δεν υπάρχει γεγονός χωρίς αιτία, ούτε φωτιά χωρίς σπίρτο.  Η θεραπεία της αιτίας είναι η πρώτη λύση, οι άλλες έπονται εκ των υστέρων και δεν σε κάνουν προφήτη. Η πολιτική θα μπορούσε να είναι προφήτης, στη χώρα μας προτιμάει τα γαλόνια του πυροσβέστη. Και εκει πάνω αρχίζουν τα νταηλίκια που βγάζουν μαχαίρια. Η πολιτική δεν είναι βέβαια το επάγγελμα των πολιτικών, είναι η πολιτική καθημερινή υπευθυνότητα του πολίτη. Από εκεί αναβλύζουν όλα. 

Είναι μακρύς ο δρόμος της αυτογνωσίας, της κοινωνικής συναίσθησης, της κατανόησης του κόσμου, ώσπου να εξημερωθεί ο άνθρωπος. Η ζούγκλα του καπιταλισμού δεν προσφέρεται, είναι γεμάτο άναρθες κραυγές. Για τους πολλούς φταίνε οι άλλοι, οι άγιοι αγράμματοι σε τίποτα. 

Μετά αναρωτιόταν, τι έκανα στη ζωή μου, έβαλα μια πλάτη για έναν πιο δίκαιο κόσμο ή ξοδεύτηκα στα χαμένα της ατομικής απάθειας και αδιαφορίας. Ύστερα άκουγε εκείνο το τραγούδι του Βασίλη, φυσάει, και έπεφτε στη θλίψη του.

Και ο καιρός, οι μέρες, τα χρόνια περνούσαν, σχεδόν αδιάφορα, σαν το τραγούδι των σειρήνων.

Να ζεις ή να μη ζεις

"Τα σύκα, σύκα και η σκάφη, σκάφη" Δεν με νοιάζει ο λόγος να είναι στρογγυλεμένος, να είναι αρεστός και στους μεν και στους δε, η μισή αλήθεια είναι ψέμα, όπως και η τεχνητή ευγένεια πίσω από τις μάσκες της υποκρισίας. Ούτε τι θέλει να πει ο ποιητής πίσω απο επιτεδευμένες λέξεις, ανάλαφρες ιστορίες προς τέρψιν της στιγμής.  Ο καθένας έχει την ιστορία του, αυτή δεν αλλάζει και δεν ανταλλάσσεται, δεν χρωστάω σε κανέναν, δικαιούμαι και απαιτώ από το κράτος δίκαιους κανόνες, να μπορώ να δημιουργήσω, να ονειρευτώ, να μείνω στη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα".

Ήταν οργισμένος, απογοητευμένος, τα πτυχία κορνίζα στο δωμάτιο, έφτασε τα τριάντα και, ακόμα ψάχνεται, όλοι του λένε φύγε, αυτός αγαπάει τον τόπο του, εδώ θέλει να δώσει την ψυχή του.

Φεύγουν πολλοί, δουλειές με καλά λεφτά, στην εμπορική Ευρώπη, όλα ταχει ο μπακτσές, πολυεθνικές σαν τα μανιτάρια, τράπεζες σαν τα γαιδουράγκαθα, το χρώμα του χρήματος δεν έχει ούτε συναίσθημα, ούτε πατρίδα. 

Ο Ηλίας σπούδασε Νομική, δεν την θεώρησε επιστήμη, απάτη του φάνηκε, πήγε μετά φιλολογία. Των θεωρητικών σπουδών και των ιδεατών ονείρων σε μια τεχνοκρατούμενη εποχή δίχως ιδανικά, χωρίς πυξίδα. Συζητούσαμε για βιβλία, για ποιήματα, για έναν καλύτερο κόσμο. Ήταν παδί τότε στα δεκάξι. 

 - Τι την ήθελες τη φιλολογία, χιλιάδες στην ουρά, που ποντάρουν αυτά τα παιδιά, παρά μόνο στην παραπαιδεία, πόσα ιδιαίτερα, μόνο στη χώρα μας γίνονται αυτά. Πουθενά αλλού, κάθε γωνιά και φροντιστήριο. 

Μετά χαθήκαμε, βρεθήκαμε τυχαία σήμερα στο cafe παραμύθι. 

Είναι η γενιά που την πλήρωσε, την πληρώνει και θα την πληρώνει. Είδε τη η χώρα να καταστρέφεται, σήμερα βλέπει εκείνους που την κατέστρεψαν να την κυβερνάν ξανά. 

Να φύγω ή να μείνω, τι λες, με ρώτησε στο τέλος. 

Τι να του πεις; 

Να ζεις ή να μη ζεις; 

Την ώρα του αποχεραιτισμού, ακουγόταν ο Άμλετ της Σελήνης του Μικρούτσικου.

Μαύρα κι άσπρα σταφύλια

~ " Νους υγιής εν σώματι υγιεί"είπε ο σατιρικός ποιητής Ιούνιος Ιουβενάλης, προτρέποντας τους Ρωμαίους στο δρόμο της αρετής.  Βέβαια τότε δεν υπήρχαν ούτε harold's, ούτε covid. Τώρα κάποιοι επαγγελματίες υπεργυμνάζουν το σώμα, υπερφουσκώνει η τσέπη, να είσαι είκοσι χρονώ και να σε νοιάζει μόνο το τομάρι σου, η  απόλυτη αθλιότητα. Στον αντίποδα βέβαια οι νέοι που ασκούν τη γνώση, γυμνάζουν το σώμα, ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο, παλεύουν για το δίκιο, ερωτεύονται αγνά, πορεύονται ανθρώπινα.  Και είναι οι πολλοί, είναι οι νέοι που δημιουργούν το αύριο, ουδόλως τους νοιάζει να διαφημίζουν μακαρόνια στας οθόνας.

~Ποιός τους δίνει όπλα; Πιθανόν οι ίδιοι που τους καταδικάζουν. Ποιός αρνήθηκε την εξέλιξη του Αφγανιστάν;. Οι πρώην αποικιοκράτες Άγγλοι. Τι έκανε τόσα χρόνια η Αμερικη εκεί; Εξυπηρετούσε τα οικονομικά της συμφέροντα, όπως σε άλλα οχτακόσια σημεία της γης, όσες και οι βάσεις της. Τι έχει στο μυαλό του ένας Ταλιμπάν; Τα σκατά του Ισλάμ.Τα περιττώματα των θρησκειών είναι δογματικά, δεν επιδέχονται χημικές αναλύσεις, δεν θα καταλάβουμε ποτέ. 

~ Αφήνω στην άκρη τη Λευκή Καραβαική του Αττιά, μπολιάζω τις άγριες σκέψεις μου με το ήμερο κλαδί του ονείρου, οι φωτιές καίνε το δάσος, ο ιός απλώνεται πάλι, τα κλήματα τον Αύγουστο είναι φορτωμένα με σταφύλια. Και μαύρα και άσπρα. Ούτε τα σταφύλια βέβαια είναι μαύρα και άσπρα, ούτε η ζωή.

Το χαμένο καλοκαίρι

"Ο χειρότερος αγράμματος είναι ο πολιτικά αγράμματος. Δεν ακούει τίποτα, δεν βλέπει τίποτα, δε μετέχει στην πολιτική ζωή. Δε δείχνει να γνωρίζει ότι το κόστος διαβίωσης, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα βασίζονται σε πολιτικές αποφάσεις. Νιώθει ακόμη και περήφανος για την πολιτική του αμορφωσιά, φουσκώνει το στήθος και λέει πως μισεί την πολιτική. Δε γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως απ’ την έλλειψη συμμετοχής του στα κοινά προέρχεται η ύπαρξη της πόρνης, το παρατημένο παιδί, ο κλέφτης και, χειρότερα απ’ όλα, οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, οι λακέδες των εκμεταλλευτριών πολυεθνικών εταιρειών".Μπέρτολτ Μπρέχτ

Διαχρονικά επίκαιρος ο Μπρέχτ, τον διάβαζα στα δεκαεπτά και πέρασα τα εξήντα. Ακόμα πιο επίκαιρος τώρα που οι αδιάφοροι πλήθαιναν,  η εξουσία έγινε πανίσχυρη, οι μάζες χειραγωγούνται ευκολότερα, οι ειδήσεις κατασκευάζονται και οι φτωχοί  στην τσέπη και στο πνεύμα υμνολογούν τον κάθε πλουτοκράτορα απανταχού της γης. 

Θηρίο ανήμερο ο άνθρωπος δύσκολα θα ημερώσει. 

Όμως η ανάγκη κάποτε, όταν θα πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι από πείνα, οι αρρώστιες θα θερίζουν, το τελευταίο δέντρο θα καεί, ο παμφάγος καπιταλισμός θα πέσει σαν χάρτινος πύργος, ένας αόρατος ιος θα μηδενίσει το τραπεζικό σύστημα, τότε θα μείνουν μόνο τα κουφάρια και όσων οδήγησαν τον κόσμο στην καταστροφή. 

Τότε θα ανατείλλει ένας καινούριος κόσμος,  το δίκιο θα είναι πάνω από το συμφέρον, τα δέντρα, τα ζώα, τα πουλιά θα έχουν ίδια με τον άνθρωπο αξία, το χαμόγελο της γης θα συμμαχεί για τη ζωή, οι άνθρωποι θα αποφασίζουν δίχως δυνάστες, τα παιδιά θα μεγαλώνουν ελεύθερα.  Η γη θα αποτοξινωθεί απ' τα δηλητήρια, τα όπλα θα είναι άχρηστα και η θερμοκρασία θα επανέλθει στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα, όπως λένε οι Μετερεολόγοι. 

 ~ Το νερό που ποτίζει, μισό αυγουστιάτικο φεγγάρι, ένα αστέρι πάνω στον Κόζιακα, το άρωμα της νύχτας, το γαύγισμα της Λίζας, απαλό δροσερό αεράκι μες το χαμένο καλοκαίρι.