Παράδοξο ταξίδι

Άτολμο και παράδοξο ετούτο το ταξίδι. Σαν τις γραμμές του τραίνου που ξέρεις τον προορισμό. Ολόκληρη η ανθρωπότητα σ' ένα σαπιοκάραβο καταμεσής στον ωκεανό. Ένας παλιός κόσμος,αιώνες τώρα, αναζητεί ένα καινούριο. Συσκέπτονται στο διηνεκές οι καπετάνιοι. Πάνω στα πτώματα παιδιών που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Πάνω σε ανάπηρα σώματα και ακρωτηριασμένα μυαλά, πεθαίνουν οι μέλισσες. Ένα μεγάλο παγόβουνο προειδοποιεί. Δεν ακούει κανείς τη σειρήνα της γης. Πεθαίνουν οι φάλαινες, τα στομάχια δεν χώρεσαν άλλα πλαστικά. Οι δουλέμποροι τρίβουν τα χέρια τους, το χρηματιστήριο των ισχυρών πάει καλά. Οι φαρμακοκολοσοί γιατρεύουν τον πόνο, οι νόμοι στα μέτρα τους, η δικαιοσύνη κρατάει τα προσχήματα. Μια μπάλα κομμένη στα δυο η γη. 
Στοιχήθηκαν ο ένας πίσω απ' τον άλλον οι αφέντες, σαν πιόνια στο στρατό. Να μη φαίνεται κανείς. Κι άρχισαν πάλι την κουβέντα. Για όλμους και πυραύλους, για θρησκείες και για σύνορα. Κανείς δεν μιλάει για ειρήνη. Μόνο οι ευχές. 
Καημένη ανθρωπότητα μες το σαπιοκάραβο πεθαίνεις. Στα όνειρα μόνο μπορείς και ανασαίνεις. Άτολμο και παράδοξο ετούτο το ταξίδι.


29 Απριλίου 2018

Κάποιος έκοψε τον πλάτανο

Ο υπεραιωνόβιος πλάτανος πέθανε τα ξημερώματα. Κομμένος σύριζα, ορφάνεψε ο κάμπος. Απέμεινε μια μάζα λιανοκλάδια και φύλλα που θρηνούν. Τον γέννησε, τον έθρεψε και τον μεγάλωνε με στοργή η μάνα φύση. Τον σκότωσε ένας άνθρωπος μηχανή. Τώρα ένα ισοπεδωμένο τοπίο. Οι ανθρώπινες μηχανές ετοιμάζουν το μέλλον. Σίδηρο και μπετόν, θέλουν τις ζωές μας. Ένα μεγάλο εργοστάσιο όπλων κτίζεται πάνω στη γη. Λες και δεν αρκούν όσα υπάρχουν. Δουλεύει και ζει ο μισός πληθυσμός, λένε. Για να σκοτώνει τους άλλους μισούς, λέμε.
Κάποιος έκοψε τον πλάτανο. Να εκδικηθεί τη φύση. Ένα δέντρο που δεν καρπίζει ευρώ, είναι άχρηστο, είπε. Αυτός ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο απ' τα υπόλοιπα όντα. Τον είδα μια μέρα με το όπλο του,να σκοτώνει πουλιά που κελαηδούσαν στα κλωνάρια του πλάτανου. Άλλη μια μέρα έριχνε ένα δηλητήριο -round up, να μη ξαναπρασινίσει χορτάρι, έλεγε.
Αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρω. Αυτός έκοψε την νύχτα που πέρασε τον πλάτανο. Οι πύραυλοι την νύχτα βομβαρδίζουν τους αθώους. Ο πλάτανος ήταν ένας αθώος ρομαντικός. Ήξερε μόνο να διηγείται ιστορίες στους ανθρώπους που κάθονταν στον βαθύ ίσκιο του να ξεκουραστούν.
Ο πλάτανος ήταν αθώος. Έπρεπε να πεθάνει. Τον σκότωσαν. Δεν είναι που κλαίω για τα καυτά μεσημέρια που θάρθουν, την απουσία του που πρέπει να συνηθίσω, έμεινε ο κάμπος αδειανός. Χωρίς ιστορία.
Και ακόμα χειρότερα.είναι που αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρω. Και φοβάμαι.

28 Απριλίου 2018

Το ελάχιστο

Σαν θεία μουσική ο ήχος του νερού το καταμεσήμερο. Μες τα χορτάρια περνάει η σωλήνα, δίνει νερό στις διψασμένες καλιέργειες του μόχθου των αγροτών. Αυτό το ελάχιστο συντριβάνι, από μια απειροελάχιστη τρυπούλα της σωλήνας, είναι που με λύτρωσε σήμερα. Μακριά δουλεύουν τα μπεκ του άβροχου Απρίλη. Εγώ όμως ακούω και βλέπω μόνο αυτόν τον μικρό πίδακα. Αρμονικό, μικρό φτερούγισμα. Δροσερό σφύριγμα στην καρδιά του Θεσσαλικού κάμπου. Η γοητεία του ελάχιστου.
Ο ήλιος καίει, το χώμα γίνεται άοσμη πέτρα. Το νερό κάνει την πέτρα μυρωδάτο χώμα. Οι παπαρούνες κατακόκινες στην άκρη των χωραφιών προσεύχονται με ανοιχτά πέταλα.
Καθαρίζω τα χορτάρια, το νερό γίνεται χρυσή βροχή. Την αφήνω να πέσει πάνω μου. Γίνομαι μούσκεμα από χαρά. Πάω στη μέση του χωραφιού και ξαπλώνω καταγής. Νερό, ήλιος, χώμα και σώμα, γίνονται ένα. Ο πόνος της ματαιότητας έγινε φυσική χαρά. Αφήνω μια σαύρα να περπατάει πάνω μου. Με κοιτάει και με ρωτάει που κρύβεται τόση χαρά.
Ο πόνος τη γεννάει, της είπα. Κι αποκοιμήθηκα.




26 Απριλίου 2014

Ο έλατος

Στην άκρη του χωραφιού φυτρώνουν κάθε άνοιξη φτέρες. Να το στολίζουν ορεινά. Είναι τόσο όμορφο το πράσινο χρώμα τους, που μου κλέβουν τα μάτια. Και το χρόνο. Δεν είναι ότι πιό χρήσιμο να κοιτάς μια καταπράσινη θάλασσα από φτέρες. Ειδικά φέτος που έβαλα σκοπό να γίνω πλούσιος σπέρνοντας μαιδανό. Ο μαιδανός είναι το πιο διάσημο φυτό στην Ελλάδα. Θυμάμαι όταν μπήκαμε στο ευρώ, όλοι για τον μαιδανό μιλούσαμε. Πολλαπλασιάστηκε η τιμή του. Μετά βέβαια κι όλα τ' άλλα. Όταν κάνω λογαριασμό ζαλίζομαι με το πόσες χιλιάδες ματσάκια μαιδανό πρέπει να πουλήσω για να αγοράσω ένα αγροτικό αυτοκίνητο. Μετά σκέφτομαι πως έχω κι άλλες ανάγκες. Ας πούμε ένα ζευγάρι καινούρια παπούτσια, να τα φοράω όταν καμιά φορά πάω στην πόλη. Απογοητεύομαι οικτρά απ' αυτά τα όνειρα. Και κάνω άλλα. Άυλα. Κοιτώντας τις φτέρες.
Όπως τις βλέπω κατά μήκος του χωραφιού, τις κάνω μια νοητή γραμμή, ευτυχώς μ' απέμεινε ακόμα λίγη φαντασία και ξαφνικά βρίσκομαι στη Μαλόραχη. Η Μαλόραχη είναι γεμάτη φτέρες. Για να κρύβονται οι πέρδικες, έλεγε ο μπαμπάς όταν ήμουν μικρός.
Εκεί υπάρχει ο ένας και μοναδικός έλατος. Αιωνόβιος, τεράστιος, περήφανος, συνομιλεί με το θεό. Ο πιο διάσημος έλατος που έχω συναντήσει. Καμιά σχέση με την διασημότητα του μαιδανού. Ξαπλώνω στο τσαρδάκι που έχει εκεί ο τσοπάνος και νοιώθω βασιλιάς των ονείρων.
Πόσο μακριά είναι από εκεί πάνω, οι μαιδανοί και οι γλάστρες της πόλης!



24  Απριλίου 2018

Η Άνοιξη

"Να πατάς χώμα, να κοιτάς ουρανό. Να αγαπάς τα βουνά και τις θάλασσες, να καρτεράς τα πουλιά στην αγκαλιά σου, με τα δέντρα να πετάς. Να παίζεις με τα σκυλιά και τα έντομα, ν' ανασαίνεις μες τ' όνειρο της γης. Να δακρύζεις με το φύσημα του αέρα, να κλαις με τη βροχή, με τα σύννεφα να γελάς. Τις Κυριακές τα πρωινά να γιορτάζεις ότι ζει. Μη πονάς για ότι πέθανε, αρκεί να πρόλαβε να ζήσει."
Ερχόταν από μακριά αυτή η φωνή, μου μιλούσε λες και είμαι παιδί. Πότε δυνάμωνε και με μάλωνε, πότε ψιθύριζε τρυφερά και με χάιδευε.
"Να μην ξοδεύεσαι σε ανθρώπινες λογικές, αυτές κατέστρεψαν την ψυχή, μη γίνεσαι μάζα, o κάθε δικός μου ζωντανός οργανισμός είναι μοναδικός. Κι εσύ είσαι κομμάτι μου. Μη χάνεσαι στην άσφαλτο του πολέμου. Να θυμάσαι ότι ζεις ένα θαύμα"......
Κοίταξα δϊπλα μου, μακριά τον ορίζοντα, πάνω το γαλάζιο ουρανό, τα φανερά και τα κρυμμένα. Δεν έβλεπα τίποτα άλλο. Μόνο την Άνοιξη.



22 Απριλίου 2018