Η αναμονή είναι η φαντασία της ηδονής*

*εξαρτάται τι πλάθει το μυαλό σου

Πρώτο ολόκληρο σαββατοκύριακο εκτός βασάνων της δουλειάς. Κάποτε δεν άντεχα τις Κυριακές, ήταν έρωτας το βιβλιοπωλείο. Κι έτσι πρέπει να είναι. Ο έρωτας μας καθορίζει. Και ο θάνατος. Τώρα είναι ο θάνατος. Είναι η αναμονή του εκτός δουλειάς. Ποιος μίλησε για δουλειά, για πάθος μιλάμε. Χιλιάδες φορές λέει η Ζατέλη.

Πρώτο ολόκληρο σαββατοκύριακο. Σαν απόμερη, κρυμμένη παραλία, με τυρκουάζ χρώμα η θάλασσα, με άσπρα βότσαλα και λεπτή άμμο. Να φυτέψουμε και δυό φοίνικες για το σκηνικό; Πίσω η πλαγιά με τα τζιτζίκια, μπροστά ο ανοιχτός ορίζοντας. Ένας άντρας και μια γυναίκα.. Ανοίγουν τις ψάθες τους, ο ιδρώτας στάζει, τα σώματα καίνε. Χάνονται στο βυθό, στη πρώτη βουτιά. Και δυο κεφάλια αναδύονται μες απ’ τα καθαρά νερά. Η γυναίκα τυλίγει τα χέρια της στο λαιμό του άντρα. Το πιο γλυκύτερο αλμυρό φιλί.

Το βράδυ στη θεατρική παράσταση θα τα πούμε. Το μεγάλο μας τσίρκο. Έκανα όλη την εβδομάδα κράτημα στα τσιγάρα , έχω τα εισιτήρια. Ναι, θα πάμε, να καθρεφτίσουμε τη ζωή μας, μέσα από σημαντικές στιγμές, βαρέθηκα τη μίζερη καθημερινότητα.

-Τι κοιτάς;

-Το γεμάτο καλοκαίρι.

Ο θερινός κινηματογράφος παίζει ένα σωρό αμερικανές, δεν μας χαλάει, έχει δροσιά στο μύλο τα βράδια και καρέκλες του σκηνοθέτη.

Στο φρούριο, το μικρό θέατρο μας περιμένει αξιόλογα. Πρέπει να κάνουμε οικονομία, θα τρώμε εξ’ άλλου ελαφρά, καλοκαίρι είναι.

Πάω να πάρω τη σκηνή. Θα την στήσω στον κήπο απόψε. Κάτω απ τη ροδιά. Θα αφήσω και το λάστιχο ανοιχτό όλη νύχτα, σαν να ακούω τους καταρράκτες της Εδέσσης.

Θα πάρω τη λάμπα πετρελαίου, εκείνη που στολίζει μια γωνιά στη βιβλιοθήκη. Θα την ανάψω. Τα περασμένα δεν είναι όνειρο. Σαν χαμοκέρασα στο δάσος μυρίζει. Μύρισε να δεις. Το καινούριο βιβλίο του Καλλιφατίδη. Απόψε δεν θα κοιμηθώ μαζί σου. Το διάβασμα θέλει σιωπή βαθειά. Κάθε καλοκαίρι κι ένας Καλλιφατίδης. Για τη ζωή του γράφει. Ε και; Και φασολάκια να καθαρίζει η μάνα του στη βεράντα , αυτός γράφει για την ζωή. Πριν το θάνατο.

- Τα μπέρδεψες όλα.

- Στο όλο πιστεύω.

Απλά θέλησα να το κάνω κομμάτια σήμερα Να αφήσω στην άκρη το τραγικό. Προτιμάς να σου μιλήσω για τις αυτοκτονίες του εικοσιτετραώρου;

Από αύριο θα βγαίνει και επίσημα δελτίο. Στο τέλος τον ειδήσεων. Μετά τον καιρό και το χρηματιστήριο. Οι αυτοκτονίες δεν αφοράνε τόσους, όσους το χρηματιστήριο. Θυμάσαι κάποτε της λειψυδρίας το δελτίο; Ευτυχώς ακόμα έχουμε νερό.

Μου το υπόσχεσαι ότι δεν θα αυτοκτονήσεις ποτέ; Ορκίσου Έτσι μπράβο!

Καίει ο ήλιος. Πάω για βουτιά Θα’ ρθείς;

Με μια ανάσα. Να σου δείξω το βυθό.

Ταξιδευτής
30 Ιουνίου 2012

Οι τελευταίοι σπαραγμοί της ιστορίας

Κάποτε λέγαμε ότι οι πάγκοι και τα ράφια των βιβλιοπωλείων, είναι απ’ τους εναπομείναντες τόπους έκφρασης της δημοκρατίας. Κι αυτό σαν αποτέλεσμα της άμεσης συμμετοχής και της ελεύθερης επιλογής του αναγνώστη-πολίτη.

Με τη βιομηχανοποίηση του τρόπου παραγωγής του βιβλίου και την ασύδοτη ποσοτική παραγωγή, σε βάρος της ποιοτικής- αυτό το λέγειν ακυρώθηκε κάτω απ’ το βάρος και τον όγκο της υπέρ-προσφοράς, υπέρ-πληροφόρησης, υπέρ- κατανάλωσης και όλων των βλαβερών υπέρ-.

Τα παλιά άρλεκιν των περιπτέρων, μαζί με τα καινούρια ιλουστρασιόν εξώφυλλα των κυρίων -των βορείων προαστίων πλημμύρισαν και καταπλάκωσαν αυτό που ονομάζουμε λογοτεχνία. Το περιτύλιγμα να είναι φαντεζί, ποιός νοιάζεται για το περιεχόμενο.

Το πρόβλημα της υπερ-πληροφόρησης, κατέληξε στην παραπληροφόρηση στον σύγχρονο κόσμο. Σε όλα τα επίπεδα. Μια κάποια μορφή δικτατορίας- μας έκατσε στο σβέρκο και στο μυαλό μας.

Κι ενώ δεν έχουμε διαβάσει π.χ τα εκατό διαχρονικά κλασικά μυθιστορήματα όλων των εποχών, διαβάσαμε εκατοντάδες ροζ και μπλε ιστορίες.

Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Τούτο το σχόλιο όμως, δεν έχει θέμα το τι συνέβηκε στο χώρο του βιβλίου. Χρειάζονται πολλές σελίδες να ειπωθούν και να αναλυθούν οι δρόμοι που μας οδήγησαν ως εδώ και δεν ευθύνεται μόνο η κρίση. Ίσα ίσα σε περιόδους κρίσης θα περίμενε κανείς, ότι ο κόσμος θα έψαχνε λύτρωση στις τέχνες. Και στο βιβλίο- κατάθεση. Αυτό προϋποθέτει την μη προΰπαρξη της εποχής φρου φρού κι αρώματα. Εξ άλλου τα φρου φρου, έφεραν την οικονομική κρίση και τα αρώματα τη δυσοσμία. Η δυσοσμία, το μνημόνιο και το μνημόνιο την ολίγη ανεργία και ολίγη ύφεση, στο κατά Σαμαρά ευαγγέλιο. Υποσχέθηκε βέβαια ότι τώρα είμαστε καλά παιδιά, ελάτε να παίξουμε πάλι.

Ναι, αν οι κρατικοδίαιτες εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα σωπαίνουν, επειδή πρέπει να σωπάσουν να πάει καλά το αλισβερίσι, το ιντερνέτ δεν μπορούν να το ελέγξουν. Από κει θα βρουν το διάβολό τους.

Τα blogs, το φεις, το twitter, είναι πια χώροι ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Εμπεριέχουν το πάζλ της κοινωνίας. Εμπεριέχουν βέβαια και τη βλακεία του καθενός. Αλλά δεν εμπεριέχουν την διαπλοκή και την αρρώστια, στο σαρκίο της ανυποψίαστης μάζας. Εκεί γίνεται η αλληλεπίδραση πια. Κι εκεί είναι δύσκολο να διαμορφώνουν κατά το δοκούν συνειδήσεις.

Είμαστε στο τέλος των εφημερίδων και στην πτώση των καναλιών. Είμαστε στην αρχή ενός καινούριου κόσμου, όπου οι νέοι τον θεωρούν αυτονόητο.

Από κει θα γεννηθεί και το καινούριο. Το παλιό ήδη έχει πεθάνει. Οι τελευταίοι σπαραγμοί της ιστορίας.

Ταξιδευτής
29 Ιουνίου 2012

Η πρέζα

Έτσι έμπλεξα κι εγώ με την πρέζα Ευάγγελε. Απεξαρτήθηκα πριν από έξι χρόνια. Από το 76 και μετά άρχισα να διαβάζω Ελευθεροτυπία, την εφημερίδα των συντακτών. Μέχρι το κόκαλο. Μετά ο ιός εξαπλώθηκε μέσα μου. Το Σάββατο τα Νέα. Την Κυριακή το Βήμα. Κάποιες φορές και την Καθημερινή. Πότε την Αυγή.
Λόγω επαγγελματικής διαστροφής. Οι σελίδες των βιβλίων, αλλά και τα πρωτοσέλιδα που την άλλη μέρα ακύρωναν το προηγούμενο. Εκτός από το Ριζοσπάστη που έμεινε σταθερός, έβαζε κάθε μέρα το ίδιο. Αλλά εγώ δεν τον διάβαζα ποτέ, κυνηγούσα τα φρέσκα νέα. Αν βάλεις και μερικά περιοδικά όπως, το αντί, διαβάζω κλπ.. είναι να απορείς πότε προλάβαινα να διαβάσω. Κι έτσι έμεινα αγράμματος.
Δεν στο κρύβω, ότι πολλές φορές ένοιωθα την απόλυτη ξεφτίλα μέσα μου, διαβάζοντας σελίδες σαν αυτές που στιβάρουν τα κομμωτήρια στα τραπεζάκια της αναμονής. 
Ποιός είπε, ο η τέταρτη εξουσία δεν καλλιεργούσε σκουλήκια στο έδαφος;
Είναι η ίδια ιστορία με τη δικιά σου, αλλά δεν είχε μόνο ένα κουμπί, είχε πολλά χρατς χρατς, όπως ο θόρυβος του ποντικιού σε αποθήκη χαρτικών.
Εγώ μίλησα για ένα πρωτόγονο νησί, χωρίς τις παιδικές ασθένειες,- που κουβαλάμε μια ζωή.
Εγώ μίλησα να πρωταγωνιστήσουμε, να μη μείνουμε θεατές από τον καναπέ.
Είπες ότι στη γη, εκεί πατάς χώμα, εκεί καρπίζει η ζωή.
Κι εγώ συμφώνησα. Έστω κι αργά.

Ταξιδευτής
28 Ιουνίου 2012

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία

Αφορμή για το σχόλιο ήταν μια μεταξύ σοβαρού κι αστείου μεσημεριανή  κουβέντα, ότι το κεφάλαιο της Αpple είναι τριπλάσιο από το χρέος της Ελλάδας.  Ίσως να έχει δημοσιευτεί κάτι σχετικό, όπως δημοσιεύτηκε χτες και για τους Έλληνες εφοπλιστές, που ξαφνικά τους πήρε ο πόνος. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν πιστεύω σε θαύματα. Εκτός από το θαύμα της ζωής.

Άσχετα με τις ονειρώξεις του ύπνου. 

Για φαντάσου, ξαφνικά να δινόταν μια λύση. Μα αν ήταν να δοθεί λύση, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Όλα ήταν προσχεδιασμένα.

Τούτη η αρχή, αυτής της κυβέρνησης, είναι η ειρωνεία της τύχης. Τούτη η επιλογή, σε σχέση με την άλλη του Σύριζα, είναι ο τραγέλαφος της ιστορίας.
Κι εκεί που φανταστήκαμε για λίγο μια Ευρώπη να ταρακουνιέται συθέμελα, επιλέξαμε την παρεούλα της Μέρκελ. Να ήταν και όμορφη;
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.
Τούτος ο δρόμος του αργού θανάτου, είναι ο πλέον βασανιστικός. Ώσπου  να φτάσουμε στο προδιαγεγραμμένο εφιαλτικό  τέλος.
Όσοι με τον τρόπο τους στήριξαν  τούτη τη συνέχεια, απορώ τώρα από πού θα αντλήσουν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Το δικαίωμα του πολίτη να απαιτεί τα δικαιώματά του. Αυτό που προϋποθέτει όμως και υποχρεώσεις.
Το θράσος και η υποκρισία όμως, περισσεύουν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.
Προσωπικά νοιώθω ότι είμαστε πάλι σε προεκλογική περίοδο ή στην ανάγκη, που θα οδηγήσει τα πράγματα στο τέλος.
Δεν εφησυχάζουμε ούτε λεπτό. Αυτοσαρκαζόμαστε και σαρκάζουμε, να σταθούμε ζωντανοί σε μια Ελλάδα που αργοπεθαίνει..
Δεν λιποτακτούμε, για να μπορούμε να διεκδικούμε την αξιοπρέπεια του πολίτη, που δεν στέκεται αδιάφορος απέναντι στα πράγματα.
Είναι εύκολο να λες ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Ας διαλέξουμε τώρα το μαγιό που θα φορέσουμε στη παραλία.
 Ή να γράφεις σχολιάκια, περιγράφοντας την τραγωδία που βιώνουμε, όπως εγώ. Το ζητούμενο είναι οι προτάσεις.
Την μόνη εναλλακτική πρόταση ο λαός, προσωρινά, την απέρριψε. Άλλοι προτίμησαν την αποχή, άλλοι την Ανταρσύα χωρίς ανταρσία και άλλοι εναπόθεσαν στον επόμενο αιώνα, την όποια αλλαγή επικαλούνται.
Κάνοντας σούμα όλα αυτά, είπαμε καλά είμαστε όπως είμαστε, που να τρέχουμε τώρα σε καινούριους δρόμους, γεμάτο ανηφόρες, άγνωστους, συνηθίσαμε γελασμένοι, ας μη μας ξεγελάσουν κι οι άλλοι.
Τώρα σειρά έχουν οι γελοιογράφοι, το καλοκαίρι θα ανθίσουμε στις παραλίες, το φθινόπωρο θα ματώσουμε πάλι.
Και τότε θα δούμε, πως η ανάγκη γίνεται ιστορία…


Ταξιδευτής
27 Ιουνίου 2012

H Apple πάλι έκανε το θαύμα

Πάντα υπάρχει ο από μηχανής Θεός. Η χώρα μας σε τροχιά απελευθέρωσης, ανάπτυξης και ευημερίας ξανά.

Η Aplle αγόρασε ολόκληρο το χρέος της Ελλάδας, κάνοντας την μεγαλύτερη διαφημιστική έκπληξη όλων των εποχών.

Η κίνηση γινόταν παράλληλα με τους Έλληνες εφοπλιστές. Οι Έλληνες εμπιστεύτηκαν τελικά την apple, αφού δεν μπόρεσαν ποτέ ναρθούν σε συμφωνία εμπιστοσύνης με τους Μαρινάκη και Νομικό που εκπροσωπούσαν περισσότερο τα συμφέροντα του ποδοσφαίρου, παρά της Ελληνικής Ναυτιλίας. Ο  υφυπουργός Ναυτιλίας Γ. Βερνίκος παραιτήθηκε, μετά την γενναία υποστήριξη υπέρ των Ελλήνων εφοπλιστών και των offshore εταιριών τους. Είναι η δεύτερη παραίτηση, της καινούριας κυβέρνησης,  μετά τον ίλιγγο που έπαθε ο υπουργός οικονομίας μπροστά στα νούμερα  που άκουγε στις ολονύκτιες διαπραγματεύσεις που γινόταν μες το κεφάλι του.

Ο καινούριος υπουργός οικονομικών Στουρνάρας, δήλωσε λιτά ότι η Ελλάδα θα πετύχει.  Και Στουρνάρας να μην είσαι αυτό το καταλαβαίνεις.  Ας μην μας προέκυπτε η Apple και ακόμα θα ήμασταν χωρίς υπουργό. Όπως είμαστε χωρίς Πρωθυπουργό. Μια τρικλοποδιά να του βάλει ο Βενιζέλος και θα τα φάει τα μούτρα του. Εδώ έβαλε στην Ελλάδα, δεν θα βάλει στον Σαμαρά.

Το κλίμα αλλάζει βέβαια και επιτέλους χάρη στη συμφωνία κανένας δεν χρωστάει σε κανένα.

Η Apple επιπλέον χαρίζει από έναν υπολογιστή σε κάθε Έλληνα. Οι συμβατικοί υπολογιστές σε λίγο καιρό θα αποτελούν παρελθόν για τη χώρα μας. Όπως ο Γιωργάκης. Δεν πρόλαβε να δει το μεγάλο του όνειρο, στην  δικιά του πρωθυπουργία.

Η Apple  τελείως ανιδιοτελώς, χωρίς όρους και μνημόνια, με μόνο όρο την διαφήμιση της χώρας που ανέστησε ξανά, υπολογίζει σ’ ένα χρόνο να αποσβέσει το κεφάλαιο που θα διαθέσει και σε δύο να τριπλασιάσει τα κέρδη της, Μόνο και μόνο από τη διαφήμιση που θα κάνει ανά τον κόσμο, για την χώρα της δημοκρατίας, προβάλλοντας σαν σύνθημα:

 Η σύγχρονη δημοκρατία, όπως και η αρχαία, περνάει μέσα απ’ την  Αpple και την Ελλάδα.

Σε όλους το υπολογιστές του κόσμου θα υπάρχει με το άνοιγμα, αυτό το σύνθημα.
Είναι ο μόνος όρος της ανιδιοτελούς συμφωνίας. Προς όφελος και των δύο.
Τα νησιά μας, η θάλασσα και ο oυρανός μας θα χαμογελάσουν πάλι. Εκεί που η Τουρκία και η Αφρική μας έπαιρναν τους ξένους τουρίστες. Πόσα δωμάτια να γεμίζαμε από μόνοι μας, επιμένοντας Ελληνικά τούτο το καλοκαίρι;
Το χρηματιστήριο άρχισε πάλι να ανεβαίνει, μερικοί λένε λόγω Στουρνάρα,  αλλά είναι οφθαλμοφανές ότι είναι λόγω Apple.
Καθυστερημένα δήλωσε ο Μπαρόζο, ότι η Ευρώπη θα σταθεί αλληλέγγυα στην Ελλάδα.  
Πάλι κάπου ποντάρουν…

Ταξιδευτής
26 Ιουνίου 2012