Η πόλη σήμερα

Παρκαρισμένος σ' ένα ανήλιαγο στενό της πόλης. Περπάτησα τους παλιούς δρόμους, έγιναν ακόμα πιο παλιοί. Οι τέντες των καταστημάτων βρώμισαν, λέκιασαν τα πεζοδρόμια, στην εφορία ο ευτραφής υπάλληλος πήρε τα χαρτιά, μου έδωσε το χαρτί, δεν είπε λέξη, βέβαια δεν περίμενα να νοιώσω την ευφορία των απέραντων λιβαδιών, ούτε ένας πίνακας να αφαιρεθώ, την ώρα που περίμενα. Δίπλα μου, στο ψαράδικο, ένας φαλακρός κύριος φωνάζει πως τα ψάρια είναι ζωντανά. Είδα έναν κολιό να κολυμπάει στην άσφαλτο, η άσφαλτος έγινε γαλάζια κι ο μήνας Αύγουστος.

Στην αστυνομία έκαναν τεστ covid, καμιά δεκαριά αστυνομικοί στην ουρά, χάζευα μιά ασπρόμαυρη γάτα, μέχρι να πάρω τη σφραγίδα για το γνήσιο της υπογραφής. Ελπίζω κάποτε να υπογράφω γνήσια μόνος μου.

 Ηλιόλουστη μέρα, μόνο τα γραφεία είναι μουντά, το στέκι του Γιώργου ήταν κλειστό. Λόγω κορονοιού. Οι τράπεζες ανοιχτές λόγω καιρού. Για ομοιοκαταληξία το είπα, άλλοι είναι οι λόγοι. Δουλεύουν για την ανόρθωση της οικονομίας, έτσι μου είπε ο λογιστής. Θυμήθηκα τον παλιό καθηγητή μου, η οικονομία είναι απάτη, έλεγε.  Και το εξηγούσε, ο καθηγητής μου βέβαια είχε τη δυνατότητα να εξηγεί τα ανεξήγητα. Όταν πήρε τη Λίτσα στο ποδήλατο και ήρθε στην εκκλησία να παντρευτεί, πέντε άνθρωποι τον περίμεναν. Αν και ήταν άθεος, αυτό δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Ήθελε η Λίτσα, έλεγε.

Όση ώρα είμαι στην πόλη, παρατηρώ τους ανθρώπους. Είδα έναν που περπατούσε με βήμα,  το ένα χέρι το κρατούσε σε έκταση, έμοιαζε με στρατηγό που παίρνει κεφάλια.

Σκεφτόμουν το χωράφι μου, αν και κάποιο ενδιαφέρον έχει και η πόλη. Σε μια στιγμή είδα την άσφαλτο να ραγίζει, σιγά και σταθερά φύτρωνε ένα δέντρο, μεγάλωνε, ένα τεράστιο δέντρο.

Δεν γίνονται αυτά είπα, έβαλα μπροστά το αυτοκίνητο κι έφυγα. Τα δέντρα στο χωράφι μεγαλώνουν με την ευλάβεια της βραδύτητας, ο ίλιγγος της ταχύτητας με έλουσε με ιδρώτα. Πανικός, είχες μια κρίση πανικού, μου είπε ο γιατρός στο τηλέφωνο.

Οξυγόνο

Θα φτιάξω ένα μικρό κείμενο απ' το τίποτα, προσπεράστε το καλύτερα, ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά, μα ούτε ερωτικά θα σας αγγίξει, ούτε θα γελάσετε, δύσκολη υπόθεση το χιούμορ,  θα πάρω φόρα σαν τους Ισπανούς, χωρίς έστω μία τελεία, θα βάζω λέξεις στη σειρά κι ότι προκύψει, ε και το πρώτο θα είναι, διάβασα χιλιάδες ποιήματα και δεν θυμάμαι κανένα, κάποια όμως ήταν διαμάντια, αλλά δεν με πήγαν στο θεό, τόσα άχρηστα βιβλία, καημένα δάση γιατί, δεν λεω αν δεν είχα αυτά μπορεί και να ήμουν στάχτη σήμερα, η διαφορά είναι πως τώρα θα γίνω στο μέλλον, πόσες σχεδίες με έσωσαν από βέβαιο πνιγμό, βιβλία ήταν, και τραγούδια, ζωή χωρίς τραγούδι, δίχως χορό, τι ζωή είναι αυτή, σίγουρα είδα πολύ σινεμά, αν είχα κάτι να πω σκηνοθέτης ήθελα, μια καλή ταινία θα επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπους, ένα ποίημα ποιός θα το διαβάσει, ένα βιβλίο λίγοι, κάποτε μου πέρασε απ" το μυαλό να γίνω ζωγράφος, απ' τη μιά δεν είχα ταλέντο κι απ' την άλλη δεν θα ήθελα να δω ούτε έναν πίνακα μου ντεκόρ σε πλούσια σαλόνια, τελικά έγινα ένα τίποτα, ακούω τρανταχτούς τίτλους, - ενωμοτάρχης, αλλά ούτε αυτοί με συγκίνησαν ποτέ, ούτε με τον αθλητισμό τα πάω καλά, κουρδισμένο ανθρωπάκι εγώ είπα δεν θα γίνω για κάποια εκατομμύρια, θα με πουλάν και θα μ' αγοράζουν, φυσικά και δεν είχα πάστα αθλητή, αλλά πόσοι και πόσοι δεν έχουν και χάνουν τη νιότη τους να ξεπεράσουν τις μηχανές, γίνε πολιτικός έλεγε ο πατέρας μου, μα αυτό επάγγελμα είναι έλεγα εγώ, ταμίας σε τράπεζα μου πρότειναν μετά, για φαντάσου, έλεος να ξοδευεις τη ζωή σου μετρώντας χαρτιά, μια μέρα φύτεψα μια ελιά, από τότε ξεκίνησαν όλα, τώρα όποιον βρίσκω δεν τον ρωτάω τι κάνει, αλλά πόσα δέντρα φύτεψε, η γη μας έχει ανάγκη από οξυγόνο.

Ντουμπάι

Καράβια που πλέουν τα σύννεφα στην κορυφή του Κόζιακα, διαδοχικά στρώματα καλύπτουν το εύρος του ουρανού, προσπαθεί ακόμα κι ο ήλιος να βρει πέρασμα, στέλνει κάποιες ακτίνες στη γη του Γενάρη, στον μήνα της αβεβαιότητας και της υπομονής.  Μικρές σταγόνες βροχής στο τζάμι του αυτοκινήτου υγραίνουν τη σκέψη μου, φωτιά που δεν σβήνει η ανησυχία μου για την Άνοιξη της ψυχής μας. Ο κάμπος επίπεδος και σιωπηλός, παραδομένος στα έγκατα της αδυναμίας του να υψώσει το μπόϊ του, ζηλεύει ατάραχος τις χιονισμένες βουνοκορφές. Χειμώνας που δεν είναι χειμώνας, ζωή που δεν ειναι ζωή. Προβλέψεις που δεν είναι προβλέψεις. Χάνεται ο κόσμος στα  γιατί, η πρόεδρος δεν φίλησε το σταυρό, ο εθνικός υμνος δεν έπαιξε και η μαυρούλα σκύλα μου δεν  έφερε ακόμα τα κουτάβια που γέννησε. Που είναι κρυμμένα τα νεογέννητα, τι θα κάνει ο καινούριος υπουργός με το περιβάλλον;

Ρητορικά ερωτήματα, ρητορικές απαντήσεις, πλαστικά και απόβλητα άλλη μια χρονιά.

Πέρα μακριά, στα χρόνια τα παλιά, βλέπω τη γιαγιά μου χαράματα να ζυμώνει, να φτιάχνει πίτα με τραχανά για πρωινό, δεν ήξερε η γιαγιά μου τη γκλαμουριά, ούτε καν το Ντουμπάι.

Οι άνθρωποι της οθόνης

Μέρες ασήκωτες, πένθιμα εμβατήρια οι καλημέρες, μας περιγελά ένας λαμπρός ήλιος του χειμώνα.  Μια πασπάλα χιόνι στην κορυφή του Κόζιακα, παραπάνω εκεί που ζουν τα αγριόγιδα χιόνισε πολύ. Τι θα φάνε σήμερα, θα ξεπαγιάσουν τη νύχτα, αν έρθουν προς τα κάτω στέκουν οι κυνηγοί με τα όπλα γεμάτα. Λεύτερα ζουν τα αγριόγιδα, δεν λογαριάζουν ούτε τον καιρό, μήτε τον γκρεμό. Αναπνέουν τα ψηλώματα της αρετής, τα μεγάλα κέρατα τα προστατεύουν από αρπακτικά σιδερένια πουλιά. Δεν είναι το κρυφτούλι του λαγού, άμα σε δούν σε κοιτάν στα μάτια, μολών λαβέ σου λένε και περήφανα συνεχίζουν το δρόμο τους. Ποιός νόμος, ποιά διαταγή, ποιά ζούκλα των ειδήσεων, είναι ικανή να εγκλωβίσει το αγριόγιδο, λες και είναι φοβισμένος άνθρωπος πολτοποιημένης τοξικής μάζας;  Αλλού η ελευθερία, αλλού η ζωή χωρίς καχυποψία, δίχως υποταγή, πάνω στις κορυφές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που ποτέ δεν φτάνουμε εμείς οι άνθρωποι της οθόνης.  Τα αγριόγιδα δεν γράφουν ποίηματα, δεν διαβάζουν ακατάσχετες ιστορίες, είναι ποίηματα, διαβάζουν τη φύση, δεν πίνουν χημικές ουσίες, πίνουν καθαρό νερό, μετά σηκώνουν το κεφάλι τους και δοξάζουν το θεό. Ελεύθερα ζουν, εκεί πάνω στην κορυφή με το πολύ χιόνι.

Φωτιά

Όλη μέρα μάζευα ξύλα, ο ήλιος σήμερα ήταν βοηθός μου. Έφτιαξα  μια στίβα ίσα με τις Σαρακατσιάνικες καλύβες, νύχτωσε, άναψα τη φωτιά. Στη μέση του χωραφιού. Ο αέρας τη δυνάμωσε,  οι φλόγες έφτασαν στον ουρανό. Υπερθέαμα της ερημιάς μου, προσευχή της καρδιάς μου.  Το σκοτάδι γέμισε φως.

Πίνω μούστο της αγάπης, τραγουδώ την ομορφιά της, χορεύω πάνω στα ματόκλαδα των ματιών της. "Τι ωραία είναι η αγάπη μου".   Μεθυσμένος μπήκα στον καινούριο χρόνο, από κρασί κόκκινο, από χείλια κόκκινα, από κόκκινα συνθήματα, τα βιβλία κόκκινα, το φεγγάρι κόκκινο. Χόρευα γύρω απ' τη φωτιά, εσύ έλειπες. 

Η φωτιά κάρβουνα αναμένα, σε είδα να' ρχεσαι από μακριά, μες το λευκό σου φόρεμα.

Χορεύαμε ξυπόλητοι πάνω στα κάρβουνα, αν δεν έπιανε η βροχή θα είχαμε καεί τώρα. Κι όμως, είμαστε ακόμα ζωντανοί.