Περί νόμων και παρα-νόμων

Τα σωστά δια γυμνού οφθαλμού που δεν εφαρμόζονται, π.χ αυθαίρετα και νόμοι του συμφέρειν που εφαρμόζονται π.χ μισθοί και προνόμια βουλευτών και άλλων αξιωματούχων. Και πότε; Στη χειρότερη μεταπολεμική περίοδο που βιώνει η χώρα. Όταν εδώ και δέκα χρόνια περνάμε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που όλα κρίνονται διαφορετικά.
Το ελάχιστο χρέος μιας κυβέρνησης θα ήταν να μην κόβει π.χ την σύνταξη των 430 σε 400 και των 2800 σε 1700. Είναι ανήθικο. Και πάνω απ' τους νόμους είναι η ηθική.
Αυτό το λένε βια της εξουσίας και ως γνωστόν η βία γεννάει βια, και ότι πάει να κτιστεί γκρεμίζεται πάλι. Μια κοινωνία που σιγοβράζει μετά τα τρία χρόνια υπομονής και του περίμενε μήπως.
Το περίμενε τελείωσε για τον Σύριζα. Από Σεπτέμβρη θα ανάψουν πολλές φωτιές. Και θα χρεωθεί το καμία ελπίδα πια στο λαό. Θα ξαναστείλει αρκετούς στου χάρου τα δόντια, άλλους στο σπίτι τους, πολλούς στο γαμηθείτε όλοι και αυτόν εκεί που ήταν, όταν έλεγε υπάρχει ελπίδα. Και μη μας πει σας έβγαλα απ' τα μνημόνια, με τόσα θύματα. Ατέλειωτα τα θύματα και καθημερινά, αυτού του πολέμου. Που είδα τον πόλεμο; Μα έτσι γίνονται οι πόλεμοι στην εποχή μας. Επειδή οι νεκροί δεν έχουν σφαίρα στο σώμα; Μα αφού διαλύονται ύπουλα μυαλά, καρδιές, σκέψη, όνειρα, δουλειές, σπίτια.
Τι δεν καταλαβαίνουμε;

υ.γ το παράδειγμα με τις συντάξεις είναι από γνωστά μου πρόσωπα. Ο πρώτος αγρότης και ο δεύτερος τραπεζικός γύρω στα εξήντα. Ήθελα να τονίσω το παιχνίδι. Τεράστιες αποκλίσεις παροχών ανάλογα με τα συμφεροντα. Πριν τον Σύριζα αυτά. Τώρα δεν ξέρω πως είναι. Σε οκτώ χρόνια θα ξέρω.
Έγραψα αυτό το υ.γ. γιατι θεωρώ καμία σύνταξη απ' το όριο επιβίωσης και κάτω δεν έπρεπε να πειράξουν. Στους ορόφους γίνονταν και γίνεται πάρτι. Αλλά αυτό θέλει άλλα κριτήρια, όχι πάντως του Σύριζα.

8 Αυγούστου 2018

Νυχτερινές σκέψεις του κήπου

Οι περισσότεροι που διαβάζουν και γράφουν έχουν την οικονομική άνεση του ευ ζην και κατ' επέκταση του χρόνου. Η γενιά του 60 π.χ ήταν όλοι βολεμένοι οικονομικά αστοί. Και σήμερα στην χώρα μας με τον μικρό πληθυσμό και το ελάχιστο αναγνωστικό κοινό το ίδιο συμβαίνει. Μετρημένοι ζουν απ' τα βιβλία τους. Ανάλογα συμβαίνει και με τους αναγνώστες. Προέχει ο βιοπορισμός και ακολουθεί η τέχνη, πόσο μάλλον το διάβασμα που απαιτεί και χρόνο και εγρήγορση της σκέψης. Φυσικά δεν μιλάμε για Άρλεκιν και κυρίες των βορείων προαστίων. Για αξιοπρεπή αναγνώσματα λέμε.
Βέβαια υπάρχουν και αυτοί οι πλούσιοι ή νεόπλουτοι που ούτε την στοιχειώδη αναγνωστική παιδεία έχουν, αλλά και αλλιώς μετράνε τη ζωή. Με αριθμούς.
Εκεί πάνω, στον ξεπεσμό της νεοελληνικής κοινωνίας πατάνε οι πολιτικάντηδες και παίζουν το παιχνίδι τους, αυτό είναι και το γήπεδο των καναλιών να σερβίρουν τόση σαβούρα. Και το γαιτανάκι συνεχίζεται. Κόμματα, κομματάκια, ομάδες, ομαδούλες, παπαγάλοι και παπαγαλάκια. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος πουθενά. Χαμένος στις ετικέτες της μάζας. Μεγάλη αγορά οι μάζες.
Και μετά μιλάμε για Δημοκρατία! Ποιά Δημοκρατία; Αυτή δεν υφίσταται με κατασκευασμένες μάζες, δίχως τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Συμφεροντοκρατία ναί!

7 Αυγούστου 2018

Μεσημέρι Αυγούστου

Τα ρόδα μεγάλα πράσινα, τον Σεπτέμβρη θα πάρουν το χρώμα που σ' αρέσει. Και του χυμού τη γεύση.
Οι τριανταφυλλιές γεμάτες τριαντάφυλλα, έψαξα ένα κατακόκινο μπουμπούκι για σένα. Εκείνο που δεν σου χάρισα εκείνη τη μέρα.
Το χορτάρι μεγάλωσε ξανά στον κήπο. Πίνω καφέ και καπνίζω στην αυλή. Ελαφρύ δροσερό αερακι ανεμίζει και μένα, μαζί με τα φύλλα των δέντρων.
Η πόλη είναι άδεια, το είδα όταν πήγα για καφέ. Ναι τα καφέ ανοιχτά είναι πάντα, ο κόσμος μόνο αυτά έχει ανάγκη. Και τα φαρμακεία. Γέμισε η πόλη φαρμακεία.
Απ' το πρωί είμαι ακίνητος. Σήμερα ήταν ευκαιρία, να ζωγραφίσεις το πορτραίτο μου που λες κάθε φορά. Και να μου αδειάσεις το τασάκι, έτσι μια φορά. Βαριέμαι, όλα τα βαριέμαι. Δίπλα μου έχω τα ερωτικά του Νερούντα, μια σταλίτσα βιβλίο. Εξ' άλλου διαβάζω τόσα ποιήματα στο κινητό που νομίζω πως δεν θέλω άλλα. Άλλοι γράφουν, άλλοι αντιγράφουν, χωρίς ποιήματα δεν προχωράει τίποτα φαίνεται. Δεν τα καταλαβαίνω όλα, αλλά αρκεί που ξέρει ο ποιητής. Κάποιες φορές νοιώθω αργόστροφος, παρηγοριέμαι όμως γιατί δεν είχα ποτέ το χρόνο να εντρυφήσω στα βάθη της ποίησης. Φαντάζομαι πόση ποίηση έχουν διαβάσει όσοι γράφουν ποιήματα!
Στα πόδια μου παίζει ένα γατάκι της γειτονιάς. Κυνηγάει μια σαγιονάρα. Είναι χαριτωμένο, όπως όλα τα γατάκια. Ήρθε πάνω μου, δεν μ' αφήνει να γράψω. Παίξε μαζί μου, λέει. Μπορεί να έχει δίκιο.
Ούτε ειδήσεις άκουσα σήμερα. Αύγουστος μήνας. Κι όμως ο απολογισμός είναι τραγικός.
Φοβάμαι όλα αυτά που συμβαίνουν. Κάτι που μοιάζει με ηφαίστειο
Ας αφήσουμε αυτά για τον Σεπτέμβρη.
Μυρίζω το τριαντάφυλλο στο ποτήρι. Μοσχοβολάει μεσημέρι Αυγούστου.



6 Αυγούστου 2018

Ο δρόμος της ανηφόρας

Πάει χάθηκε η ζωή μας στο μεροδούλι μεροφάι. Ανέγκιχτα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, έπαψαν οι αγαπημένες μουσικές, λευκές κόλες χαρτί απέμειναν οι σκέψεις μας.
Πάει χάθηκε η ζωή μας, μαζί με αδικοχαμένους ανθρώπους, με τα καμένα δάση και τους πλημυρισμένους κήπους.
Πάει χάθηκε η ζωή μας, μες τις παγίδες της πόλης τσακίστηκαν τα φτερά μας, μαζί με τόσα όνειρα.
Πάει χάθηκε η ζωή μας μέσα σε άνοστες θεωρίες, μέσα στα τόσα ψέματα.
Πάει χάθηκε η ζωή μας, τα παιδιά μας τα εξορίζουν και μεις ανήμποροι θεατές.
Πάει χάθηκε η ζωή μας μες στα γκρεμισμένα σπίτια μας, μες σε βουνά από σκουπίδια.

Τίποτα δεν χάθηκε. Έχω τα λαμπερά σου μάτια, το πρωινό σου χαμόγελο, έχω την ανάσα σου. Έχεις τα δικά μου.
Τίποτα δεν χάθηκε μεγαλώνουν καινούρια δέντρα, δες ένα νέο φυλλαράκι πάνω στον καμένο κορμό, άκου το κλάμα ενός παιδιού που μόλις γεννήθηκε. Δεν χάθηκαν τα βιβλία που διαβάσαμε, έγιναν δύναμη να αντέξουμε τον πόλεμο, τα τραγούδια που αγαπήσαμε κυλάνε στο αίμα μας, δες τις ζωγραφιές στους τοίχους, χορεύουν για μας.
Χτες νομίζαμε πως χάθηκαν όλα. Όλα κερδήθηκαν σήμερα.
Όλα χάθηκαν, τίποτα δεν χάθηκε. Μας απομένει ο πλούτος της ζωής.
Αυτοί είναι από νωρίς χαμένοι, τους θρέφει ο πόλεμος. Τι πιο όμορφο από την ανηφόρα στο βουνό. Όταν φτάσεις στη κορυφή, πόσο αστεία μοιάζουν όλα στη γη!




4 Αυγούστου 2018

Ένα παράξενο καλοκαίρι

Βρέχει ήρεμα, απαλά η βροχή χαιδεύει το χώμα. Κι αυτό ευωδιάζει ένα μοναδικό δικό του άρωμα. Η μάνα φύση δείχνει την αγάπη της με μύριους τρόπους. Με τόσα που υποφέρει παραμένει μάνα. Όταν θυμώνει όμως, αγριεύει θανάσιμα. Και μετά ξανά ημερεύει. Με μια καλοκαιρινή βροχούλα, με έναν έναστρο ουρανό, με μια γαλήνια θάλασσα. Ετούτο το καλοκαίρι άστραψε και βρόντηξε. Δεν ήταν καμπανάκι, ήταν άγριο θηρίο, αρκούδα που της κλέβουν το παιδί. Αν δεν πειράξεις την αρκούδά δεν σε πειράζει. Αν όμως, σε κατασπάραξε.
Δεν είναι το κοράκι του Πόε. Ένα κοπάδι κοράκια κράζουν τώρα στον ουρανό. Σώπησαν όλα τα άλλα πουλιά. Ουρλιάζω κι εγώ απ' τη γη. Σκάστε επιτέλους.
Η βροχή σταμάτησε. Όλη η ομορφιά χάθηκε. Πόσο υμνητικά όμορφα ξεκίνησε αυτό το κείμενο, τελειώνει με μια μαύρη απειλή, με κατάμαυρα κοράκια πάνω απ' τα κεφάλια μας.
Αν δεν μεταμορφωθούν τα κοράκια της γης, πάντα ότι όμορφο πάει να γίνει θα σκοτώνεται.
Θα απομένει μια κραυγή, όπως ετούτο το παράξενο καλοκαίρι


3 Αυγούστου 2018