Μια σταγόνα

Πάλι πήρα ένα τραγούδι να ρθω κοντά σου. Φόρεσα ένα παλιό χαμόγελο, χτένισα μια παιδική ευχή, χόρεψα πάνω στου ακροβάτη το σχοινί, λύγισα την ανάσα μου να σε βρω. Οταν σ' έφτασα γύρισα πίσω. Η Ιθάκη δεν είναι για μένα. Ένας περιπλανώμενος της καρδιάς είμαι μονάχα, καράβι άγονης γραμμής, περίπατος της μοναξιάς. Στο δρόμο του ονείρου κοιμάμαι, στη χαραυγή ξυπνάω. Να, χτες πέρασα τη νύχτα αγκαλιά με μια σκέψη, απ' το πρωί νοιώθω το γόνατο στο λαιμό, δεν μπορώ να αναπνεύσω περικυκλωμένος από ρομπότ συγχρονης κατασκευής. Εάν αυτό είναι άνθρωπος, εγώ δεν είμαι άνθρωπος. Εάν αυτό είναι ζωή έχω πεθάνει ήδη. Είμαι ένα λουλούδι πάνω στον τάφο μου, η άσπρη πεταλούδα στα μαλλιά σου, εκείνο το τραγούδι που χορέψαμε κάποτε μαζί.

Μένω κάπου ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Φορές κρύβομαι μέσα στη γη ακολουθώντας τυφλά ποντίκια, άλλες πάλι κρατιέμαι από σύννεφα μαύρα. Όταν θα νοιώσεις τη βροχή, μια σταγόνα της θα είμαι κι εγώ.

Είμαι εδώ

Μπροστά μου η πανύψηλη λεύκα, μέσα μου η μουσική, πίσω μου τα χαμένα χρόνια, η ακατανίκητη επιθυμία ν' ανέβω στην κορυφή της, ζήλεψα τα πουλιά που κάθονταν στα κλωνάρια της, θέλησα να κατακτήσω την ευθύβολη κορμοστασιά της, την είδα γυναίκα όμορφη ν' απλώνει τα μαλλιά της, ούτε το σκέφτηκα πολύ στον αυθορμητισμό μου, όσο ανέβαινα ένοιωθα τα φύλλα της να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά, παρασύρθηκα απ' τη ματιά της, τα χέρια μου μάτωσαν στο ξέφωτο του κορμού της, λίγο ακόμα έλεγα, εξάντλησα την δύναμή μου, τα κατάφερα ως την κορυφή της, όλα κάτω μικρά, έγινα ακόμα πιο μικρός στην κορυφή της, με δέρνει η μοναξιά του ύψους, άσπρα σύννεφα γελάν μαζί μου, απορημένα τα άλλα δέντρα με κοιτάνε από χαμηλά, μόνος μου στη κορυφή μιας λεύκας στη μέση του κάμπου, μεγάλη αποκοτιά, ψάχνω τη δύναμη να κατέβω, φοβάμαι, απορώ πως ανέβηκα, στάθηκα τυχερός που φάνηκες εσύ, άνοιξες την αγκαλιά σου και μου' πες πέσε μη φοβάσαι, είμαι εδώ, πάρε μια ανάσα και πέσε, μη φοβάσαι.

Η βροχή

Φθινοπωρινή μέρα στα τέλη Μαίου, οι παπαρούνες γελάνε σκυθρωπές, βρέχει. Σκάνε ευχάριστες ειδήσεις μετά την κατακραυγή. Η μάθηση είναι η ζωή, ποιος μπορεί να την στερήσει; Αφελής ερώτηση, αυτοί που στέρησαν τις ζωές ανθρώπων και λαών. Το αποτέλεσμα έχει αιτία. Σε έναν παρανοϊκό βίαιο κόσμο όλα φαίνονται συνήθη. Τίποτα δεν μας εκπλήσσει πιά.

Η βροχή σταμάτησε, η γης ξεδίψασε. Εγώ ακόμα διψάω, συνέχεια διψάω στην ξηρασία της εποχής. Κι εσύ, σε βλέπω να ονειρεύεσαι αυτά που μας πήραν, όσα ακόμα θα μας πάρουν. Ύστερα θα πουν η φύση του ανθρώπου. Αυτοί δεν φταίνε. Άρα φταίμε εμείς. Αφού το θέλουν έτσι, θα πούμε εμείς φταίμε, αντε και γαμηθείτε.

Η βροχή ξανάρχισε... Να ήξερες πόσο με ξεδιψάει η βροχή.

Ένα χαμόγελο

Κάνω ένα γύρο τα νησιά, ζεστό μεσημέρι Κυριακής. Κολυμπάω στο πράσινο νερό της Λευκάδας, μυρίζω το θυμάρι της Κεφαλλονιάς, πίνω κρύες μπύρες στης Ζακύνθου τα μπαράκια, πετάγομαι στης Κρήτης τα βουνά, στη Μήλο ξαποσταίνω στα νερά της, στη Ιο αγναντεύω μακριά, ροξοβολάω στη Σίφνο, ξενυχτάω στην Ικαρία, στην Τήνο παίζω με τον αέρα, σαν γλάρος στην Αλόνησο, ψάχνω την ήρεμη Ιθάκη.

Ναι αλλά εγώ είμαι εδώ μέσα στα πανύψηλα έλατα, με τη λαλιά του κούκου, ψάχνω τα χαμοκέρασα του δάσους.

Εγώ είμαι εδώ.

Είμαι μετακινούμενη άμμος στο κύμα του καιρού, η γύρη μες τον αέρα της Άνοιξης, ένας στίχος σε ξεχασμένο ποίημα, πρόταση σ' ένα παλιό βιβλίο, νότα σ' ένα τραγούδι, φωνή στη διαδήλωση, αχθοφόρος της μοναξιάς, διακινητής μιας χαμένης αθωότητας.

Δεν είμαι πουθενά.

Δεν έχω όνομα, ούτε σύνορα, δεν μου ανήκει τίποτα, δεν ανήκω σε κανέναν.

Ούτε έτσι ζω. Δέντρο χωρίς ρίζες,

θα μαραθώ. Δεν είδα βουνό χωρίς πλαγιά. Είμαι ο γιός της ανηφόρας, το νερό της πηγής που ξεδιψάω τον πόθο της ζωής.

Είμαι η έρημος, περπατάω ατέλειωτα να σε συναντήσω. Όταν σε φτάσω θέλω μόνο μια χάρη.

Ενα χαμόγελο αληθινό. Αυτό φτάνει.

Στην υγειά της φύσης

Πήρα ένα τραγούδι που τ' αγαπάω χρόνια, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο απ' την παλιά τριανταφυλιά, ένα παλιό κρασί και ήρθα στο αποψινό ηλιοβασίλεμα. Η πιο ωραία ώρα στο χωράφι αρχίζει τώρα. Όπως σχολάει ο εργάτης απ' τη δουλειά, ο ζωγράφος τελειώνει έναν πίνακα κι ο ποιητής κλείνει ένα ποίημα. Ο ήλιος ακουμπάει τον Κόζιακα, το αεράκι δροσίζει τη μέρα. Τα δέντρα και τα φυτά είναι τα παιδιά σου που μεγαλώνεις, οι μέλισσες δουλεύουν ολημερίς πάνω στα άνθη, εργάτριες, ακάματες δίνουν τη ζωή. Η κοινωνία της φύσης συνυπάρχει αρμονικά. Αν δεν υπήρχε η βία που ασκεί ο άνθρωπος η γη θα ήταν ο παράδεισος. Χρυσά στάχυα, πράσινο τριφύλλι, ένα λιβάδι με παπαρούνες. Και οι θλιμένες ειδήσεις ξεθωριάζουν. Άλλη μια μέρα ζωής για το κάθε φυσικό ον. Όποια ερώτηση, απάντηση έχει τον άνθρωπο. Θα ήταν σωστό αν είχε τη φύση. Ήθελα να ευχαριστήσω για τις ευχές, με ένα τραγούδι, ένα λουλούδι. Να πιούμε στην υγειά όλων μας, στην υγειά της φύσης!