Ξεχορτάριασμα

Υγρή, μουντή ανοιξιάτικη μέρα στην καρδιά του θεσσαλικού κάμπου. Μουσκεμένα οργωμένα χωράφια, έτοιμα για σπορά. Κι άλλα καταπράσινα λιβάδια ταξιδεύουν τα μάτια απ' την εύφορη γη στον θόλο του ουρανού. Μετά από μέρες βροχής τα πουλιά κελαηδούν ερωτικά πάνω στα φρέσκα κλαδάκια της ιτιάς, κρυμμένα στα τρυφερά πρώτα φύλλα. Απλώνει η φύση την ομορφιά της να πάρει τη θλίψη των ανθρώπων.

Άρρωστη η πυξίδα του ανθρώπου, χάνεται η διαδρομή του. Η ανατολή και η δύση αιώνιες σταθερές, βορράς και νότος μάχονται σκληρά. Παλεύει το κακό με το καλό, το εφήμερο με το αιώνιο. Ζυγίζω τις λέξεις. Αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, η χαρά της ζωης. Πόλεμος φτώχεια, πείνα, ο θάνατος.

Ο μόνος απολογισμός που απομένει είναι οι φυτρωμένοι σπόροι ανάμεσα στα ζιζάνια.

Γονατίζω ευλαβικά στη γη. Αν δεν ξεριζώσω τα λαίμαργα ούτε τα απαραίτητα θα καρπίσουν.

Είναι κάποια αγριόχορτα που θέλουν όλη τη γη δική τους.

Μια μπάλα η γη

Η συννεφιά του Απρίλη χαϊδεύει τα τρυφερά φύλλα του δέντρου. Η άνοιξη ξαναγεννά την πνοή μας. Μετά τον χειμώνα η αναγέννηση. Μετά τη λύπη η χαρά. Μετά τη νύχτα το χάραμα. Βουβή η ανθρωπότητα στο σκοτάδι του δρόμου που διάλεξε.

Η Φύση γελά μαζί μας. Ξαφνικά οι πόλεμοι σταμάτησαν, οι κολοσσοί διαμαρτύρονται, τα κέρδη πέφτουν κατακόρυφα. Διάσημοι πλουτοκράτες γίνονται άρδην φιλευσπλαχνοι για το καλό μας.

Κι όταν όλα περάσουν θα ονειρεύονται πάλι την ανάπτυξη, πάλι επί πτωμάτων. Βέβαια δεν θα είναι το ίδιο. Άλλο να πεθαίνεις από πείνα κι άλλο από ιό. Είναι άλλο να πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική κι άλλο στον κόσμο της δύσης. Άλλο να πνίγεται ένας πρόσφυγας κι άλλο ο άνθρωπος της κατανάλωσης.

Το σκυλί με κοιτάει στα μάτια. Αρχίζει να γαυγίζει, παράπονο, κλάμα. - Έλα να παίξουμε, τι γράφεις πάλι;

Μαζί θα τα καταφέρουμε. Μια μπάλα η γη.

Το μήλο φταίει

Χοντρές σταγόνες βροχής στο τζάμι του αυτοκινήτου. Μαύρα σύννεφα στον ουρανό, ευχές για καλό μήνα στα παραθύρια των απομονωμένων ανθρώπων. Η άνοιξη της ανθρωπότητας αργεί φέτος. Πάντα αργούσε για τους πολλούς. Κάποια εκατομμύρια δεν την προλαβαίνουν ποτέ, κάθε χρόνο. Τρία από πείνα. Άλλα τόσα από λαιμαργία.

Ξαφνικά ο κόσμος ενώνεται. Απέναντι σ' έναν αόρατο εχθρό. Χτυπάει και τους πλούσιους της γης. Ω, τι κρίμα. Ακόμα κι αυτούς; Μεγάλο κακό για τον κόσμο της υπερκατανάλωσης. Γκρεμίζονται και τα χρηματιστήρια λέει. Ζει ο άνθρωπος χωρίς χρηματιστήρια;

Η βροχή δυναμώνει. Η σκέψη μου μικραίνει. Θέλω να μιλήσω και δεν μπορώ. Ο μολυσμένος αέρας με πνίγει. Τα πουλιά κρυμμένα σώπασαν τη μέρα. Ζει ο άνθρωπος σε τσιμεντένια κλουβιά;

Η σημαία στην Ακρόπολη κυματίζει μεσίστια. Ο Άνθρωπος αγωνιστής έφυγε. Ποιός θα απομείνει τώρα όρθιος στη γή;

Ποιός θα αντισταθεί στον μεγαλύτερο ιό που κουβαλάει ο άνθρωπος, της αδικίας τον ιό;

Αν η Εύα δεν δάγκωνε το μήλο του παραδείσου, αν, μπορεί να υπήρχε απάντηση.

Επιστροφή στη φύση

Από παιδί ήταν ανυπάκουος. Δεν γούσταρε τα πρέπει και τους κανόνες. Ύστερα του φύτεψαν στο μυαλό διαβάσματα και καριέρες και κάθε λίγο εξετάσεις. Εξετάσεις στα μαθήματα, στη συμπεριφορά, στα θέλω, στα θεϊκά. Κατάφεραν να τον κάνουν νομοταγή πολίτη. Άλλα ήθελε κι άλλα έκανε. Ζούσε στον έβδομο όροφο κι ονειρευόταν τους επτά ουρανούς.

Έρημη πόλη η Αθήνα. Έρημη και η ψυχή του.

Ξύπνησε το πρωί, αγνόησε τα καθημερινά πρέπει, πήρε ένα σακίδιο πλάτης με τα απαραίτητα και βγήκε στο δρόμο. Γέμισε το ρεζερβουάρ και το σκασε. Απ' το πανεπιστήμιο, απ' τη γυναίκα του, απ' τα παιδιά του. Τόση ανεύθυνότητα, είπαν όλοι.

Στην εθνική άνοιξε τα παράθυρα, έβαλε τέρμα μια αγαπημένη του κασέτα και έτρεχε ελεγχόμενα. Λογάριαζε τη ζωή του και τη ζωή των άλλων. Ήξερε όμως καλά και τον θάνατο. Ήθελε να ουρλιάξει για ότι συνέβαινε στον κόσμο, σιώπαινε. Ο καθένας επιλέγει τη ζωή που θα ζήσει. Αυτός τίποτα δεν είχε επιλέξει βέβαια. Το κεφάλι του μια κατσαρόλα χρηματοοικονομικά που έβραζε και εξαύλωνε κάθε φυσικό συναίσθημα. Οι φοιτητές του ονειρευόταν καριέρες σε χρηματοπιστωτικούς οίκους ανοχής κι αυτός γέμιζε ενοχές.

Καθαρή ανοιξιάτικη μέρα, ο γαλάζιος ουρανός έπαιζε με δυό άσπρα σύννεφα.

Αργά το βράδυ έφτασε στο αγαπημένο του βουνό. Ο ουρανός πλημμυρισμένος από αστέρια. Η γκρίζα πόλη _χωρίς αστέρια, ήταν μακριά.

Έκοψε ένα χαρτί κι έγραψε με μεγάλα γράμματα την απάντηση που ζητούσε ο κόσμος ολόκληρος, την ζωή που λαχταρούσε χρόνια. ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΗ ΦΥΣΗ. Έγειρε στον κορμό ενός έλατου κι αποκοιμήθηκε. Κουρασμένος από μια ατελέσφορη διαδρομή, ανάλαφρος για μια καινούρια μέρα.

Μια στιγμή κι ένας αιώνας

Βραδιάζει. Ανοιξιάτικο χιόνι στην κορυφή του Κόζιακα. Ένα καταπράσινο μόνο του δέντρο στον απέραντο κάμπο. Ένα μικρόσωμο σκυλί ψάχνει παίζοντας στο λιβάδι.

Βραδιάζει. Τα πουλιά κρύφτηκαν, η μέρα χάνεται, το χωράφι γαλήνεψε. Τα φυτά θα μεγαλώσουν την νύχτα, τα όνειρα θα γεννηθούν στο σκοτάδι. Ένα τραγούδι σταλάζει στη ψυχή μου. Σιγοτραγουδώ μαζί του.

Νυχτώνει. Πετάω τα ρούχα μου. Χορεύω. Νοσταλγικές φιγούρες μιας εποχής αθώας. Χρόνια ανέμελα, της νιότης χρόνια. Χρόνια της ελευθερίας και του ονείρου.

Νυχτώνει. Φέγγεις ολόκληρη εδώ μπροστά μου. Εσύ ομορφαίνεις την πλάση. Μια στιγμή κι ένας αιώνας.