Πάσχα στο χωριό

«Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Αντώνη Σουρούνη. Είναι και η Ανάσταση. Και του Χριστού, αλλά και της φύσης. Ίσως η Ανατροπή.  Μια Ανατροπή που δεν έρχεται ποτέ, αλλά γιορτάζεται κάθε χρόνο. Και γίνεται  κι αυτή προσδόκιμη γιορτή.
Από τότε που θυμάμαι, θυμάμαι την ελπίδα, λες και είναι το απαραίτητο αξεσουάρ της εικονικής ζωής μας. Ανάσταση φαίνεται δεν είναι το φαίνεσθαι, αλλά το είναι.
Ποιός νοιάζεται για το είναι;»
Αυτά έλεγε ο Οδυσσέας, στο κάθισμα του συνοδηγού κι εγώ οδηγούσα βραδυπορώντας στα παιδικά μου χρόνια. Πλησιάζαμε στο χωριό.  Θα ανοίγαμε το πατρικό μου σπίτι και θα κάναμε Πάσχα μετά από χρόνια στο χωριό. Η  Όλγα και η Βίκυ στο πίσω κάθισμα, μάζευαν παπαρούνες με τα μάτια τους. Είχαμε αναλύσει όλη την επικαιρότητα στη διαδρομή και δεν καταλήξαμε πουθενά. Εκτός απ’ την ελπίδα.
Η ανεργία τσάκιζε τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, τους νέους ανθρώπους τους εξόριζε, μεσήλικες  τους έριχνε κάτω, καταντήσαμε χώρα γερόντων, είπε η Όλγα.
Δεν εννοείς εμάς, της είπε ο Οδυσσέας. Εγώ δεν μιλούσα. .
Και οι τέσσερις ήμασταν άνεργοι. Θα μοιραζόμασταν το επίδομα. Μεσημέρι Μεγάλης Τετάρτης. Φύγαμε πρωί απ’ την Αθήνα.

Απέραντα οργωμένα χωράφια και πράσινα στάχια ο Θεσσαλικός κάμπος. Η παιδική μου ζωγραφιά. Και παπαρούνες κόκκινες, κατακόκκινες στην άκρη της ασφάλτου.
Αχίλειον, Αμπελιά, Νεράιδα, Πολυδάμιον, Ερέτρια, διάσπαρτα μικρά χωριά μέσα στον κάμπο, στις ρίζες των μικρών βουνών, στις πλαγιές, αγροτικά μηχανήματα, άλογα, κοπάδια, σκυλιά που γαύγιζαν τα αυτοκίνητα. Πρόβαλε το χωριό στο τέλος του δρόμου. Πάντα φαίνεται στο τέλος επανέρχεται η αρχή. Και ο Αη Γιώργης στην κορυφή, σαν φύλακας άγγελος με το κοντάρι του να σκοτώνει τον δράκο. Σωπαίναμε, να αρμέξουν τα μάτια μας. Φως, ορίζοντας, Άνοιξη.
Το σπίτι πέτρινο, μικρό, δυό δωμάτια και μια κουζίνα, το συγύρισε η θεία  Ουρανία που κρατάει το κλειδί. Οι γονείς ανήμποροι πια έμειναν στην Αθήνα.
Με τον Οδυσσέα και τη Βίκυ, γνωριστήκαμε στις πορείες, ήμασταν αγανακτισμένοι. Από τότε γίναμε ζευγάρια κολλητά. Τα παιδιά μας  μετά τις σπουδές είχαν φύγει από την Ελλάδα.  Γενικά τα παιδιά μας φεύγουν απ΄ την Ελλάδα.  Έρχονται όμως οι ξένοι και αγοράζουν Ελλάδα.

Ω γλυκύ μου έαρ, είπε ο Οδυσσέας, πόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα,  απλώνοντας τα χέρια στη φύση. Οι αμυγδαλιές ήταν ανθισμένες στην αυλή με τα πρώτα φυλλαράκια. Το χορτάρι τρυφερό, δροσερό πράσινο. Το κάστρο ήταν εκεί, το γήπεδο γεμάτο αγκάθια, το τούρκικο κονάκι μισογκρεμισμένο, η έρημη πλατεία, το κλειστό σχολείο, το κλειστό παντοπωλείο, το παλιό μονοπώλιο, η βρύση στην άκρη του χωριού είχε αρκετό νερό, -δυό αγελάδες μόνες τους έπιναν στην κοπάνα, σε μια κούνια της παιδικής χαράς μια μαμά με το κοριτσάκι της, ένας μανάβης με την ντουντούκα του, μια γιαγιά καθόταν στη βεράντα της…

Οι άνθρωποι που ήταν;
Πόσοι απέμειναν;
Έφυγαν τόσοι απ’ τη ζωή, είπε η θεία Ουρανία. Οι περισσότεροι ζουν στις πόλεις. Αν έρχονται Χριστούγεννα και Πάσχα. 
Ήμουν ένας απ’ αυτούς.  Τουρίστας στο χωριό μου.  Εσωτερικός μετανάστης.
Τώρα ένας άνεργος, που γύρισα στα παιδικά μου χρόνια.
Η καμπάνα του Αη Γιώργη, Μεγάλη Τετάρτη απόψε..

Ήμουν επτά χρονών, ο πατέρας ήρθε ανήσυχος στο σπίτι, δεν θα βγείτε έξω στους δρόμους αύριο, κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος, μας είπε…Απέναντι στο βουνό έγραψαν « Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, Ζήτω η επανάστασις»
Πέρασαν σχεδόν πενήντα χρόνια από τότε…Η Βίκυ είχε μαζί της την κιθάρα της, την πήρε και άρχισε να τραγουδάει…Εμείς ακολουθήσαμε, μέχρι αργά.

Ήταν γλυκιά ανοιξιάτικη η βραδιά, αφεθήκαμε στη αυλή, Μεγάλη Πέμπτη αύριο.

Ταξιδευτής
16 Απριλίου 2014

Φωτεινό ντουέτο

Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από τον Κόζιακα. Η μέρα παρέδιδε στη νύχτα. Σήμαναν οι καμπάνες, Μεγάλη Δευτέρα, Απρίλης μήνας.
«Στις 9 στα Μετέωρα. Έξω από την Μονή Αγίου Στεφάνου. Σε περιμένω.» έγραφε το ανώνυμο μήνυμα στο κινητό.
Εκείνη την ώρα έβλεπα τις ειδήσεις των 8. Ένας αχταρμάς το κεφάλι μου, από κακόγουστες φάρσες. Πλεόνασμα τριμήνου, μαύρα σύννεφα στη μαύρη θάλασσα, κάλπικα γκάλοπ, βρώμικα ποτάμια, αληθινές ιστορίες γεμάτες θάνατο. Και το αρνί, να γυρίζει από σήμερα στις σούβλες, και στα μυαλά.
Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ, έπρεπε να αποφασίσω. Θα πάω;
Άλλη μια φάρσα, είπα. Λάθος μήνυμα, η εποχή μας παίζει  επικίνδυνα παιχνίδια, είναι ρίσκο, είναι γυναίκα, είναι άντρας, έχω ανοικτούς λογαριασμούς με κάποιους;
Τι έχω να φοβηθώ, τι έχω να χάσω, έτσι κι αλλιώς η ζωή μου ήταν ξοφλημένη. Ζούσα τόσο συμβατά με την αναπαλαίωση τα τελευταία χρόνια, δεν ήξερα πια αν είμαι εγώ ή ένας άλλος. Άλλα σκεφτόμουν, άλλα έλεγα, άλλα έκανα. Τριχασμένο χαρακτήρα με περιέλουζαν οι λιγοστοί φίλοι.
Θα πάω, είπα.
 Άνοιξη και Πάσχα. Μύριζε ο δρόμος τρυφερό πράσινο, ταχύτητα και αγωνία. Ποιος με καλεί, γιατί με καλεί, γιατί πάω, που πάω;
Ανηφόριζα τα Μετέωρα, κατέβαιναν τα τελευταία αυτοκίνητα από τις λειτουργίες των Μοναστηριών.
Στις 9 παρά 2 λεπτά ήμουν στον Άγιο Στέφανο, που αν και είναι γυναικεία Μονή, έχει ανδρικό όνομα. Η πόρτα ήταν κλειστή, ο Θεσσαλικός κάμπος μια απέραντη θάλασσα από φώτα. Φωτισμένα χωριά στην Πίνδο και στα Χάσια αγνάντευαν από ψηλά.
Δεν υπήρχε ψυχή. Μια γάτα μόνο πέρασε και είδα στο φωτεινό σκοτάδι τα μάτια της. Φάρσα ήταν, ένα λάθος μήνυμα.
Άνοιξα μια βότκα που είχα στο αυτοκίνητο και κάθησα σ’ ένα πεζούλι. Έπρεπε να ηρεμήσω, είχε σημάνει συναγερμός μέσα μου.
Και τότε την είδα. Όταν σήκωσα τα μάτια ψηλά, να πιω την πρώτη γουλιά.
Ολοστρόγγυλη, λαμπερή, με τη γνωστή χλωμάδα της..
Ήταν η Πασχαλινή πανσέληνος. Και δίπλα της ο Άρης
Ο πιο κόκκινος Άρης που είδα ποτέ. Πιο φωτεινός κι απ’τον Σείριο.
Ήταν το πιο όμορφο ντουέτο που είδα ποτέ στον Ουρανό.
Μες τη νύχτα.

Ταξιδευτής
14 Απριλίου 2014

Ήταν η εποχή της νιότης

Θα γυρίζαμε όλο τον κόσμο. Θα αλλάζαμε τον κόσμο. Περπατούσαμε νύχτα στους δρόμους και τραγουδούσαμε. Να την κάνουμε μέρα. Τραγούδια του έρωτα και της επανάστασης γεμάτα φλόγα, μας έλιωναν, σαν κεριά.  Γράφαμε ποιήματα και νομίζαμε θα γίνουμε ποιητές. Ερωτευόμασταν και κατακτούσαμε την αιωνιότητα.
Ήταν εκείνα τα απόβραδα της άνοιξης, το αεράκι παραμέριζε τις ανάλαφρες κουρτίνες και έμπαινε στα δωμάτια της ψυχής μας. Εκείνα τα καλοκαίρια που καταπίναμε  βιβλία και όνειρα. Τα μπλουζ που ενώναμε τα κορμιά μας.
Ήταν η εποχή της νιότης. Έρωτας, αμφισβήτηση, επανάσταση. Στίχοι για ένα καλύτερο μέλλον, ωδές για καινούρια εποχή.
Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια, στον κινηματογράφο, φράουλες και αίμα, στο εξπρές του μεσονυκτίου. Τριαντάφυλλα στον πάγο που άντεχαν, ως τη χρυσή λίμνη των γηρατειών. Σημάδια του παραδείσου, χαρακιές της πρώτης νιότης.
Ήταν μια μεγάλη εποχή, ποτισμένη με το όνειρο, κρατημένη από την ουτοπία, ο κόσμος άλλαζε, αλλάζαμε κι εμείς. Τις νύχτες ξημερώναμε. Γκρεμίζαμε τον παλιό κόσμο, φτιάχναμε τον καινούριο.
Μεγαλώναμε, αφήναμε πίσω την εποχή της δικτατορίας. Ελπίσαμε στη μεταπολίτευση. Κι απογοητευτήκαμε.Ελπίσαμε στο σοσιαλισμό και απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην Ευρώπη. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην ειρήνη, στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ατέλειωτη ομορφιά της Ελλάδας. Και κρατηθήκαμε!
Δεν ήμασταν καχύποπτοι, δεν βλέπαμε πόσο ύπουλα έστρωναν  το χαλί οι άλλοι  να πατήσουν πάνω μας.
Ήθελαν να κλέψουν τη νιότη μας.  Αυτός πάντα είναι ο στόχος, εκεί σημαδεύουν, έγραφε η Κατερίνα. Στο μυαλό.
Πως γίνεται και πάντα, οι μεγάλοι να κλέβουν τα όνειρα των μικρών;

Ταξιδευτής
12 Απριλίου 2014

Ειδήσεις σε ένα λεπτό

-Η Ελλάδα ξαναβγαίνει στο παζάρι. Με ένα καλά σκηνοθετημένο προεκλογικό έργο, ελληνοτροικανικής παραγωγής, θα πάρει μέρος στο ευρωχρηματιστήριο για τα μάτια των ψηφοφόρων. Το δικό μας χρηματιστήριο είναι μακράν ακόμα των καλών εποχών του Σημίτη.

-Αναμενόμενη η στάση του Θόδωρου Πάγκαλους στις επικείμενες ευρωεκλογές. Το βαρύ πρόσωπο που ασχολείται η μισή Ελλάδα, άνοιξε τα χαρτιά του. Τα πέταξε αυτή τη φορά στο ρηχό ποτάμι, γιατί οι ελιές φέτος έχουν δάκο είπε.

- Σήμερα είχαμε μόνο 321 συλλήψεις πολιτών για χρέη στο δημόσιο. Είναι βέβαιο ότι όσο πάμε στον Μάιο, οι συλλήψεις θα περιορισθούν. Υπολογίζεται ότι ως το τέλος του χρόνου θα συλληφθούν πάνω από 900.000 πολίτες που αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Θα έπρεπε να δύνανται.

- Καθορίστηκε ποιοι ένστολοι θα πάρουν ως τις 9 Μαΐου επίδομα 500 ευρώ. Τα κριτήρια είναι χημικής προέλευσης. Οι άνεργοι δεν θα πάρουν κανένα επίδομα, γιατί ότι και να πάρουν αλλού έχουν το μάτι.

-Συνελήφθη κάτοικος των περιχώρων Αττικής, γιατί στις 3 μ.μ έπνιξε τον παπαγάλο του. Ο συλληφθείς είπε, ότι εδώ και τέσσερα χρόνια φώναζε «Έξω το μνημόνιο», εδώ και λίγες μέρες όμως εν όψει πλεονάσματος, το γύρισε σε « Σαμαράς». Δεν άντεξε την κολοτούμπα είπε, την ώρα που είχε δυό μέρες νηστικός.

- Στην Νορβηγία φαντάροι και φανταρίνες θα κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο. Στην Ελλάδα ακόμα κοιμούνται σε διαφορετικά κτίρια, για να μη μπερδεύουν τα όπλα.

- Σήμερα κατέφθασαν αρκετά χελιδόνια, διαψεύδοντας αυτούς που έλεγαν ότι φέτος θα μείνουμε στο χειμώνα. Θεωρείται σχεδόν σίγουρο, ότι θα έχουμε και καλοκαίρι. «Βλέπετε κάποιοι πόνταραν στη χρεοκοπία της χώρας» ήταν το σχόλιο του πρωθυπουργού.

- Απόψε ο ουρανός θα έχει αστέρια, απολαύστε τα, ο αγαπητός Γραμματικάκης, είπε ότι το θολό ποτάμι θα ξεκαθαρίσει, ώστε να καθρεφτίζονται τ΄ αστέρια.

Σας ευχόμαστε μια νύχτα γεμάτη γλυκά όνειρα.

Το επόμενο δελτίο μας αύριο στις 10.


Ταξιδευτής
9 Απριλίου 2014

Το μνημόνιο έληξε

Η χώρα κατακλύζεται καθημερινά από καλές ειδήσεις. Αν καμιά φορά έρχεται νεροποντή, όπως χτες το απόγευμα, μπόρα είναι θα περάσει..

Σήμερα  ο πρωθυπουργός της χώρας, το αριστερό χέρι της τρόικας και το δεξί του Μπαλτάκου, έκανε βαρυσήμαντες δηλώσεις. Φορώντας μπλε σκούρο κουστούμι και κόκκινη γραβάτα, αυτολεξεί είπε:
"Το Κράτος δεν θα ταλαιπωρεί πια τον πολίτη για δικές του αμαρτίες. Δεν μπορεί το Κράτος να είναι αυστηρό αν δεν είναι δίκαιο" τόνισε.  Είπε βέβαια κι άλλα, γιατί έρχονται εκλογές  απ΄ τη μια και από την άλλη τον έχουν πνίξει τα  σκατά.  Αυτός που ονειρευόταν μια πολιτική άνοιξη, ούτε κατάλαβε πως βρέθηκε στον φασιστικό χειμώνα. Αυτός που δεν φοράει ποτέ καπέλο, του το φόρεσε ένας Μ(π)αλ(τ)άκος, τον  ξεγύμνωσε ένας Άδωνης, τον ξεπάγιασε ένας Βορίδης, τον τσορούφλησε ένας Φα-ήλος. Ακόμα τον ξε-λασπώνει ο Ταμήλος με το μεγα-φτυάρι. Τέλος πάντων αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες πάμπλουτες οικογένειες. Πάμε παρακάτω, υπάρχει και ο λαός και τον λαό τον έχουμε ανάγκη στις εκλογές.
Καταιγίδα από καλά νέα.  Ανοιξιάτικα σαν τις πασχαλιές.

Ότι υποσχεθήκαμε προεκλογικά, θα το τηρήσουμε προ-εκλογικά, είπε ο Πρωθυπουργός στο διάγγελμα του.  Θα μοιράσουμε το πεόνασμα στα παιδιά που με τις ασπίδες και τα γκλοπ, μας εξασφαλίζουν τη σταθερότητα στην εξουσία τόσα χρόνια. Αν έβαζαν πλάτη σ΄αυτή την σταθερότητα και οι άνεργοι,  κάτι θα δίναμε και σ΄ αυτούς . Αλλά αυτοί προτίμησαν να μείνουν άνεργοι, χωρίς πλάτη.
Δώσαμε μάχες, είπε ώστε αυτή τη στιγμή πάνω από τρία εκατομμύρια άνθρωποι να δουλεύουν ακόμα.  Αν αυτό δεν είναι επιτυχία δικιά μου και του Βαγγέλη, τίνος είναι; Φανταστείτε  ότι αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν  να ταΐσουν τα υπόλοιπα οκτώ εκατομμύρια.  Καταφέραμε αυτά τα χρόνια ώστε οι μισοί Έλληνες να έχουν ασφάλεια, στοματική υγιεινή και θαλπωρή περίσσεια, από την αγκαλιά του κράτους πρό-νοιας.  Ακόμα  κρατήσαμε από το μανίκι τα παιδιά μας, μη φύγουν στα ξένα όπως την εποχή του Ξανθόπουλου και απομείνει η χώρα με τα γεροντάκια.  Τους δώσαμε κίνητρα, όπως ουαι-φάει και άλλα…
Τώρα ήρθε η ώρα των αγορών.  Και των εκλογών. Από μέρα σε μέρα, από μήνα σε μήνα, από χρόνο σε χρόνο, μπαίνουμε πάλι, να πάρουμε τα τέτοια μας …που μας τα πήραν τα προηγούμενα χρόνια.
Είπε ακόμα ότι τώρα αρχίζει ο 21^ος αιώνας για τη χώρα μας, 14 χρόνια μετά δηλαδή και στο γιορτασμό θαρθεί και η κυρία Μέρκερ. Τη μέρα που θαρθεί θα  καθαρίσουμε όλους τους δρόμους από τα σκουπίδια, και θα δηλώσουμε την ανυπόταχτη υπακοή μας, παρατάσσοντας τα κράνη και τις ασπίδες μας σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Εδώ θα φωνάξουμε και τον Μπαλτάκο να μας βοηθήσει, μας λείπει αυτές τις μέρες.. Ενωμένοι οι Έλληνες θα μεγαλουργήσουμε πάλι, ώστε τα δισέγγονα  μας να μιλάνε για μας με τα καλύτερα λόγια … όχι σαν τα αχάριστα τα εγγόνια μας που μια καλή κουβέντα δεν έχουν να πουν.

 Είπε κι άλλα, είπε κι άλλα… σαν αυτά που λένε όλοι οι καλοί πρωθυπουργοί της χώρας πριν τις εκλογές. 
Και   «δόξα τω θεώ» μετά το 74 η  χώρα μας είχε πολλούς. Ε δεν είναι και ο πρώτος ο  Αντώνης!

Κωστής Ταξιδεύων
7 Απριλίου 2014