Δεν το χωράει ο νους

Εφιαλτικές εικόνες σε μια εφιαλτική εποχή. Δεν το χωράει ο νους, η καρδιά δεν αντέχει. Ο απόλυτος ξεπεσμός του ανθρώπου.

Ο πόλεμος δεν έχει καμία δικαιολογία. Ούτε νίκη, ούτε ήττα. Έχει μόνο νεκρούς.

Ο όποιος πολιτισμός κατέρευσε, η βαρβαρότητα απογειώθηκε.

Ο υπόγειος διαχρονικός πόλεμος ανέδειξε το τέρας στη γειτονιά μας πια. Οι συνέπειες απρόβλεπτες για τους λαούς. 

Θεατής η ανθρωπότητα στο πολεμικό σκάκι που επιμελώς στήνει εδώ και χρόνια, η γης ολόκληρη απέραντη αποθήκη όπλων. 

Τα λαίμαργα συμφέροντα ανατολής και δύσης θα αφανίσουν κάθε ανθρώπινη οντότητα. 

Ο πόλεμος είναι το αποτέλεσμα, η αιτία είναι το   κόκκινο χαλί της ολιγαρχίας που μαίνεται ασύστολα με την υποστήριξη διεφθαρμένων εξουσιών, δύσης και ανατολής. 

Πλαστικές μάσκες που έπεσαν και οδηγούν τυφλά την ανθρωπότητα στην ολοσχερή καταστροφή. Μιλάει ο Μπάιντεν για Ρώσους ολιγάρχες που συνεργάζονται με τον Πούτιν, ενώ η Δύση δεν έχει τέτοιους... 

Σύριοι νέοι που διψάνε για αίμα, όπλα, όπλα, όπλα. Πάντα οι πολεμοχαρείς πρόσχημα έχουν την άμυνα. Ρώσοι νέοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, λες και τους είπαν να πάνε να φλερτάρουν τις Ουκρανίδες.

Αν άμεσα δεν γεννηθεί ένα παγκόσμιο επαναστατικό ειρηνικό κίνημα η ανθρωπότητα δεν έχει καμία τύχη.

Θα είμαστε θεατές συνταξιούχων στρατηγών που θα αναλύουν τους πολέμους και τα όπλα που υπηρετούν.

Why?

Ο Πούτιν, σαν άλλος Χίτλερ, εισβάλει στην Ουκρανία με αληθινά όπλα και με την απειλή καθήστε καλά έχω και πυρηνικά. Πόλεμος, το  ανώτατο στάδιο βιασμού και καταστροφής του πλανήτη. Το 1986 είχαμε το Τσέρνομπιλ, ποιός ξέρει πόσες ανθρώπινες ζωές χάθηκαν στα χρόνια από εκείνη την εφιαλτική έκρηξη, - δυο χρόνια μετά το 1984 του Όργουελ, το οποίο γράφτηκε βέβαια το 1948, λίγο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Βέβαια ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, αν σήμερα καταστρέφει ωμά και κυνικά την Ουκρανία και φτωχοποιεί την Ευρώπη, διαχρονικά σκοτώνει καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους, αφού πρώτα υφαρπάξει τα στοιχειώδη αγαθά επιβίωσης, τους λεηλατήσει, ώστε να λάμπουν στα πλούτη οι λίγοι επί γης, καταφέρνει τον  "νόμιμο θάνατο" των πολλών.

Δεν είναι ο πόλεμος κεραυνός εν αιθρία, είναι αποτέλεσμα της αέναης βαρβαρότητας του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο. Όποιες κι αν είναι οι προφάσεις, η αιτία είναι η χυδαιότητα του καπιταλισμού. Ο θάνατός σου η ζωή μου.

Αμύθητα ποσά, ατέλειωτη ενέργεια ξοδεύεται στα όπλα και τους στρατούς.

Όταν η γη μοιάζει με αποθήκη όπλων, ποια χώρα είναι αθώα;

Το πολεμικό σκάκι στρώθηκε για τα καλά στο τραπέζι της γης. Θεατής η ανθρωπότητα. Απών ο Άνθρωπος. 

Κάλπικες ευχές, κάλπικη ανθρωπότητα.  

Υ. Γ. Βλέποντας τον χάρτη και το κείμενο της Ισαβέλλα Μπερτράν, διαβάζοντας και τα αξιόλογα σχόλια, βλέπεις καθαρά που πάει ο κόσμος. Όλα κρέμονται από μια κλωστή.  Πόσο και πόσα ακόμη;

Γράφει η Ισαβέλλα Μπερντράν:

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ

Μερικές φορές ένας απλός χάρτης μπορεί να «πει» πολλά περισσότερα για την ουκρανική κρίση από χιλιάδες σελίδες γεωπολιτικών αναλύσεων. Αυτή η διαπίστωση δεν υπονοεί ότι οι αναλύσεις είναι περιττές (κάθε άλλο!), αποτελεί ωστόσο προτροπή να έχουμε πάντα τον χάρτη κατά νου όταν διαβάζουμε μια (όποια) ανάλυση. 

Τι διαπιστώνουμε λοιπόν στον χάρτη που παραθέτω κι όπου εμφανίζονται με μπλε οι χώρες που ανήκουν σήμερα στην Ατλαντική Συμμαχία; Βλέπουμε ότι τριάντα χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, το ΝΑΤΟ έχει καταπιεί όλες σχεδόν τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, καθώς βεβαίως και τις τρεις πρώην ΣΣΔ της Βαλτικής, δύο εκ των οποίων (Εσθονία-Λετονία) συνορεύουν άμεσα με την Ρωσία. Έτσι, οι μόνες χώρες εκτός ΝΑΤΟ που μεσολαβούν γεωγραφικά και «προφυλάσσουν» τα νοτιοδυτικά σύνορα της Ρωσίας από μια άμεση επαφή με τη νατοϊκη Ευρώπη είναι η Λευκορωσία και η Ουκρανία, καθώς και η Γεωργία στον Καύκασο.

Μα, θα μου πείτε, και τι μ’ αυτό; Δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα της κάθε χώρας να ασκεί όποια εξωτερική πολιτική γουστάρει και να εντάσσεται σε όποια στρατιωτική συμμαχία θεωρεί ότι διασφαλίζει καλύτερα την ασφάλεια της και τα εθνικά της συμφέροντα; 

Σ’ έναν ιδανικό κόσμο, η απάντηση δίχως άλλο θα ήταν «ασφαλώς ναι» (άσε που σ’ έναν ιδανικό κόσμο δεν βλέπω πού θα χωρούσαν σύνορα, εθνικά συμφέροντα και στρατιωτικές συμμαχίες, αλλά ας μην πιάσουμε αυτήν την κουβέντα). Εδώ όμως μιλάμε σε συνθήκες πραγματικού κόσμου  όπου τον πρώτο λόγο, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, τον έχουν πάντα οι «μεγάλοι παίχτες» και όπου τα πάντα καθορίζονται από τα οικονομικά μεγέθη, το πλέγμα των συμφερόντων και τη στρατιωτική ισχύ, με δυο λόγια τους συσχετισμούς δύναμης. 

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν νοήμονες άνθρωποι από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όσο άτρωτοι κι αν νοιώθουν, να δρουν λες και είναι το μόνο κέντρο ισχύος του πλανήτη; Πώς γίνεται να σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να στρέψουν την Ουκρανία προς το ΝΑΤΟ ερήμην της Ρωσίας; Δεν κοίταξαν τον χάρτη; Μπορεί η αλαζονεία  να τυφλώσει σε τέτοιο βαθμό υποτίμησης του άλλου;

Και για να μην παρεξηγούμαστε: Δεν υπάρχει καλή πλευρά σ’ αυτήν την ιστορία. Ο Πούτιν είναι αυτός που γνωρίζουμε εδώ και δυο δεκαετίες και βάλε. Αυταρχικός κι αδίστακτος, είναι ικανός για όλα προκειμένου να μείνει ισοβίως στη θέση του και ν’ απλώνει το χέρι του όπου μπορεί. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχει αποδειχτεί κατ’ επανάληψη μακράν πιο έξυπνος και μεθοδικός από τους αντιπάλους του, ζυγίζοντας πάντα μέχρι στιγμής σωστά πώς, πότε και μέχρι πού τον παίρνει. Το δε εντυπωσιακό είναι το πόσο οι δυτικοί δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους και του προσφέρουν στο πιάτο τις ευκαιρίες, και μάλιστα με πανομοιότυπο τρόπο.

Το 2008, μετά από ανάλογη πρόσκληση των ΗΠΑ να ενταχθεί η Γεωργία στο ΝΑΤΟ δόθηκε στον Πούτιν η χρυσή αφορμή να μπουκάρει στη χώρα για να «προστατέψει» τις αυτονομημένες φιλορωσικές περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, τις οποίες και αναγνώρισε αμέσως ως ανεξάρτητες κρατικές οντότητες. Ποιο το αποτέλεσμα; Αν και τύποις οι δυο αυτές περιοχές συνεχίζουν να ανήκουν στη Γεωργία, πρακτικά έχουν αποσχιστεί και εξαρτώνται πλήρως οικονομικά και στρατιωτικά από την Ρωσία.  

Μήπως βλέπετε αναλογίες με όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία στην επαρχία του Ντονμπας; (Κείμενο Ισαβέλλα Μπερντράν) 

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1795544810647148&id=100005749380090

Ένα πέτρινο σπίτι

 Ένα μικρό πέτρινο σπίτι μες το λιβάδι, μες τα δέντρα, μες τον κήπο με τα λουλούδια, μες την Άνοιξη, μες το Καλοκαίρι, να σκεπάζεται με κίτρινα φύλλα το Φθινόπωρο, να ανάβει το τζάκι τον Χειμώνα. Ένα μικρό πέτρινο σπίτι, ένα με το χώμα, ένα με τον μπλε ουρανό, μες τα σύννεφα, πότε άσπρα, πότε μαύρα. Ένα πέτρινο σπίτι να στεγάζει τη χαρά της ζωής, να βλέπει τ' αστέρια της νύχτας, να ακούει τη μουσική της βροχής, το κελάϊδισμα των πουλιών, μες τον παράδεισο της γης. 

Ένα σπίτι να αγναντεύει το χάραμα με όνειρο, να νοσταλγεί το ηλιοβασίλεμα, να λούζεται στη ζωή. Ένα πέτρινο σπίτι κτισμένο με βιβλία, διψασμένο στον έρωτα της φύσης, στις ασπρόμαυρες εικόνες της αθωότητας. Ένα μικρό πέτρινο σπίτι να χωράει όλο τον κόσμο, όλα τα φυσικά όντα. Ένα μικρό πέτρινο σπίτι να χωράει ολόκληρη την καρδιά σου.

Τα υλικά είναι απλά, πέτρα,  ξύλο και φως. Τα όνειρα είναι απλά, τα έργα των ανθρώπων  δύσκολα. Η θέληση είναι ο διάλογος, η άρνηση  ο πόλεμος. Ο πόλεμος δεν θέλει κανένα μικρό πέτρινο σπίτι. Ο πόλεμος θέλει σκοτεινά κελιά να σκοτώνει.

"Αξίζει φίλε..."

 "Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

 Άλκης Αλκαίος

Έρχονται από μακριά οι στίχοι, με έφηβη δύναμη, βραδυάζει πάλι στο χωράφι, στη πόλη, στα γύρω βουνά. Νυχτώνει ο μικρός μέγας κόσμος κάθε φυσικού όντος.

Κάποιος πεινάει, κάποιος κρυώνει, κάποιος σκοτώνεται. Παραμονεύει ο πόλεμος.

Η ζωή αρχίζει και τελειώνει μ" ένα κλάμα.

" Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή…” γράφει ο Καζαντζάκης. 

Μια ζωή τόσο μικρή που δεν ξέρουμε που να την ξοδέψουμε. Βρήκαμε μια καλή πατέντα, φτιάξαμε τα όπλα. Μετά αρχίσαμε τον πόλεμο. Και η ζωή απέκτησε  ενδιαφέρον, "Στέλλα φύγε κρατάω μαχαίρι". 

Ο Πούτιν  έχει σύγχρονα  όπλα, η Ουκρανία έχει πλούσια κοιτάσματα, δεν κάνουμε ένα πόλεμο να τ' αρπάξουμε. Μια πρόφαση, ένα σπίρτο και χιλιάδες νεκροί. Το θέαμα θα το παρακολουθήσουμε στις οθόνες.  Ο Πούτιν θα το βλέπει στη γιγαντοοθόνη του Κεμλίνου και θα ηδονίζεται. Ο τύπος φαίνεται πόσο έχει βαρεθεί τη ζωή του, δεν αντέχεις να τον βλέπεις πάνω από λεπτό. 

Όλοι οι ηγέτες βαριούνται, κάθε μέρα κουστούμι γραβάτα και σαχλαμαρίζουν στις κάμερες. Ω βαρεμάρα. 

Ένας πόλεμος δίνει κάποιο ενδιαφέρουν στην  κενόδοξη ζωή τους. 

Αν ήξεραν τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον έρωτα ή έστω λέξεις απλών γεμάτων ανθρώπων όπως ειρήνη, ελευθερία, αυτονομία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ίσως παρέμεινε μια ανθρώπινη στάλα μέσα τους και να μην έψαχναν  έναν πόλεμο στην ανίατη ζωή τους. 

Φυσικά δεν είναι μόνο οι ηγέτες, είναι και οι πολίτες που τους αποδέχονται σαν είδωλα που θα σώσουν τη δικιά τους άχαρη ζωή.

Μετά  τόσοι άνθρωποι στη γη δουλεύουν στη βιομηχανία όπλων, μαζί με τον Πέτρο, τον Γιόχαν,  τον Φράντς. Ξυπνάνε το πρωί  και πάνε να φτιάξουν όπλα, όπως λέει κι ο Νεγρεπόντης, ιδέα δεν έχουν για τραστ και για Μαρξ, πάνε να βγάλουν το ψωμάκι τους. 

Μην είσαι αφελής, σε ποιον κόσμο ζεις, ετοιμάσου για πόλεμο αν θες ειρήνη,  φυσικά έχουν και συνθήματα οι ήρωες. Βέβαια όσοι δεν ξέρουν να δέσουν μια γραβάτα δεν ξέρουν πόσο σοβαροί είναι αυτοί οι άνθρωποι, τόσο σοβαροί που ανάβουν φωτιές και προσπαθούν

δήθεν να τις σβήσουν.  

Ε τι νομίσατε, έτσι γίνονται οι ήρωες, στα σχολειά και στα χωράφια;

Ερωτικό

Ήταν Απρίλης μήνας όταν σε πρωτοείδα

Φορούσες  το λουλουδάτο φόρεμα, ίδιο με την Άνοιξη του πάρκου, ίδιο χρώμα τα μάτια μας,  ανέμιζαν σαν στάχυα χρυσά τα μαλλιά σου, τα ίσιαζες μ' εκείνη την κίνηση της νιότης, ίδιος ο έρωτας

Όταν άνοιξες τα χέρια σου, ίδια η θάλασσα

Όταν μου χαμογέλασες, ίδια η επανάσταση 

Όταν  περπάτησες, μέτρησα τα απαλά σου βήματα στη βεβαιότητα

Δεν ήταν παρά μια στιγμή, ήταν ένας αιώνας

Δεν ήσουν παρά μια γυναίκα που σε ήξερα πριν σε γνωρίσω

Σου έδωσα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, μου έδωσες τη ζωή.