Η "δικτατορία" της υπερπληροφόρησης

Το γράψιμο πρώτα απ' όλα χρειάζεται γνώση. Αν δεν διαβάσεις ό,τι και να γράψεις θα είναι λειψό. Χρειάζεται έρευνα. Απαιτεί χρόνο. Χρειάζεται συναίσθηση του κόσμου. Απαιτεί φυγή από το Εγώ. Χρειάζεται βί...ωμα. Απαιτεί αποφυλάκιση από τον ατομικισμό.Θέλει ταλέντο. Από μόνο του δεν φτάνει. Είναι λύτρωση για τον γράφοντα, αλλά αν δεν είναι και έμπνευση για τον αναγνώστη, ευνουχίζεται.

Το διάβασμα και το γράψιμο, όπως και κάθε μορφή τέχνης δεν είναι παρά ο καθρέφτης του κόσμου. Αν δεν τον δούμε κατάματα,
τότε μόνο ναρκισσισμός είναι.

Ο δημιουργός συν- δημιουργεί με τον αποδέκτη. Ο δημιουργός κοινωνεί το Όλον.

Πόσο χωρά η εμπορικότητα μέσα στη τέχνη;

Και όμως από τη ματαιοδιοξία και την εμπορικότητα ξεκινάν οι πολλοί.

Μήπως δεν χύνεται ατέλειωτο μελάνι, προς τι;

Καλυτέρευσε τον κόσμο;

Ένα κείμενο δεν μπορεί παρά να είναι ένα πολιτικό κείμενο. Με την αρνητική ή θετική παρέμβαση στην ροή των πραγμάτων.

Και άντε τώρα να ξεχωρίσεις αυτά που λάμπουν, μέσα στα σκουπίδια της υπερπληροφορημένης εποχής μας.

Ταξιδευτής
28 Φεβρουαρίου 2013

Παράσταση για δυό

Τους ξύπνησε ο ανοιξιάτικος ήλιος που τρύπωνε μέσα τους. Ένας άλλος χρυσαφένιος ήλιος έκανε τα πρόσωπά τους να λάμπουν. Θα ήταν τρεις ολόκληρες μέρες και νύχτες μαζί.
Ήπιαν καφέ αγναντεύοντας τα Μετέωρα, δίπλα ο Κόζιακας, χιονισμένος στη κορυφή. Απέναντι ανατολικά τα όρη Χάσια και Αντιχάσια. Κάποτε ο Θεσσαλικός κάμπος ήταν θάλασσα, τα νερά βρήκαν διέξοδο στα Τέμπη και αποτραβήχτηκαν στο Αιγαίο. Εκατομμύρια χρόνια πριν, ακόμα και η γη αλλάζει.
Ανέβηκαν στο Φρούριο. Άλλη μια ματιά στην πόλη από ψηλά. Σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές, παλιές και νέες πανύψηλες οικοδομές, βυζαντινές και νέες εκκλησίες, από κάτω η παλιά πόλη, οι δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα, στο βάθος το στάδιο, το Κουρσούμ Τζαμί, κτισμένο το δέκατο έκτο αιώνα από τον Σινάν Πασά. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, έβλεπες καθαρά, τα νερά του Ληθαίου κύλαγαν ήρεμα. Ήταν Δευτέρα, η λαϊκή εβδομαδιαία αγορά έσφυζε από αγρότες που πούλαγαν τα κηπευτικά τους.
Περπάτησαν δίπλα στο σιντριβάνι, μπήκαν μέσα στο Φρούριο, ανέβηκαν στο ρολόι με θέα όλη την πόλη. Το ρολόι χτύπησε δεκατέσσερις φορές. Μια τεράστια καμπάνα, είχε τοποθετηθεί από τους Οθωμανούς, βάρους 650 κιλών. Τους ξεκούφανε.
Πήγαν στο υπαίθριο θέατρο.
Ο ένας ήταν θεατής. Ο άλλος ηθοποιός.
Ο ένας ήταν ηθοποιός, ο άλλος θεατής.
Ήταν μια παράσταση για δυό.

Ταξιδευτής
27 Φεβρουαρίου 2013

Φρούριο Τρικάλων

Με χιλιάδες τρόπους

Το τρένο από την Αθήνα έφτασε στις οκτώ. Είχαν ανάψει τα φώτα της πόλης. Τέλη Μάρτη, ζεστή βραδιά..
Συναντήθηκαν. Αγκαλιάστηκαν. Ψυχή και σώμα. Πήγαν στο Ανάντι, ήθελε να της δείξει περιμετρικά την πόλη. Την απλωσιά των ματιών.
Εκείνη ερχόταν πρώτη φορά. Όπως όταν πήγαν μαζί στο Παρίσι, ανέβηκαν πρώτα στον Πύργο του Άιφελ, η πρώτη ματιά. Από τα μάτια ως τα πόδια. Από τα δάχτυλα, ως τους ώμους. Να αγκαλιάσουν την πόλη, την αίσθηση.
Περπατούσαν τώρα στο Βαρούσι. Κάτω από το Βυζαντινό Φρούριο. Της έλεγε, ότι σύμφωνα με τον Προκόπιο, πρέπει να κτίσθηκε τον έκτο αιώνα, από τον Ιουστινιανό, πάνω στα ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας Τρίκκης. Της έδειχνε την πιο αρχοντική συνοικία της πόλης. Τώρα είναι γεμάτη, μπαράκια και ταβέρνες.
Της έδειξε το αγαπημένο του μπαράκι, το Παραμύθι.
Πάμε να φάμε πρώτα, της είπε. Πήγαν στο Κατώι.
Ύστερα μιλούσαν ως το πρωί. Με χιλιάδες τρόπους.
Για χιλιάδες λεπτομέρες του συνόλου.

Ταξιδευτής
26 Φεβρουαρίου 2013

Βαρούσι Τρίκαλα

Μικροί αποχωρισμοί

Τα μαλλιά της ίσα καστανά, έπεφταν ως την πλάτη της. Δεν χόρταινε να παρατηρεί το βάδισμά της, όταν χανόταν στο βάθος.
Το ραδιόφωνο έπαιζε ακόμα το Οne Love, του Bob Marley. Ένα στενό δρομάκι οδηγούσε στο σπίτι της. Στα μισά του δρόμου σταμάτησε για λίγο, κοίταξε πίσω. Αυτός δεν είχε φύγει. Μικροί αποχωρισμοί.
Πριν λίγο ήταν μαζί, πάνω στα Μετέωρα. Κάτω η Θεσσαλική πεδιάδα, απέραντη θάλασσα από φώτα. Ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα. Μύριζαν οι πασχαλιές.
Μετά το Sante, στάθηκαν ώρα μπροστά στην παλιά ζωντανή πόλη. Τοιχογραφία μιας άλλης εποχής, από ένα Γαλλικό τιμ ζωγράφων του δρόμου.Ύστερα πήραν το δρόμο για την Καλαμπάκα. Περασμένα μεσάνυχτα. Έφτασαν στο Καστράκι, ανέβαιναν πιο κοντά στον έναστρο Ουρανό. Λούστηκαν στο φεγγάρι. Θεόρατα μυστικά, δεν κρύβονταν άλλο.
Εκείνη τη νύχτα άνοιξαν οι καρδιές τους. Ήταν χρόνια φίλοι.


Ταξιδευτής
25 Φεβρουαρίου 2013


Τρίκαλα.
Σχεδόν τρισδιάστατη τοιχογραφία στα Μανάβικα.

Έρωτας(πράσινο)

Χρυσός και διαμάντια.

Τεράστιο ποτάμι, το μεγαλύτερο της γης

Ελπίδα ακατέργαστη

Τίποτα δεν θα στερέψει πια.

Ο κισσός απλώνεται στο δέντρο

Η Αγάπη στο κορμί

Πράσινο φεγγάρι υφαίνει τα μάτια σου

Ξαγρυπνά τις νύχτες, μη χαθεί κάποια πολύτιμη στιγμή

Κάποια σταγόνα νερού που παράπεσε

Κάποιο κλάμα παιδιού που δεν γεννήθηκε

Μη δε φωτίσει κάποιο όνειρο

Μη  χαθεί κάποια ελπίδα

Ένα έλατο καρφώνει τον ουρανό

Μια ρώγα σταφύλι στο στήθος μου

Ένα πινέλο που δεν πλύθηκε ποτέ, απ’ την τελευταία ζωγραφιά σου

Ήταν το χρώμα της Αγάπης είπες που θαρθεί

Ήταν όλη η τύχη του κόσμου στα χέρια σου

Πράσινο τσάι της πρώτης συνάντησης

Να ηρεμήσει η θάλασσα της ψυχής

Και μετά, μετά, δυό βήματα  πάνω σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι

Πιο απέραντο απ΄ τη άκρη της ματιάς , σαν  έναν κόσμο που πλάθεται να αναγεννηθεί

Απ’ την Αρχή του Σύμπαντος

Έναν κόσμο με φωτεινές λέξεις, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη

Χωρίς όπλα, δίχως παιδιά να πεινάνε, δίχως θάνατο μες τη ζωή

Κι ένα ποτάμι να κυλάει να ποτίζει όλη τη γη

Μια καταπράσινη γη

Μια καταγάλανη θάλασσα

Ένας ανοιχτός μπλε Ουρανός

Σαν το δάσος του Αμαζονίου

Οξυγόνο και Ομορφιά

Κωστής Ταξιδεύων
15 Φεβρουαρίου 2013