Χωρίς αντίδοτα η ζωή είναι κόλαση

~Είναι άλλο να μιλάς εκ του ασφαλούς κι άλλο εκ του αν- ασφαλούς. Στη φάση που βρίσκεται η χώρα μας σήμερα, ποιος μπορεί να ακούσει τους ασφαλισμένους, όταν οι περισσότεροι έχουμε απ-ασφαλισθεί. Αυτό βέβαια ισχύει για τα εργασιο-πολιτικο-οικονομικά. Από κει και πέρα αρχίζει η ζωή. Κι ο θάνατος δεν θα σε ρωτήσει,  αν είχες ή αν δεν είχες πλούτη υλικά.  Θα σε ρωτήσουν όμως οι επόμενες γενιές, αν άφησες κάποιο ίχνος  από ανεξίτηλες λέξεις πίσω σου, να φωτίζουν τα σκοτάδια που τους κληρονόμησες.

~Το ότι η ανθρωπότητα ήταν από πάντα μες τους πολέμους και την αδικία, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε χρέος, να έχουμε χειρολαβή ζωής, τις πανανθρώπινες αξίες. Ο Αριστοτέλης, ο Χριστός, ο Μαρξ, είπαν σχεδόν τα ίδια πράγματα. Μίλησαν για κοινωνία του Ανθρώπου. Καταφέραμε την κοινωνία της ζούγκλας. Κι αν δεν μπορείς  να κάνεις πολλά απέναντι σ’ αυτό το ατσάλινο πλέγμα, κάνε όσα μπορείς.
Αν δεν υπήρχαν εκατομμύρια Άνθρωποι που πάλεψαν για το φως, ποιος ξέρει, μπορεί και να μην υπήρχαμε σήμερα. Να ήταν όλα σκοτάδι.

~ Είναι άσκοπο να χαραμίζεις τη θετική σου ενέργεια κρίνοντας τους άλλους, ατέλειωτη η βλακεία των ανθρώπων, καλύτερα δείξε τους την ομορφιά, είναι καλύτερα και για σένα και γι’ αυτούς. Ένα λάθος που πέφτουμε συχνά όλοι.

~ Μη ζητάς από έναν πλούσιο να καταλάβει έναν πεινασμένο, είναι σαν να ζητάς  από ένα αγράμματο  να διαβάσει ένα βιβλίο ή από έναν φασίστα τι θα πει  Δημοκρατία. Όταν κάποτε αμβλυνθούν οι διαφορές μεταξύ των εχόντων οικονομικό πλούτο και τον μη εχόντων, μπορεί να εξημερωθεί ο άνθρωπος. Ως τότε θα φτιάχνουν οι πλούσιοι όπλα και οι φτωχοί θα πολεμάμε με τις ιδέες. Με γοητεύουν οι ιδέες. Με ευτελίζουν τα όπλα τους.

~ Μπροστά στο θάνατο και το ανήμπορο, ο άνθρωπος έφτιαξε χειρολαβές- ψευδαισθήσεις π.χ τις θρησκείες. Κάθε λαός θέλει το όπιο του, να υπάρξει. Και η ανθρωπότητα το δικό της.

~ Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Καλύτερα. Να κάνουμε μια στάση, να δούμε που είμαστε. 

~ Υπάρχουν βέβαια οι Ολυμπιακοί των πολυεθνικών. Τόσα ντοπαρίσματα. Είναι πολλά τα λεφτά.

~ Όπως και να είναι η μέρα μας, πάντα υπάρχει ένα βιβλίο να την ταξιδέψει. Χωρίς αντίδοτα η ζωή είναι κόλαση.


Ταξιδευτής
31 Ιουλίου 2012

Κάθε πρωί ανοίγω το παράθυρο
Να έρχεσαι πάλι
Θέλησα έναν ανεμόμυλο
Να ανεμίζω τα παιδικά μας όνειρα
Γύρισα όλο το νησί
Για να σταθώ για μια στιγμή
Απέναντί Σου μόνο
Ένα ολόκληρο καλοκαίρι να σε κοιτάω στα μάτια
Σαν να είσαι η μόνη αλήθεια
Σαν να είμαι το μόνο ψέμα
Φώναξα κι όλους τους φίλους μας
Σαν να είναι ότι απέμεινε
Αυτοί
Και το ηλιοβασίλεμα
Εσύ
Κι ο κόσμος όλος.

Κωστής Ταξιδεύων
30 Ιουλίου 2012

Τόσο απλά, τόσο ανέμελα

Γιατί άμα χάσουμε τις στιγμές του καλοκαιριού, τι θα κάνουμε από Σεπτέμβρη;
Μας ξεγελάνε οι κήνσορες, ξεγελάμε κι εμείς τους εαυτούς μας.
Νόμισαν οι πολλοί πως θα σώσουν τον εαυτούλη τους, έτσι νόμισαν, όσοι πάντα νομίζoυν πως το μόνο που έχουν  να νομίζουν, είναι  πως θα σωθούν οι ίδιοι. Κι έτσι γεμίσαμε νομίσματα.
Και μετά ήρθε το καλοκαίρι…
Το καλοκαίρι όμως όπως συμβαίνει συνήθως το ακολουθεί το φθινόπωρο και ύστερα ο χειμώνας.
Το καλοκαίρι θέλει ένα φανελάκι κι ένα σορτσάκι και σαγιονάρες, ωραίο το τρίο σήμερα με τις σαγιονάρες έψαχνε στην άμμο δις…

Κλείνω τα μάτια μου, κλείνω τα αυτιά μου, γεμίζω με ολοζώντανες ψευδαισθήσεις, βλέπω την μια όψη των πραγμάτων, φωτογραφίζω την ανατολή, τη δύση, τη φύση και τα ποτάμια, ακούω αγαπημένες μουσικές, ανοίγω πόρτες και παράθυρα, περπατώ ξυπόλυτος, βάζω κάθε λίγο τον σελιδοδείκτη στο βιβλίο που διαβάζω και μπαίνω κάτω από το κρύο νερό του κήπου, των νοσταλγιών και των ονείρων, στήνω ένα πανηγύρι με την βεβαιότητα της αβεβαιότητας, απόψε πάλι είμαι ζωντανός.

Δεν φταις εσύ που ο κόσμος είναι αλλού κι εσύ αλλού. Ο καθένας μας είναι κάπου.

 Ένα ζευγάρι γειτόνων, πάνω απ’ το κρεβάτι τους είχαν τη φωτογραφία του Αντώνη, πριν είχαν του Κωστάκη τους. Τώρα έβαλαν και του Βαγγέλη και του Φώτη. Η Αγία Τριάς. Αλλιώς δεν τα καταφέρνουν λέει, να κάνουν  τίποτα στο κρεβάτι. Οι τρείς αυτοί παίζουν τον ρόλο των ρόλο σεξουαλικών βοηθημάτων. Τώρα πως τα καταφέρνουν μ’ αυτούς τους τρεις να κάνουν σεξ, μόνο αυτοί ξέρουν. Πάντως αυτές τις μέρες δεν κάνουν τίποτα, γιατί νοιώθουν μεγάλη πίεση και οι τρεις -που τους έβαλαν πάνω απ’ το κρεβάτι τους, γιατί τους έβαλε η τρόικα από κάτω. Παλιά η γειτόνισσα φώναζε Παναγιά μου τις νύχτες. Όταν τη ρώτησα μια μέρα γιατί,  μου είπε ότι την έχει πάνω απ’ το κρεβάτι της. Κατάλαβα, της είπα..

Ρε, τη ζέστη κάνει τούτη την  ώρα. Ο καθένας είναι στον κόσμο του. Έτσι ήταν πάντα τα καλοκαίρια…

Ταξιδευτής
30 Ιουλίου 2012

Τιμής ένεκεν

Πεντανόστιμα είναι Σοφία, αλλά τ’ άλλα είναι που αδυνατίζουν. Στη μαγειρική οι συνδυασμοί είναι όλη η νοστιμιά, όπως και στη ζωή.

Το κακό είναι, ότι είναι νόστιμο απαγορεύεται. Και στη μαγειρική και στη ζωή.
Νομίζω ότι και για τα δυό φταίνε οι χιλιάδες θρησκείες. Τελικά αυτές είναι που βάζουν τρικλοποδιές στην εξέλιξη της επιστήμης, η οποία είναι μία. Νηστεία εδώ, νηστεία εκεί, νηστεία παραπέρα. Κατοχικό σύνδρομο, δημιουργεί τελικά η νηστεία.
Απ’ αυτό το κατοχικό σύνδρομο πάσχει ολόκληρη η ανθρωπότητα σήμερα. Δικό μου τούτο, δικό μου εκείνο, δικό μου το άλλο. Όλα υπό κατοχή.
Υπό κατοχή ο άντρας, υπό κατοχή η γυναίκα, υπό κατοχή η κοινωνία, υπό κατοχή η χώρα μας, υπό κατοχή τελικά είναι όλα.
Για να κατέχεις κάτι πρέπει να έχεις χρήματα, να το αγοράσεις. Τότε γίνεται δικό σου, το κατέχεις. Για να έχεις χρήματα  όμως, πρέπει να είσαι o ίδιος υπό κατοχή,. Tης εργασίας, του χρόνου, της δουλικότητας ολόκληρου του εμφανούς και αφανούς είναι σου. Έτσι ενώ νομίζεις ότι κατέχεις, βρίσκεσαι ο ίδιος υπό κατοχή. Όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται. Σ’ αυτό το παζάρι, το παιχνίδι είναι ποιος θα κατέχει τον άλλον.
Θρησκεία και πολιτική μάχονται ανελέητα, ποιος θα κατακτήσει ποιόν. Αδίστακτα μας οδηγούν στον πόλεμο. Είτε οικονομικοί, είτε θρησκευτικοί ήταν όλοι οι πόλεμοι. Και σήμερα ζούμε τον μεγαλύτερο οικονομικό πόλεμο.
Κανείς δεν μιλάει πια για αυτά που δεν παζαρεύονται, για τη φιλία, το χαμόγελο, την ανιδιοτέλεια της αλληλεγγύης. Tιμής ένεκεν.
Το παράδοξο είναι, ότι απαγορεύεται φουντώνει. Όσοι μιλούν για ηθική,  είναι οι πιο ανήθικοι. Όσοι για ειρήνη, έχουν στο μυαλό τους τον πόλεμο.
 Τα σύνορα. Αυτό είναι που βασανίζει τους ανθρώπους, τα σύνορα, στο χωριό οι φράχτες και στις χώρες οι μεγαλόσχημες ρητορείες.
Στην εποχή την αρρωστημένης ατομικότητας, ούτε δύο, ούτε τρεις αντέχουν, πόσο μάλλον οι συλλογικότητες. Είναι μακριά οι εποχές των κοινοβίων.
Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο ήταν το σύνθημα. Θα ξανάρθει, όταν όλα περάσουν.


Ταξιδευτής
25 Ιουλίου 2012

Αενάως

O εν - τόπος στένεψε πολύ, όλα στένεψαν πολύ.
Που να χωρέσουν τόσα παλιά όνειρα, τώρα;

Παλιά χωρούσαν, όλα ήταν μικρά, τα σπίτια μας, οι δρόμοι μας, τα ρούχα μας, οι τσέπες μας, τα βιβλία μας, οι αυλές μας, οι φίλοι μας, οι εκδρομές μας ήταν μικρές.
Όλα γέμιζαν εύκολα, επειδή ήταν μικρά. Έτσι μεγάλωνε η καρδιά.

Κοιτάζω έξω τους ανθρώπους με πρόσωπα, αποκαμωμένα ερείπια παλιών απλόχερων ψευδαισθήσεων. Η μόνη χειρολαβή που τους έμεινε αυτή του αστικού λεωφορείου. Κι αυτή, όποιος προλάβει. Ίσως γι’ αυτό στριμώχνονται τόσοι πολλοί, ο ένας πάνω στον άλλον, αλληλέγγυοι στον ιδρώτα της αγωνίας.
Κάποιοι λογαριάζουν σε πόσες δόσεις θα μας ξεπουλήσουν, ευρωουρλιαχτά βουίζουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας, από το στόμα τους βγαίνουν πύρινες φλόγες.
Oι λέξεις που αγαπήσαμε δεν ζούνε πια.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Αυτό το μαύρο καλοκαίρι της καταχνιάς πόση αναμονή θα αντέξει; Μας απέμεινε λίγη αντοχή ακόμα, να κουβεντιάζουμε που και που. Άλλοτε για τις δόσεις και άλλοτε για το τέλος. Έτσι μπορούμε να συζητάμε ακόμα.

Κοίτα αυτός ο άντρας, που πάει καταμεσήμερο, -μ’ αυτή την κόκκινη ομπρέλα; Να προλάβει τι; Ίσως τη δόση.

Μα εμείς έχουμε χρέος να ζήσουμε ως τότε.
Να αφήσουμε ένα ίχνος πάνω στην άμμο, να σφυρίξουμε μ’ ένα κοχύλι, να ερωτευτούμε ένα αστέρι.
Ως τότε ας σκαρφαλώνουμε στα βουνά της ουτοπίας, ας γινόμαστε δελφίνια σε αιγαιοπελαγίτικα γαλάζια νερά.
Ίσως γεννηθήκαμε σε λάθος χώρα, σε λάθος χρόνο, από λάθος. Ίσως δεν επιλέξαμε σωστά, ίσως δεν γνωρίζαμε, ίσως ακόμα να μη γνωρίζουμε. Ίσως πουθενά να μην υπάρχει. Ίσως να γεννηθήκαμε στην πιο όμορφη χώρα, στην πιο ενδιαφέρουσα εποχή. Ίσως να μη βλέπουμε καλά.

Δεν εξηγείται αλλιώς.
 

Τόσοι πνιγμοί, με τόση θάλασσα;

Τόσο γκρίζο, σε τόσο γαλανό ουρανό;

Τόσος βάλτος, με τόσα ποτάμια;

Τόση ακινησία, με τόσες βουνοκορφές;

Τόση αμάθεια, με τόση ιστορία;

Τόσο ψέμα, με τόσο φως;

Δεν μετάνιωσα για τίποτα στη ζωή μου. Πάλι τα ίδια θα έκανα. Όλα τα λάθη μου.

Εκτός από ένα.

Δέντρο δεν θα ξαναγεννιούμουνα ποτέ. Ακίνητος, να φωλιάζουν πάνω μου τόσα ζωύφια.

Πουλί. Αετός θα ήθελα. Να κουτσουλάω τα λογιστικά κεφάλια.

Αν ο πλάστης μου ζητούσε δεύτερη επιλογή, ποτάμι θα έλεγα, να συναντώ τη θάλασσα. Αενάως.

Ταξιδευτής
20 Ιουλίου 2012