Η ανάγκη τρομοκρατεί τους τρομοκράτες

Δεν ακούω τι λέει ο Μάνος-δράση  και τι δεν λέει. Θυμάμαι τη φυσιογνωμία του από τα αρχαία χρόνια της Αλατίνης. Θυμάμαι ακόμα, ότι μαζί με τον Ανδριανόπουλο, υποστηρίζουν τη ζούγκλα της ελεύθερης αγοράς. Χωρίς κρατική παρέμβαση όλα αυτορυθμίζονται, έτσι τους βολεύει, έτσι τραγουδάνε, μια στο πάλκο της νέας δημοκρατίας και μια στη πίστα του πασοκ. Και αφού κατά καιρούς συμβούλεψαν κατά το δοκούν, αυτορυθμίστηκε η αγορά όπως ήθελαν. Δεν λέω ήταν μεθοδικό και στοχευόμενο το σχέδιο.
Επιδοτούμε την κατανάλωση και γεμίζουμε την χώρα μαγαζάκια.  Έτσι μες τον πληθωρισμό των μαγαζιών οι τιμές θα πέσουν. Αλλά μετά τους την έχουμε στημένη, θα φέρουμε όλα τα μεγάλα τραστ απ’ έξω, σ’ αυτή τη λιλιπούτεια αγοραστικά χώρα και θα τους πάρουμε το κεφάλι όλους μαζί. Δούλεψαν χρόνια οι νεο-φιλελευθερίζοντες ζογκλέρ σ’ αυτό το τσίρκο.
Τώρα ο Μάνος επανέρχεται με καινούρια κόλπα.
Ψήφισα Μάνο, σταμάτα να με θεωρείς δεξιό, μου ΄λεγε ο φίλος πριν.
Ο Μάνος-δράση, λέει προτείνει σύνταξη στα 67 σε όλους τους Έλληνες, άσχετα αν ήταν περιπτεράδες  ή πρωθυπουργοί. Και καμία εισφορά υπέρ των ταμείων για τους υπαλλήλους από τους εργοδότες. Ακούγεται καλό για να είναι αληθινό. Όποιος θέλει περισσότερα και μπορεί, ας κάνει ιδιωτική ασφάλεια λέει ο Μάνος.. Μπράβο Μάνο, θα σε υιοθετήσει ο Σύριζα, που του ξέφυγε και μίλησε για εκατό χιλιάδες θέσεις στο δημόσιο…σε βάθος χρόνου το δικαιολόγησε, αφού ξεμείνουμε στους μισούς απ’ ότι έχουμε!
Ας σοβαρευτούμε και να μιλήσουμε απλά, του είπα.
Έχουμε δυό επιλογές. Το μέτωπο της πασοκοδεξιάς και τζημερουμάνου ή άλλως το θανατηφόρο μνημόνιο. Και τον λαό, που εκφράζεται εδώ και τρία χρόνια στους δρόμους και ακουμπάει στον Σύριζα σαν  εκφραστή του.
Αφού όλοι μιλάνε για διλλήματα, αυτό είναι το πραγματικό δίλλημα.   
Άρα ψηφίζοντας Μάνο, ψηφίζεις  το πρώτο πακέτο.
Ο φίλος το κατάλαβε, μες τη κουβέντα, στέρεψαν τα επιχειρήματά του.
Θα το ξανασκεφτώ, είπε.
Εκείνοι όμως που πρέπει να το ξανασκεφτούν είναι όσοι θα ενισχύσουν την Δημαρ. Ίσως για ελάχιστους ψήφους στερήσουν τον Σύριζα απ’ την πρωτιά και το μπόνους των 50 εδρών. Ίσως έτσι στηρίξουν το πρώτο μέτωπο, που υποτίθεται αντιπαλεύουν. (Αυτοί δυστυχώς έθεσαν τους σκάρτους κανόνες του παιχνιδιού).
Φαντάζομαι ότι αυτό το βλέπουν και κάποιοι πιο ανοιχτόμυαλοι απ’ το κκε, η σίγουρη πτώση του θα οφείλεται σ’ αυτούς.
Αλλά η μεγάλη δεξαμενή του Σύριζα δεν έχει τώρα χρώμα, είναι ο λαός που μπορεί να ψήφισε και  το τσίρκο με τα θηρία, στις προηγούμενες εκλογές (με τόσες κολουτούμπες, δικαιούνται το χαρακτηρισμό). Αρκεί να κοιτάξει το άδειο πορτοφόλι του και να καταλάβει ότι και αυτό, θα του το πάρουν οι σωτήρες της πατρίδας(sic).
Όσο για τη Λαγκράντ και τη παρέα της μια απλή συμπόνια για την ευαισθησία της… Αχ αυτά τα ευαίσθητα σημεία των πολυεκατομμυριούχων, φαγούρα τους δημιουργούν ανάμεσα στα σκέλια τους…
Αλλά πέρα απ’ όλα αυτά υπάρχει η ανάγκη. Αυτή που τρομοκρατεί τους τρομοκράτες.

Ταξιδευτής
28 Μαΐου 2012

Η ανάγκη οδηγεί τα πράγματα

Εντάξει το καταλάβαμε, για όλα τα δεινά της χώρας φταίει ο Σύριζα. Μάλλον και για την ευρωπαϊκό οικονομικό χάος, ίσως και για το παγκόσμιο. Το φαινόμενο της πεταλούδας έχει κατανοηθεί για τα καλά μέσα στη θεωρία του χάους. Κλείνει η Σταδίου από μια πορεία και την ίδια μέρα κλείνουν  εκατό μαγαζιά ανά τη  χώρα, ναι, το φαινόμενο της πεταλούδας.
Είναι βέβαιο ότι αν δεν υπήρχε ο Σύριζα , αν δεν υπήρχε ο λαός που να αγανακτεί με αυτά που βιώνει, η χώρα  θα ήταν όπως τρία χρόνια πριν, μες την ευημερία, μες τη δημοκρατία, μες τον παράδεισο που την οδήγησαν  τα στιβαρά πασοκοδεξιά χέρια απ’ τη μεταπολίτευση και μετά. Τότε που ο Σύριζα ήταν μωρό στην κούνια, όλα έβαιναν καλώς…Υπήρχε βέβαια το κκε  αλλά δεν ενοχλούσε και κανέναν,  έπαιρνε τις σημαιούλες του, έκανε τη γυμναστική του, ο αθλητισμός είναι υγεία έλεγαν, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει, αλλιώτικα παθαίνει οστεοπόρωση και άλλα τινά…
Η εφηβεία του Σύριζα φταίει. Εκεί στα  δεκαέξι οι νέοι έχουν εκρήξεις. Ενώ μέχρι τότε κρέμονται από τους γονείς, ναι μπαμπά , ναι μαμά, ξαφνικά αρχίζουν και αμφισβητούν, επαναστατούν, απειλούν. Οι γονείς ψάχνονται.
Η πιο υγιής αντίδραση, αυτή του προσδιορισμού του είναι, αυτή η Άνοιξη στη ζωή του νέου, ο έρωτας και η επανάσταση. Κι εκεί που στο σπίτι όλα ήταν βολεμένα, τα παιδιά φρόνιμα ακολουθούσαν στις κυριακάτικες εκδρομές, όλα αλλάζουν. Κοντά στα δεκαοκτώ αποκτούν και δικαιώματα. Τραγωδία.
Φαντάσου ο μπαμπάς να ψηφίζει δεξιά και ο γιός να μας βγει αναρχοκομμούνι. Δυό φορές τραγωδία. Κάποιες φορές συμβαίνει και το αντίθετο. Όπως στη ταινία, η απίθανη ιστορία του Μπεντζαμίν Μπάτον. Τρείς φορές τραγωδία.
Όλα στη χώρα μας έγιναν ξαφνικά με την ενηλικίωση του Σύριζα. Κεραυνός εν αιθρία. Φταρνίζεται ο πιτσιρικάς και γίνεται πολιτικός σεισμός. Ότι είναι ζαβολιάρης ο  νέος είναι γεγονός, τους έβαλε τα δυό πόδια σ’ ένα παπούτσι. Μετά τους έδεσε και τα κορδόνια, τους ξεγύμνωσε  και τους άφησε να σέρνονται πακέτο στις μαρμελάδες τους, κάτι σαν τις ταινία Μόνος στο σπίτι. Οι κλέφτες είδαν κι έπαθαν. Ο πιτσιρίκος μπήκε στις καρδιές όλου του κόσμου, οι κλέφτες έγιναν φαντάσματα.
"Θρασύτατος" προχτές προειδοποίησε ότι λέει το εννοεί, δεν φοβάται να μιλήσει σαν τριανταεπτάρης, όσα τα χρόνια του, τόσο θα φτάσει και το ποσοστό του απ’ ότι φαίνεται, άκου ακόμα και στον Ολάντ να κάνει συστάσεις. Μη γίνεται κύριε Ολάντ , Ολαντρέου! Και τι έκανε ο Ολάντ, το απολύτως φυσιολογικό να μην τον συναντήσει, είχε δουλειά απ’ ότι φαίνεται να ανακαινίσει το ερειπωμένο σπίτι που άφησε κληρονομιά στα παιδιά του ο αντρέου, γιατί ο άνθρωπος ξέρει την ελληνική παροιμία, αν δεν στηρίξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.

Η ζωή όμως δεν είναι ταινία και ο λαός δεν είναι θεατής. Καιρός είναι  να  γίνει πρωταγωνιστής.
 
Ο λαός έχει την πιο σωστή κρίση, αλλά σε βάθος χρόνου.

Τζων Κέννεντυ, 1917-1963, Αμερικανός πρόεδρος [1960-1963]

Τώρα είμαστε στο βάθος χρόνου. Η νεοελληνική τραγωδία κορυφώνεται.
Η ανάγκη οδηγεί τα πράγματα.
Ο λαός το φιλοσόφησε  πια.

Όταν ο λαός δεν θα 'χει τίποτα πια να φάει, θα φάει τους πλούσιους.

Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος

Ταξιδευτής
23 Μαίου 2012

Η φωνή

Απ' τη μια οι λαοί και απ'  την άλλη, οι χρηματοτραπεζίτες και το παγκόσμιο καζίνο.

Απ' τη μια ο Άνθρωπος που αγωνιά και απ' την άλλη τα  μαύρα κοράκια,  που χρόνια κατασπαράζουν τα ιδανικά της ανθρωπότητας.

Είναι αδίστακτοι όσοι έχουν μόνο ένα στόχο, τη συλλογή του οικονομικού πλούτου για πάρτη τους, χωρίς καμία έμψυχη, ανθρώπινη ιδιότητα. Το χρώμα του χρήματος είναι θανατικό.

Στη χώρα μας δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, είχαν κι εδώ τους δικούς τους.

Το σχέδιο το υπηρέτησαν πιστά και πέτυχε.

Οδήγησαν τη χώρα στη κόλαση.

Τώρα καταρρέουν μέσα στο ίδιο το παλάτι τους, όπως η μαφία ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς, πιστόλια, πτώματα.

Τώρα καταρρέουν, όπως καταρρέει μια πολυκατοικία χωρίς θεμέλια, στον πρώτο μεγάλο σεισμό.

Ο σεισμός στη χώρα μας, ήδη έγινε.

Ερείπια, άνεργοι, πείνα, σκοτάδι.

Αν δεν αναγεννηθούμε, αν όλοι μαζί δεν βάλουμε πλάτη δίπλα στον Άνθρωπο που αργοπεθαίνει, θα πεθάνουμε όλοι μαζί.  

Τώρα είναι καιρός, να πιστέψουμε σ' ένα καινούριο σύμβολο, να στρατευθούμε μαζί του, όπως οι πιτσιρικάδες ειδωλοποιούν τραγουδιστές, όπως ο φίλαθλος τους ποδοσφαιριστές, όπως ο έρωτας  αγιοποιεί την μορφή του.
Αυτή την ώρα, μέσα σ’ αυτό το ατέλειωτο θεωρητικό καπνό των (παρα)πολιτικών συζητήσεων, μου γεννήθηκε μια αδυναμία, να ξεχωρίσω κάποιο σύμβολο.

Αδυναμίες

Εσύ δεν είχες καμία, εγώ είχα μία: αγαπούσα. Μπέρτολντ Μπρεχτ

Είχα χρόνια να εμπνευσθώ από κάποιο πολιτικό πρόσωπο, ίσως μιλάγαμε διαφορετικές γλώσσες.
Είδα κάποιον νεαρό άντρα, να κόβει το μάτι του, να ζωγραφίζει την ελπίδα μέσα στα χαλάσματα των καιρών, να στέκει αλύγιστος στις σειρήνες του πολέμου..
Αυτός ο νεαρός άντρας με το λόγο του, μπορεί να ανασύρει από το πάτωμα το κόκκινο σκονισμένο πανί, μπορεί να σηκώσει πιο ψηλά τη σημαία, μπορεί με το λόγο του, το είχε αποδείξει με τα έργα του.
Έχω ανάγκη να πιστέψω κάπου, σαν οπαδός, παραμερίζοντας την  επιφύλαξη της ιστορίας.
Έχω ανάγκη να πιστέψω στο νέο, στο άφθαρτο απ’ τη σκουριά του χρόνου, έχω ανάγκη να πιστέψω στο ανέφικτο.
Θεωρήστε το αδυναμία μου. Δεν θα είναι η πρώτη.
Κάνω στο μυαλό της ουτοπίας μου, αυτόν τον άνθρωπο, ότι έκαναν τον Λεωνίδα οι άνθρωποι που τον ακολούθησαν. Αν οι Πέρσες περνούσαν, τώρα αυτός ο τόπος θα ήταν ισλαμικός.
Κάνω στο μυαλό μου αυτόν τον άνθρωπο ότι έκανα με το CHE,  στα νεανικά μου χρόνια.
Οδηγώντας το πρωί ανάμεσα σε καταπράσινες πεδιάδες, σε ψηλά δέντρα, σε κελαηδίσματα πουλιών, ανάμεσα σε νερά καταρράκτες, ανάμεσα στον γαλάζιο ουρανό και την ολοστρόγγυλη επίπεδη γη, έκανα ανέφικτες σκέψεις, σκέψεις για τη ζωή μου, για τη ζωή μας.
Το παράθυρο ήταν ανοιχτό, ανοιξιάτικο πρωινό, άκουσα τη φωνή μου, μιλούσα μόνος μου.

Προκλητικά όμορφη
Προκλητικά τραγική
Προκλητικά σύντομη

Για φαντάσου, ένας καινούριος κόσμος να γεννιέται πάλι.

Εδώ στη χώρα μας
Εδώ στην Ευρώπη
Εδώ στη γη μας.

Με κούρασαν οι σκέψεις μου.
Άνοιξα το ραδιόφωνο.
Και άκουσα την ίδια φωνή.


Ταξιδευτής
18 Μαίου 2012

Όλα πια είναι λίγα

Η κερασιά στον κήπο γεμάτη κόκκινα κεράσια. Η ροδιά πράσινα λεπτά φυλλαράκια, με άνθη έτοιμα να δέσουν καρπούς. Τριαντάφυλλα μπουμπούκια, τριαντάφυλλα κόκκινα. Μικρά σπουργιτάκια από κλαδάκι σε κλαδάκι. Μαγιάτικη συννεφιασμένη μέρα, με λίγες σταγόνες βροχής. Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων στην ίδια σελίδα, εδώ και μέρες.
Κάποτε η αγάπη για τη ζωή, μεταφράζονταν σε ιστορίες του νου και της ψυχής. Η μυρωδιά του χαρτιού ήταν   η Άνοιξη των χρωμάτων, ψυχανεμίζονταν τη λεπτομέρεια να πλάσει το όλο. Τα βιβλία ήταν τα όπλα μας, η πηγή που ανέβλυζε τ’ όνειρο, ιδέες γεμάτο φαντασία , -για ένα καλύτερο κόσμο. Η Ελλάδα του Ελύτη και του Σεφέρη, του Καβάφη και του Καζαντζάκη, του Ρίτσου και του Καραγάτση. Ο κόσμος του Ντοστογιέφσκι, έγκλημα και τιμωρία. Ο κόσμος του Χεμινγουέι, για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, ένας κόσμος, ένα ολόκληρο σύμπαν που μύριζε μελάνι ελπίδας και απέραντου, ένα θεόρατο εικοσιτετράωρο του Οδυσσέα, του Τζεημς Τζόυς στο Δουβλίνο ή μια νύχτα στη Μασσαλία, του Ιζζο. Και όλα αυτά ξεκίναγαν από παραμύθια, από ιστορίες που τα τρία γουρουνάκια κατάφεραν να φάνε τον λύκο.

Όλα πια είναι λίγα.

Οι οθόνες δεν μυρίζουν γιασεμί, μη μου άπτου. Οι ιαχές των παιδικών χρόνων, όταν κλωτσούσαμε τη μπάλα στα δίχτυα, έγιναν ανώνυμες μετοχές, οι άνθρωποι μιλάνε με την καραμέλα του ευρώ στα στόματα, τα κόμματα με την αρωματική τσίχλα που διώχνει τη δυσοσμία της αναπνοής, οι θόρυβοι των μηχανών τρόμαξαν το κελάηδισμα των πουλιών, ακόμα και οι πρωτόγνωρες λέξεις- των παιδιών σώπασαν μπροστά στα game boys, η γιαγιά  μου πέθανε εδώ και χρόνια πάνω που έλεγε λιτότητα στα λόγια, άλλαξε το νερό στ’ αυλάκι να ποτίσουμε τον κήπο, να καρπίσει..
Όλα πια είναι λίγα, τα τραγούδια έχουν μεταλλικούς ήχους -και ζαχαρωμένους στίχους, οι ποιητές μετακόμισαν σε γειτονιές της φύσης, οι ροζ ιστορίες αποκοιμίζουν την ανησυχία του Πεσσόα, τα αηδόνια μόνο τις νύχτες κελαηδάν, όταν παύουν τα ουρλιαχτά των ανθρώπων.

Όλα πια είναι λίγα, αλλά αυτή η ξύλινη γλώσσα των κομμάτων, -πως λυγίζει όμως, όταν είναι να γλύψει τα όνειρα του λαού;
Και αυτός ο κάκτος στο μπαλκόνι μου, κι αυτός περιμένει τον Αύγουστο, να βγάλει τα λουλούδια του.
Ο Μάης πάντα μου θύμιζε ξεσηκωμούς και εξεγέρσεις, ανοίγω το παράθυρο να δω τους δρόμους πάλι…

Ταξιδευτής
12 Μαίου 2012

ΟΧΙ

 [...]Ἐπὶ πλέον, οἱ ἴδιοι ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε σὲ θέση νὰ φροντίζουμε ταυτόχρονα γιὰ τὶς ἰδιωτικές μας ὑποθέσεις καὶ γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς πόλης μας, καὶ ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴναι απασχολημενοί με ἰδιωτικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ αὐτοὶ ἀκόμα κατέχουν τὰ πολιτικὰ ζητήματα στὴν ἐντέλεια. Γιατὶ εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ τὸν μὴ ἀναμειγνυόμενο καθόλου στὰ κοινὰ δὲν τὸν θεωροῦμε φιλήσυχο ἀλλὰ ἄχρηστο, καὶ οἱ μόνοι ποὺ ὅποτε δὲν τὰ ἐπινοοῦμε καὶ δὲν τὰ προτείνουμε οἱ ἴδιοι πάντως ἔχουμε τὴ δύναμη νὰ κρίνουμε σωστὰ τὰ λαμβανόμενα μέτρα, τοὺς δὲ λόγους δὲν τοὺς θεωροῦμε καθόλου ἐμπόδιο τῶν ἔργων, ἀλλὰ μᾶλλον θεωροῦμε σὰν ἐμπόδιο τὸ νὰ μὴν ἔχουμε κατατοπισθεῖ προφορικὰ σὲ ὅσα ἔχουμε νὰ κάνουμε, πρὶν καταπιαστοῦμε μὲ αὐτά. [...]

Περικλέους Επιτάφιος λόγος


Παρακολουθούμε όλοι τις εξελίξεις στη χώρα μας, σε σχέση με το Ευρωπαϊκό και  το Παγκόσμιο γίγνεσθαι και κανένας από μας δεν μπορεί να ξέρει, τι θα μας φέρει η επόμενη μέρα.
Όλοι ξέρουμε όμως τι βιώνουμε εδώ και κάποια χρόνια, με αποκορύφωση της απόγνωσης τα δυό τελευταία.
Το πως φτάσαμε ως εδώ, είναι γνωστό σε όλους.
Τι κάνουμε τώρα;
Έχουμε τη εντολή του λαού: δύο στους τρείς κατήγγειλαν το μνημόνιο.
Έχουμε και μια άλλη διάθεση: δύο στους τρείς να παραμείνουμε στην ευρωπαϊκή ένωση.
Φαντάζομαι ζωντανοί όμως, όχι πεθαμένοι.
Εντελώς φυσιολογικά και ταιριαστά. Αν στον Σόιμπλε μοιάζουν οξύμωρα, ας πει στη χώρα του να μας δώσει τώρα τις αποζημιώσεις από την ναζιστική κατοχή της  χώρας του και καταστροφή της χώρας μας και μετά μπορεί να μιλάει…ως τότε ας το βουλώσει.
Θέλω να πω, ότι η παραμονή στην Ευρώπη  των λαών είναι ο κοινός μας τόπος, αλλά η παραμονή στην Ευρώπη του θανάτου, των συμφερόντων των δυνατών, μπορεί αν χρειαστεί να πάψει να είναι προορισμός μας.
Μόνο έτσι θα αποφύγουμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
Η χώρα μας και ο καθένας από μας, έκανε τα λάθη της.

Τώρα;

Θα αυτοκτονήσουμε μαζικά, για χάρη των λίγων, για χάρη των οικονομικών κολοσσών και τοκογλύφων; Τα οικονομικά καζίνο και χρηματιστηριακά κόλπα σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχουν καμία σχέση με την  επιβίωση των λαών, ούτε η μαφία με την  πολιτική.
 
ΟΧΙ
Αυτό είναι το μεγάλο ΟΧΙ των εκλογών.
Και των επαναληπτικών θα είναι δυό φορές ΟΧΙ.
Χρέος όλων μας να στηρίξουμε αυτό το διπλό ΟΧΙ με τα δυό μας χέρια.
Αυτό το 35% της αποχής, αν είναι της αδιαφορίας, ας διαβάσει τον Επιτάφιο λόγο για τιμωρία πολλές φορές, αν είναι της απόγνωσης, ας δώσει την τρίτη και φαρμακερή δόση του ΟΧΙ.

Ταξιδευτής
10 Μαίου 2012