"Αξίζει φίλε..."

 "Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

 Άλκης Αλκαίος

Έρχονται από μακριά οι στίχοι, με έφηβη δύναμη, βραδυάζει πάλι στο χωράφι, στη πόλη, στα γύρω βουνά. Νυχτώνει ο μικρός μέγας κόσμος κάθε φυσικού όντος.

Κάποιος πεινάει, κάποιος κρυώνει, κάποιος σκοτώνεται. Παραμονεύει ο πόλεμος.

Η ζωή αρχίζει και τελειώνει μ" ένα κλάμα.

" Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή…” γράφει ο Καζαντζάκης. 

Μια ζωή τόσο μικρή που δεν ξέρουμε που να την ξοδέψουμε. Βρήκαμε μια καλή πατέντα, φτιάξαμε τα όπλα. Μετά αρχίσαμε τον πόλεμο. Και η ζωή απέκτησε  ενδιαφέρον, "Στέλλα φύγε κρατάω μαχαίρι". 

Ο Πούτιν  έχει σύγχρονα  όπλα, η Ουκρανία έχει πλούσια κοιτάσματα, δεν κάνουμε ένα πόλεμο να τ' αρπάξουμε. Μια πρόφαση, ένα σπίρτο και χιλιάδες νεκροί. Το θέαμα θα το παρακολουθήσουμε στις οθόνες.  Ο Πούτιν θα το βλέπει στη γιγαντοοθόνη του Κεμλίνου και θα ηδονίζεται. Ο τύπος φαίνεται πόσο έχει βαρεθεί τη ζωή του, δεν αντέχεις να τον βλέπεις πάνω από λεπτό. 

Όλοι οι ηγέτες βαριούνται, κάθε μέρα κουστούμι γραβάτα και σαχλαμαρίζουν στις κάμερες. Ω βαρεμάρα. 

Ένας πόλεμος δίνει κάποιο ενδιαφέρουν στην  κενόδοξη ζωή τους. 

Αν ήξεραν τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον έρωτα ή έστω λέξεις απλών γεμάτων ανθρώπων όπως ειρήνη, ελευθερία, αυτονομία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ίσως παρέμεινε μια ανθρώπινη στάλα μέσα τους και να μην έψαχναν  έναν πόλεμο στην ανίατη ζωή τους. 

Φυσικά δεν είναι μόνο οι ηγέτες, είναι και οι πολίτες που τους αποδέχονται σαν είδωλα που θα σώσουν τη δικιά τους άχαρη ζωή.

Μετά  τόσοι άνθρωποι στη γη δουλεύουν στη βιομηχανία όπλων, μαζί με τον Πέτρο, τον Γιόχαν,  τον Φράντς. Ξυπνάνε το πρωί  και πάνε να φτιάξουν όπλα, όπως λέει κι ο Νεγρεπόντης, ιδέα δεν έχουν για τραστ και για Μαρξ, πάνε να βγάλουν το ψωμάκι τους. 

Μην είσαι αφελής, σε ποιον κόσμο ζεις, ετοιμάσου για πόλεμο αν θες ειρήνη,  φυσικά έχουν και συνθήματα οι ήρωες. Βέβαια όσοι δεν ξέρουν να δέσουν μια γραβάτα δεν ξέρουν πόσο σοβαροί είναι αυτοί οι άνθρωποι, τόσο σοβαροί που ανάβουν φωτιές και προσπαθούν

δήθεν να τις σβήσουν.  

Ε τι νομίσατε, έτσι γίνονται οι ήρωες, στα σχολειά και στα χωράφια;

Ερωτικό

Ήταν Απρίλης μήνας όταν σε πρωτοείδα

Φορούσες  το λουλουδάτο φόρεμα, ίδιο με την Άνοιξη του πάρκου, ίδιο χρώμα τα μάτια μας,  ανέμιζαν σαν στάχυα χρυσά τα μαλλιά σου, τα ίσιαζες μ' εκείνη την κίνηση της νιότης, ίδιος ο έρωτας

Όταν άνοιξες τα χέρια σου, ίδια η θάλασσα

Όταν μου χαμογέλασες, ίδια η επανάσταση 

Όταν  περπάτησες, μέτρησα τα απαλά σου βήματα στη βεβαιότητα

Δεν ήταν παρά μια στιγμή, ήταν ένας αιώνας

Δεν ήσουν παρά μια γυναίκα που σε ήξερα πριν σε γνωρίσω

Σου έδωσα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, μου έδωσες τη ζωή.

Περιθώριο

Λυπημένο δέντρο, δεμένο στον καιρό, καρφώνει κατάματα τον ήλιο

Τα λάθη στο περιθώριο ενός τετραδίου έκθεσης

Το πεζοδρόμιο στην άκρη του δρόμου

Το σπίτι που γεννήθηκα στην άκρη του χωριού

Η ζωή στο περιθώριο του θανάτου

Ένα μοναχικό έλατο στην άκρη του δάσους

Παγωμένη παράγκα η άκρη της πόλης, καταφύγιο των αστέγων

Αποξηραμένη λύπη σε ρέμα καλοκαιριού

Μούσκλια ελπίδας πάνω σε φαγωμένες πέτρες

Αφορισμός η άλλη αλήθεια του κόσμου

Εσύ χρόνια στο περιθώριο του μυαλού μου

Με κόκκινο στυλό διορθώνονται οι σκέψεις που αντιστέκονται

Σκουριά και ναφθαλίνη οι κόμποι της ζωής μου, στο ανηλέητο περιθώριο.

Χάος

Προσπαθούσε με τη γνωστή μέθοδο του στοχασμού να βάλει μια τάξη στο χάος του. Οι σκέψεις του δεν τον οδηγούσαν πουθενά, ήταν έτοιμος να εκραγεί.

Τι θα γινόταν στον κόσμο αν καταργούσαμε όλους τους νόμους; Αν εξαφανιζόταν με ένα μαγικό τρόπο το χρήμα; Αν βρισκόταν το φάρμακο μιας αιώνιας νιότης; Ή έστω αν επικρατούσε το σύνθημα των χιπις και των "παιδιών των λουλουδιών", "κάντε έρωτα, όχι πόλεμο" ή έστω κάποια απ' τα συνθήματα του Μάη του  ' 68.

Τα σύννεφα άσπρα πούπουλα στον ουρανό, ζεστή μέρα του Φλεβάρη,  ένα παιδί κατάπιε μια καρφίτσα, η μάνα που γέννησε οχτάδυμα πέθανε μόνη της, τον Άλκη τον σκότωσαν απ' την απόλυτη άνοια που κουβαλάν οι τυφλοί οπαδοί κάθε ομάδας, κάθε δόγματος, η Ρωσία έτοιμη να εισβάλει στην Ουκρανία και ο υπουργός είπε, πως οι φτωχοί έχουν γαιδούρια και σκέφτονται να επιδοτήσουν το άχυρο.

Ο πρωθυπουργός λέει πως η Ελλάδα είναι ο παράδεισος της γης, αρκεί κανείς, να μην ασχολείται με το λεκέ στο σιδερωμένο του πουκάμισο. Κάποιοι κάνουν την τρίχα τριχιά, μας μιλάνε για εκατό νεκρούς την ημέρα, ενώ λίγες είναι οι μέρες που έχουμε πάνω από εκατό, συνήθως έχουμε 99...είπε ένας βουλευτής του.

Η μόνη αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση νοιάζεται και για τον παράδεισο των αγροτών. Μόλις άκουσε το κλάμα τους, οι αγρότες έμαθαν τον υπουργό τους, ως τώρα κανείς δεν τον ήξερε. Άμεσα αντανακλαστικά, ο Σπήλιος Λιβανός είπε είμαι εδώ, για να λύσουμε τα προβλήματα. Έτρεξε στο Μαξίμου, πήρε μερικές τσάντες με λεφτά και άρχισε να τα μοιράζει. Και τότε, ω του θαύματος, ο πρωθυπουργός τον παραίτησε. Ο Σπήλιος έριξε έναν καυγά με τον πρωθυπουργό, του είπε ότι κι αυτός τα ίδια κάνει στα ζόρια, αλλιώς στις εκλογές θα πιάσουμε πάτο, θυμάσαι τι κάναμε στην Ηλεία; 

Σπήλιος Λιβανός πάπαλα,  είπα στο Θόδωρο, έχασε τις τσάντες με τα λεφτά... 

Ο Θόδωρος, είπε μόνο πως φέτος δεν θα σπείρει.

Αυτή κι Εσύ

Φρεσκοοργωμένη γης, η Λίζα κυνηγάει τις καρακάξες, τα σύννεφα στη γη, ο βοριάς σφυρίζει. Τόσο κοντά η πόλη, τόσο μακριά ηρεμεί ο νους, καταλαγιάζει η οδύνη των ημερών. Ο Φλεβάρης θα φέρει την άνοιξη, τα δέντρα θα γεμίσουν τρυφερά πράσινα φύλλα, το γκρίζο πολύχρωμα θ' ανθίσει. Ω αναμονή της άνοιξης, ω θαύμα της φύσης, η μόνη ζωή της ζωής μας. Τα πράσινα μάτια σου, θα γίνουν πιο πράσινα, τα άσπρα σου χέρια θά πάρουν το χρώμα του ήλιου. Μέθη η ανακάλυψη, λαχτάρα τ' όνειρο. Η καρδιά φτερουγίζει, κουβαλάει στη πλάτη της το νου, η σκέψη απογυμνώνεται από ανθρώπινες ψευθαισθήσεις. Ω γη της επαγγελίας, χώμα του ονείρου, κλαράκι της λησμονιάς, πάρτε με μαζί σας στην ομορφιά της αγάπης. 

Φύτεψα σήμερα μια πασχαλιά, να με περιμένει ανθισμένη το Πάσχα, η μόνη βεβαιότητα που μ' απέμεινε. 

Αυτή κι Εσύ!