Για την εξορία θα σου πω άλλη φορά

Ήταν Ιούλης του 1968 Ευάγγελε. Ήμουν δεν ήμουν 9 χρονών. Μόλις τελείωσα την τετάρτη. Το ορεινό χωριό μου έχει υψόμετρο στην πλατεία 700 μέτρα και στην κορυφή του πάνω από 1000 μέτρα.  Στους πρόποδες  κυλάνε τα νερά του Ασπροπόταμου. Όταν το πρωί άνοιγα τα πράσινα παντζούρια,  πρώτα το ποτάμι έβλεπα  Άκουγα τη νύχτα το νερό.
Ο Μίμης και ο Έλλη ήταν πρώτα μου ξαδέλφια. Έρχονταν για ένα μήνα κάθε καλοκαίρι στο χωριό. Έμειναν στην Αθήνα. Ο πατέρας τους ήταν ανώτερος τραπεζικός. Κάθε πρωί έπιναν σοκολατούχο γάλα carnation. Εγώ έτρωγα μια φέτα με φρέσκο βούτυρο και μέλι. Ο αδελφός μου λες και δεν έτρωγε τίποτα, ήταν πολύ αδύνατος.  Η μάνα μου τον κυνήγαγε να φάει ένα φρέσκο αυγό.
-Παιδί μου μόλις το πήρα απ’ τη φωλιά, μόλις το γέννησε η κόκκινη κοτούλα.

Το απόγευμα της Κυριακής είχαμε πάει πάνω στο σχολείο. Το σχολείο ήταν πάνω από την εκκλησία. Ακόμα παραπάνω ήταν το κοινοτικό γραφείο. Παραπάνω ήταν  δέντρα. Βελανιδιές, φτελιές, φουντουκιές, καστανιές, κρανιές, καρυδιές, κερασιές, γκορτσιές. Μες τα δέντρα ήταν κρυμμένα σπίτια. Άκουγες  κάποιον γάιδαρο να γκαρίζει, κάποιο σκυλί να γαυγίζει, κάποιον κόκορα να λαλάει.

Το πρωί της Δευτέρας συνέλαβαν εμένα και τον Γιώργο. Ο Γιώργος ήταν άλλος ξάδερφος. Ήμασταν όλοι μαζί στην μεγάλη αυλή του πέτρινου σχολείου. Ο πατέρας του δούλευε στ’ Άσπρα σπίτια. Ήταν ένα μεγάλο εργοστάσιο από τότε εκεί.

Παίζαμε ποδοσφαιράκι στην Πράσινη γωνιά. Ο χωροφύλακας  μπήκε μέσα και έβγαλε το καπέλο. Ήταν ένας άγριος με μια μεγάλη ελιά στο μάγουλο.
-Να δω τα πέδιλα που φοράτε;
Ανασηκώσαμε και οι δυό τα πόδια.
-Ακολουθήστε με
Βάλαμε και οι δυό τα κλάματα
-Τι κάναμε;
-Που είναι τα πράγματα;
-Ποια πράγματα;
-Η κιθάρα,  η εγκυκλοπαίδεια;
-Ποια κιθάρα, η δική μου διαλύθηκε την πέταξα είπε ο Γιώργος. Φτιάχναμε κάτι αυτοσχέδιες κιθάρες μικροί με καρφωμένα ξύλα και πετονιά  Τα ξύλα τα βρίσκαμε στα πεταμένα του Αλέκου του Χοντρού, σαν τον Οβελίξ ήταν, που είχε την κορδέλα πάνω ακριβώς απ’ την Αστυνομία  Παίζαμε κιθάρα και τραγουδούσαμε ότι ακούγαμε στο τζουκ-μπόξ στη πράσινη γωνιά. Να τανε το 21 και στην απάνω γειτονίτσα μ’ αγαπάμε δυό κορίτσια. Φαντάσου τώρα για να πας στο χωριό εκείνη την εποχή με το φορτηγό, που είχε καθίσματα στην καρότσα  ήθελες μια μέρα χωματόδρομο. Για την  ακρίβεια μισή.
-Πάμε στο τμήμα.
-Ποιο τμήμα; Διακοπές έχουμε, είπα εγώ..
- Άσε τις εξυπνάδες, δεν ξέρεις τι σε περιμένει.

Μας περίμενε σ’ ένα γραφείο  που η πόρτα του έγραφε Αστυνομικός Διευθυντής ένας καλοχτενισμένος χωρίς καπέλο. Πίσω του μια  κορνίζα έγραφε. Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Ζήτω η Επανάστασις. Εμείς ιδέα δεν είχαμε τι σημαίνει επανάστασις.
-Ποιος έσπασε το παράθυρο. Ποιος πήρε την κιθάρα; Που πήγατε τα πράγματα; Που είναι η πένα του δάσκαλου; Πως κουβαλήσατε ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια;  Τι κάνατε χτες στο σχολείο; Τη  καρέκλα που την πήγατε; Πως σπάσατε το τζάμι;   Την εικόνα του Χριστού ρε;  Θα σας αλυσοδέσω, που τα πήγατε;
Βροχή οι ερωτήσεις; Έξω ήταν μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα. Αν ήταν αυτή ανάκριση από αστυνομικό διευθυντή ολόκληρου Δήμου Κοθωνίων. Άφριζε μπροστά σε δυό παιδιά.
Δεν μιλούσαμε. Βάλαμε τα κλάματα.
- Μιλήστε ρε, θα σας βάλω στο μπουντρούμι, θα σας φάνε τα ποντίκια.
- Δεν μιλήσαμε. Μας έβαλε στο κρατητήριο. Να μιλήσουμε.
Ήταν σαν το αποχωρητήριο που είχαμε στην άκρη της αυλής. Μόνο που αυτό μύριζε μούχλα. Και ήταν θεοσκότεινο. Στο αποχωρητήριο έβλεπες να διαβάζεις Μπλέκ και Ταρζάν.
Αρχίσαμε να κλωτσάμε την πόρτα. Τι άλλο να κλωτσήσουμε. Το απόγευμα παίζαμε στο γήπεδο με το Αρματωλικό. Αν δεν μας έβγαζε από κει μέσα θα χάναμε τον αγώνα. Ο Γιώργος έπαιζε δεξί μπακ, εγώ κέντρο.

Μας άνοιξε. Δεν ήθελε να σπάσει η πόρτα φαίνεται.

Ο χωροφύλακας γύρισε με την κιθάρα στα χέρια  και μια τσάντα κι ένα τσουβάλι μισογεμάτο.

Το σπίτι του Στέφου ήταν  παρακάτω απ’ την αστυνομία. Ο Στέφος έπαιζε στην αυλή του, με την κιθάρα του δάσκαλου, την Δραπετσώνα.  Ο Στέφος ήξερε να παίζει κιθάρα.Αλλά δεν είχε κιθάρα. Οι αυτοσχέδιες ήταν λίγες γι’ αυτόν.  Ότι δεν είχε το έκλεβε. Ο πατέρας του ήταν τσοπάνος, στα πρόβατα του παππού.
Ο Στέφος φορούσε τα ίδια πλαστικά πέδιλα με μας. Αφού όλοι από το Γενικόν εμπόριον- Μητσόπουλος, τα αγοράζαμε.
Ο Στέφος μόλις είδε τον χωροφύλακα, παράτησε τη κιθάρα και το βαλε στα πόδια. Ήξερε φαίνεται από αυτόφωρο. Εμείς ιδέα δεν είχαμε πάλι.

Ο χωροφύλακας μου έδωσε το παγούρι. Τρέξε στη βρύση να το γεμίσεις, μου είπε. Τον Γιώργο τον έστειλε στο περίπτερο, να του πάρει τσιγάρα.

Μετά από λίγο καθόμασταν με το Γιώργο στο παγκάκι,  που είχε ο Σωκράτης στο περίπτερό του. Αγοράσαμε χύμα μπισκότα και τα τρώγαμε.
Που και που ταΐζαμε και τα πουλιά. Μπισκότα.

Ευάγγελε κάποιες φορές, όταν βλέπω εκείνη την στιγμή που ο Βέγγος δίνει στη φύση ένα μπισκότο, νομίζω ότι μας παρακολουθούσε μικρούς.
Όσο για τους αστυνομικούς δεν άλλαξα ποτέ γνώμη.
Για την εξορία θα σου πω άλλη φορά.


Ταξιδευτής
22 Οκτωβρίου 2012

Ο τρόπος που θα πεθάνεις είναι ο τρόπος που θα ζήσεις

Μετά την καταστροφή, λέει ο Αρκάς.
Ας ελπίσουμε σ' έναν καινούριο κόσμο. Αλλά χωρίς αυταπάτες.

Όσα και να μπαλώσουμε, δεν μπαλώνεται ο παλιός. Είναι χιλιοτρυπημένος. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκόσμια.

Αλλά επειδή εμείς δεν μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο, παρά να τον περιφέρουμε σαν υδρόγειο σφαίρα, ας επικεντρωθούμε πρώτα να αναγεννήσουμε τον εαυτό μας, το σπίτι μας, το χωριό μας, την πόλη μας, την χώρα μας.

Αυτό μπορούμε να το κάνουμε, όσο και αν ήμαστε στη φυλακή της παγκοσμιοποίησης.

Και τότε θα λειτουργήσουμε σαν φως στο σκοτάδι. Για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Ο παλιός είναι ο κόσμος που σπέρνει παντού τον θάνατο.

Ο καινούριος θα γεννάει τη ζωή.

Ο παλιός αυτοκτονεί μπροστά στις ενοχές του. Μπροστά στους εφιάλτες που φύτεψε σε κάθε νεογέννητο την ώρα της γέννας.
Ένας κόσμος που υπηρετεί τον πόλεμο αντί την ειρήνη, το εμπόριο του σώματος αντί για τον Άνθρωπο, τη βία αντί για τη νομιμότητα της φύσης, την αδικία αντί για το δίκιο, την φυλακή της ατομικισμού αντί για την κοινωνική αλληλεγγύη, τη ζούγκλα των δυνατών αντί της ισόνομης πολιτείας, την εξάρτηση κάθε είδους αντί για το δρόμο της ελευθερίας, τον ψέμα αντί για την αλήθεια, τη βαρβαρότητα αντί για το μέλλον των παιδιών, την μαφία του υλικού πλούτου αντί για την εσωτερική πνευματική ανάταση, την πορνεία αντί για τον έρωτα, το δόγμα αντί για τον διάλογο, ένας τέτοιος κόσμος είναι καταδικασμένος να ανατιναχτεί, όπως ένα ετοιμόρροπο παλιό κτίριο. Οι ιδιοκτήτες του θα πλακωθούν στα ερείπια του. Ένας τέτοιος κόσμος νομοτελειακά θα καταρρεύσει. Κάθε ζωντανός οργανισμός κάνει τον κύκλο του. Ο κόσμος τούτος είναι ήδη νεκρός. Η ανθρωπότητα θρηνεί τη μοίρα της, πάνω στο πτώμα του.

Ένας καινούριος κόσμος θα ανατείλει. Όπως γεννιέται ένα μωρό. Αντί για κλάμα για ότι το περίμενε, θα ξεκαρδίζεται στα γέλια για το θαύμα της ζωής.
Τα παιδιά για όπλα θα έχουν τα φιλιά, αντί για  ψεύτικα παιχνίδια θα παίζουν παρέα με τα ζώα και τα φυτά, αντί για το «ο θάνατός σου η ζωή μου», τη φιλία, αντί για τον σκληρό ανταγωνισμό άχρηστων γνώσεων το θέλω της δικιάς τους ζωής, το σχολείο θα  είναι ο αγαπημένος τους χώρος.
Δεν θα μαθαίνουν ποτέ για το στρατό ξηράς, θαλάσσης και αέρος, ότι πρέπει να δουλεύουμε για να αγοράζουμε όπλα, για να φτιάχνουμε αστυνομικά ρομπότ που θα κρατάνε πύρινες ρομφαίες στα χέρια τους,- γιατί ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος, που ο άνθρωπος προσπαθεί να εξοντώσει τον άλλο άνθρωπο, -ποιος θα  κυριαρχήσει στη γη.
Θα  μαθαίνουν ότι η γη ανήκει σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Στο κάθε τι που αναπνέει.
Δεν θα μαθαίνουν ποτέ ότι σκοπός της ζωής είναι να πατήσεις επί πτωμάτων, πως θα καταφέρεις μια περιουσία. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν πέταξαν τη ζωή τους να κατακτήσουν τον κόσμο και στο τέλος έφυγαν σαν άδεια τσουβάλια. 

Τα παιδιά θα μαθαίνουν, ότι το αίμα που κυλάει στους ανθρώπους της γης ολάκερης είναι κόκκινο, ότι όλοι έχουν μια μάνα, ένα πατέρα, μια οικογένεια. Ότι οι άνθρωποι δεν είναι σκουπίδια στα μάτια των εταιριών, των τραπεζών, των ληστών, των κατακτητών, -όπως στον παλιό κόσμο.
Τα παιδιά θα μαθαίνουν από νωρίς τον έρωτα, την αγάπη, τη γνώση, τη φύση, τη δικαιοσύνη, την ισονομία, την αλληλεγγύη, την δημιουργία, το απέριττο και ουσιαστικό, τη χαρά της ζωής.
Εκείνα τα παιδιά δεν θα στραγγαλίζονται από νωρίς στις κρεμάλες των άπληστων βιομηχανιών, εκείνα τα παιδιά ενός καινούριου κόσμου θα λένε την καλημέρα με  το χαμόγελο  του ονείρου.
Εκείνα τα παιδιά θα γεννηθούν σε έναν καινούριο κόσμο.

Ο καθένας διαλέγει τον κόσμο που υπηρετεί, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Ο τρόπος που θα πεθάνεις  είναι ο τρόπος που θα ζήσεις.


Ταξιδευτής

16 Οκτωβρίου 2012

Ανασαίνουμε την ελπίδα.

''Αλλά όταν τηλεφωνώ στους γονείς μου, τους λέω όλα πάνε καλά, έχω χαρτιά, έχω λεφτά, έχω τα πάντα''.

Η Οδύσσεια αυτών των ανθρώπων, σηκώνει μόνο μια ευχή. Να ξαναβρούν τη ζωή που ονειρεύτηκαν παιδιά. Τότε που δεν ήξεραν τι τους επιφυλάσσει η βαρβαρότητα και τα πολεμικά παιχνίδια, στις μικρές τους πλάτες.

Είναι νέα παιδιά. Η ζωή που δεν έζησαν ακουμπάει σε μια λέξη. ΝΤΙΝΚΟ.  “Είναι το μέταλλο κάτω από τα τρέιλερ των φορτηγών. Εκεί πιάνεσαι και πας να βρεις μια γωνιά να πατήσεις, να  νοιώσεις ότι είσαι κανονικός άνθρωπος”.

Στη χώρα τους, ο πόλεμος τους έδιωξε. Μπροστά τους ο πόλεμος. Όπου και να σταθούν. Οι φίλοι τους πήγαν στον πόλεμο. Στην αρχή είπαν ότι τραυματίστηκαν. Μετά έμαθαν ότι πέθαναν.

Έφυγαν για να μην πεθάνουν. Να ζήσουν.

Διάβαζε και έβλεπε αγγλικές ταινίες. Έβλεπε αγγλικές ταινίες και διάβαζε. Έκανε όνειρα σαν παιδί, σαν έφηβος, σαν άντρας. Είχε μάνα, πατέρα, αδέλφια. Ίσως και να άφησε πίσω την αγαπημένη του. Η δύση θα του έδινε μια ανάσα, μια προοπτική;

Η δύση για την ώρα του έδωσε ένα κρεβάτι κάτω από ένα βαγόνι του τρένου. Μια κόκκινη πλαστική λεκάνη να πλένει τη μπλούζα του και να την ξαναφοράει.

Του έδωσε και μια δεύτερη ματιά απογοήτευσης. Τον περίμεναν άλλα στρατόπεδα.

Ο κόσμος στα μάτια του είναι γεμάτο στρατόπεδα. Ο πόλεμος είναι κερδοφόρο παιχνίδι, παράγονται και πουλιούνται όπλα. Πως άλλως οι πολεμοχαρείς θα νοιώσουν την υπεραξία τους. Πως οι συναισθηματικά στειρωμένοι, οι ερωτικά νεκροί, θα υπάρξουν;

Οι στρατιώτες είναι τα πιόνια τους. Πάλι ο ίδιος παρονομαστής. Πάλι το χρέος του ανθρώπου. Ποιόν δρόμο θα πάρει;

Ο νεαρός από το Σουδάν θέλει να δώσει πίσω αυτά που του έδωσαν οι γονείς τους. Να τους ευχαριστήσει για το δώρο που του έδωσαν. Τη ζωή του.

Ο πειραγμένος ηγέτης της δύσης, θέλει να πετάξει ένα βιβλιάριο καταθέσεων στη φάτσα του γιού του. Πάρε ρε, ο πατέρας σου ήταν μεγάλος. Τενεκές.

Ο νέος από την Αιθιοπία κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Η κυρία με το δερμάτινο μπουφάν και τις λεοπαρδαλέ μπότες διαμαρτύρεται. Για την αισθητική. Σώπα καλέ. Τι σου κάναν…

Ο νεαρός χαμογελά αισιόδοξα. Ξέρει τον κόσμο. Τον κατάλαβε νωρίς. Είδε την πορεία, το τεντωμένο σχοινί, την κόλαση την είδε. Είδε όμως και τον ήλιο να ανατέλλει πάνω στα γυμνά του πόδια, είδε όλα τα πυρωμένα χρώματα να του γνέφουν ζωή στα δειλινά της περιπέτειας, στα ταξίδια της πιο πρωτόγονης  αυθεντικής ζωής.

Ο ηγέτης της Δύσης δεν κατάλαβε τίποτα, μέσα στα λευκά νοσοκομεία και τα νεκροτομία των διαβουλεύσεων. Δεν ένοιωσε ούτε ένα λουλούδι πως μυρίζει. Αλλιώς θα το έβαζε στην κάνη ενός όπλου και θα αυτοκτονούσε να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα τοξικά απόβλητα.

Ο νέος αυτός θα βρει το δρόμο του. Είμαστε όλοι ίδιοι. Ανασαίνουμε την ελπίδα.

Ταξιδευτής
Οκτώβριος 2012

Το αποτέλεσμα μετράει

Είναι προφανές ότι η επίσκεψη της Μέρκελ στη χώρα μας, αυτή την  δεδομένη στιγμή είναι η τελική υπογραφή της καταδίκης, των  όσων προηγήθηκαν εδώ και κάποια χρόνια. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τα παρασκήνια και τα μυστικά της κρυφής διπλωματίας. Γι’ αυτό και οι ατέλειωτες εικασίες. Γι’ αυτό ο οργασμός της  μικροπολιτικής, γι’ αυτό όλο αυτό το άθλιο παζάρι.
Η Μέρκελ έρχεται σαν σύμβολο της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Η Αθήνα αστακώνεται, η εσωτερική τρόικα καμαρώνει, η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται έντονα ακόμα μια φορά,  ο κόσμος θα βγει στους δρόμους και η ‘’ζωή’’ συνεχίζεται. 
Όπως συνεχίζονταν και στην προηγούμενη κατοχή του 41-44.
Τότε αυτή η τριετία στοίχισε στην Ελλάδα:
"Η κατοχή επέφερε τεράστια δεινά στον ελληνικό λαό και προκάλεσε ανυπολόγιστες καταστροφές. Οι ανθρώπινες απώλειες της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπολογίζονται μεταξύ 300.000 και 770.000 αμάχων και 20.000 έως 35.000 στρατιωτών. Ανυπολόγιστες υπήρξαν και οι υλικές καταστροφές, που οδήγησαν σε πλήρη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας." (Βικιπαιδεία). Πέρα από το τι επακολούθησε.  Εμφύλιος, εξορίες, δικτατορία .
Τώρα ετούτη η κατοχή  είναι σε εξέλιξη. Χωρίς κανένας να μπορεί να προβλέψει με νούμερα  -όταν κάποια στιγμή τελειώσει, τα τελικά θύματα και την καταστροφή της χώρας μας. Φοβάμαι ότι οι αριθμοί, θα είναι πολύ μεγαλύτεροι από τότε.
Τηρουμένων των συνθηκών, οι εποχές είναι ανάλογες.  Τότε έβλεπες στο θάνατο αίμα, τώρα ο θάνατος εκδηλώνεται τις περισσότερες φορές χωρίς αίμα. Αυτοκτονίες, εγκεφαλικά, καρδιά, καρκίνος, κατάθλιψη, ανεργία, διάλυση του κράτους στους καίριους τομείς, υγείας, πρόνοιας, παιδείας, παραγωγής. Τότε έβλεπες καμένα σπίτια, τώρα ερειπωμένες πόλεις.
Όλα αυτά είναι γνωστά και τα βιώνουμε όλοι, οι μη έχοντες και οι μη κατέχοντες τις καβάντζες  αυτών που οδήγησαν τα πράγματα εδώ. Με την συνενοχή μας βέβαια . Με τη σιωπή μας. Με την άγνοιά μας. Με τον νεοπλουτισμό μας. Με το ότι εδώ και χρόνια  έπαιζαν ανενόχλητοι το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, που το αναμετέδιδαν τα δικά τους μέσα Live. Κι εμείς παθητικοί θεατές.
Αύριο μια ακόμα διαμαρτυρία, ακόμα μερικά σκίτσα οι γελοιογράφοι, ακόμα μερικές φωτογραφίες συμπλοκών, παράθυρα στις τηλεοράσεις τους για το θεαθήναι της μασκοφορεμένης δημοκρατίας και  το νερό στο μύλο της πιο βάρβαρης εποχής καλά κρατεί.
 
Επιβάλλεται αν δεν θέλουμε την ανακύκλωση του δράματος, να δώσουμε μια οριστική απάντηση στην καταστροφή. Πριν γίνει ολοκληρωτική.
Να στύψουμε τα μυαλά μας και να σφίξουμε τη γροθιά μας.
Δεν πρόκειται να κάνουν πίσω. Ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος, ούτε ο Κουβέλης.
Ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες. Ίσως τώρα να τους έχουν  το πιστόλι στον κρόταφο κυριολεκτικά.  Ομερτά. Αλλιώς δεν εξηγείται η δουλοπρεπής στάση τους. Στην αρχή μπορεί να ήταν φιλαράκια -συνεργάτες  σε έναν προσχεδιασμένο θάνατο- βλέποντας τα δικά τους οικονομικά και εξουσιαστικά οφέλη. Τώρα είναι αργά να κάνουν αυτοί πίσω.
Εμείς πρέπει να κάνουμε μπροστά.
Το χρέος είναι η πρόφαση για αυτούς. Ο νόμος της ζούγκλας ήταν και είναι η πολιτική του σοκ και δέος. Εκεί εφαρμόζεται η πολιτική του πειραματόζωου.

Ο Σύριζα αν εννοεί αυτά που λέει, έχει χρέος να παραιτηθεί απ’ τη Βουλή τώρα .
Η πολιτική του περιμένω εκ του ασφαλούς, να πέσει η τρόικα σαν σάπιο φρούτο, δεν του πάει. Η πολιτική της θεωρητικής αντιπαράθεσης τέλειωσε.
Εκεί ας  μαλλιοτραβιούνται ο Κασιδιάρης με τον  Ψαριανό  Πεδίο δόξης λαμπρό. 
Η Ελλάδα δεν έχει άλλα περιθώρια.
Μόνο ένα. Την Παλλαϊκή Εξέγερση.
Και μέσα απ’ αυτή, να ανοίξουν καινούριοι δρόμοι.

Ταξιδευτής
8 Οκτωβρίου 2012

Ο κήπος μου

~ Και τώρα που στέρεψαν οι λέξεις οι εικόνες κάνουν πάρτι. Πανομοιότυπα τα καφέ στολίζουν τον κεντρικό δρόμο, μοιάζουν αντίγραφα της συνήθειας, ποτήρια με πικρά ποτά στα τραπεζάκια, συντροφεύουν απλανή βλέμματα απλωμένα σε γιορτινά ταβάνια. Κάθεται παραδίπλα σ' ένα παγκάκι και σημειώνει άφωνες λέξεις σ' ένα περιτύλιγμα χαρτόκουτου, δώρου που δεν έλαβε η ψυχή του.

~ Σήμερα αρρώστησε η φαντασία μου.Aπ ΄το πρωί είχα συμπτώματα. Πόσο λίγος μου μοιάζει ο κόσμος.
Θεέ μου τόσες αναπηρίες μαζεμένες.


~ Χαθήκαμε τόσα βράδια μες τα τραγούδια, μέσα στις λέξεις της σιωπής, έλα πάμε μια βόλτα ως το ποτάμι, να μιλήσουμε με τα μάτια. Πάμε, θα συναντήσουμε κι άλλους, έχω και κάτι να σου χαρίσω στο δρόμο.


~ Ζούμε το εφήμερο. Τόσο άνοστο αν δεν υπήρχε το αιώνιο. Ψάχνουμε να το βρούμε μες τα βιβλία, μες τα τραγούδια, μες τα σινεμά, μες στις ζωγραφιές, μέσα σε κίτρινα δέντρα. Μέσα από χαραμάδες που τους ξέφυγαν.

~Σοκάκια αδιέξοδα της πόλης
Kρύβουν τον ήλιο απ 'τη ζωή μου.
Κι εσύ έμεινες εκεί στην πλαγιά
Με τα κιτρινοπράσινα φύλλα
Ποτίζοντας με τα μάτια σου την ομορφιά του κόσμου.


~ Ας διαβάσουμε και λίγο τα σημάδια ετούτης της εποχής, πίνοντας τον καφέ της Κυριακής. Στη πρώτη συνάντηση, ανάβοντας ο ένας το τσιγάρο του άλλου.
Τί είπες, απαγορεύεται;


Αν μπορούσε ένα θαύμα να γίνει
Το κλάμα σου γέλιο
Η σιωπή σου μιλιά
Η θλίψη σου όνειρο
Τ' όνειρο γιορτή
Η γιορτή ζωή

Λέω, αν μπορούσε ένα θαύμα να γίνει
Να αναποδογυρίσει ο κόσμος
Οι πεινασμένοι να χορτάσουν
Οι πλούσιοι να πεινάσουν
Εσύ από βάτραχος πρίγκιπας
Κι εγώ από παπαγάλος αηδόνι
Αν μπορούσε ένα θαύμα να γίνει
Τότε ίσως ξανασυναντηθούμε στη ζωή
Στο σπίτι στο δάσος.


~ Βρέχει
Βρέχει απαλά, ήρεμα, μουσικά
Βρέχει αφήνοντας σταγόνες ελπίδας πάνω στα χλωμά μας πρόσωπα,
πρόσκληση να βγούμε στους δρόμους στις μέρες που έρχονται.
Δυό τρεις να, ξεπρόβαλαν κάτω απ΄ την ομπρέλα τους
Οι περισσότεροι θα μείνουν στα σπίτια τους πάλι
τρομοκρατημένοι απ' τις πρώτες σταγόνες.
Μόνο εκείνος ο τρελός απλώνει τα χέρια στα σύννεφα, σαν να προσεύχεται,
γυμνός μες την βροχή.
Σχεδόν ευτυχισμένος.



~ Μια ωραία Κυριακή δικαιούμαστε
με τα φύλλα που αλλάζουν χρώμα θα γεμίζει η ψυχή μας
θα αλλάζουμε κι εμείς
κι έτσι θα αντέχουμε τις πνιγηρές εβδομάδες του χειμώνα
ως το επόμενο καλοκαίρι της ζωής μας.


~ Σκέφτομαι έναν ιό που θα κατέστρεφε όλα τα αρχεία των τραπεζών παγκόσμια. Σαν τη μόνη ελπίδα να αναγεννηθεί ο κόσμος. Χάκερς όλου του κόσμου ενωθείτε, έχετε δύσκολο έργο. Το μέλλον της ανθρωπότητας στα χέρια σας.
Καλά, μη με παρεξηγείτε. Μόλις τελείωσα το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας του Λάρσον.


~ Αν οι άνθρωποι δεν φοβόντουσαν τη βροχή ο κόσμος θα ήταν αλλιώς. Οι αυλές μας κοινές και οι καλημέρες μας γελαστές. Έχω την εντύπωση ότι για όλα φταίει ο φόβος απέναντι στη βροχή.


Η βροχή πρόκληση
Η βροχή χάδι ζωής
Η βροχή ελπίδα
Η βροχή φύση
Η βροχή σύμβολο



~ Οι άνθρωποι παραπονούνται πολύ εύκολα: το καλοκαίρι για τη ζέστη, το φθινόπωρο για τη βροχή, το χειμώνα για το κρύο και την άνοιξη για τις καταιγίδες .Ότι πιο φυσικό υπάρχει στη ζωή μας, αυτές οι απίθανες εναλλαγές του καιρού που φρεσκάρουν καθημερινά την μονότονη ζωή μας.
Οι άνθρωποι δεν αντιδρούν ανάλογα στα πιο αφύσικα κατορθώματα της μικρότητάς μας.
Λατρεύω τη φύση, όχι και τα «κατορθώματα» των ανθρώπων.
Αν μιλούσαμε και για την αδικία, όσο μιλάμε για τον καιρό, θα άλλαζα γνώμη. Άντε βγες τώρα στη βροχή χωρίς ομπρέλα. Να ντυθείς την ομορφιά της φύσης, να είσαι δυό φορές όμορφη.

~Άσε αυτούς που θέλουν πάντα μια ομπρέλα μην τους πάρει καμιά σταγόνα και λιώσουν. Βλέπω έναν με ομπρέλα της κόμματος, άλλον έναν με ομπρέλα της εκκλησίας, άλλον τώρα με την ομπρέλα της ομάδας, βλέπω χιλιάδες επώνυμες ομπρέλες στους δρόμους.
Μα κανείς δεν τολμάει να βγει χωρίς ομπρέλα;
Που και που βλέπω και κάποιους βρεγμένους, ως το κόκαλο..

Τι όμορφα μυρίζει σήμερα η γη.

Αν δεν βραχείς δεν πιάνεις ψάρια. Με το καλάμι απ' έξω; Βαρετή ιστορία.

Αν δεν βγεις στη βροχή χωρίς ομπρέλα, δες τη ζωή απ' το παράθυρο.

Κι αν θες ομπρέλα στη βόλεψή σου, άκου ανθρωπάκο μην παραπονιέσαι κι από πάνω για τη μίζερη ζωή σου.


~ Για τις ανομίες των ανθρώπων δεν ευθύνεται η φύση. Μια χώρα των έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων έφτιαξε μια πόλη των πέντε εκατομμυρίων. Τι πιο αφύσικο. Οι φυσικοί νόμοι πάνε περίπατο. Όταν όλα έχουν μόνο τη λογική του κέρδους, όλα είναι εκτεθειμένα στις καταστροφικές συνέπειες. Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι χρεοκοπημένες έτσι όπως κτίσθηκαν. Όταν τα διαμερίσματα είναι ανοικτές φυλακές είναι αυτός τρόπος ανθρώπινης ζωής;


~ Όταν όλο το σύστημα νοσεί θα υπάρχουν οι παρενέργειες της αλόγιστης χρήσης. Σαφώς και η φύση εκδικείται όταν βιάζεται, σε όλους τους τομείς. Όλοι καταλαβαίνουμε τον φόβο και τις καταστροφές.


~ Χρόνια ολόκληρα φροντίζω να αγαπάω τον τόπο που ζω και τους ανθρώπους του. Χρόνια ολόκληρα παρατηρώ και κατανοώ. Πόσο τρυφερά όλοι οι άνθρωποι κοιμούνται, τρώνε, απολαμβάνουν τη ζωή, ερωτεύονται, προσπαθούν ο καθένας με τις δυνάμεις του. Και τότε αγαπάς πολύ τους ανθρώπους.
Όταν όμως βγαίνουν οι μάσκες τους, βλέπεις τα έργα τους, βιώνεις ένα μεγάλο κοινωνικό ψέμα τότε γίνεσαι μισάνθρωπος. Όπως όταν βλέπεις ένα μωρό να κοιμάται και μόλις ξυπνήσει αρχίζει το κλάμα και δεν σταματάει. Χρόνια αντιμάχονται αυτές οι διαθέσεις μέσα μου, η χαρά και η πίκρα. Χρόνια ολόκληρα εμείς οι απλοί άνθρωποι πελαγοδρομούμε στις αντιφάσεις της ζωή ς μας. Κι από πάνω μας τα άγρια θηρία της γης.



~ Ας κάνουμε εμείς δυό ευχές. Να κρατηθούμε ψηλά μες σ' αυτό το κυνικό περικύκλωμα της ζωή μας. Κάποτε θα’ρθει μια μέρα, κοντά -μακριά θα’ρθει. Αλλά πως αλλιώς φίλε μου θα έμειναν τα ίχνη σου σ' αυτή την πορεία; Όταν οι άλλοι θα εξατμισθούν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ..


~ Έτσι είναι, αυτή η ατέλειωτη φυσική ομορφιά, αντίδοτο στην ασχήμια των ανθρώπων έργα. Οι τέσσερις εποχές, η εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα, ο ήλιος, το φεγγάρι, μας δείχνουν το δρόμο της ευλογίας ότι ζούμε. Τίποτα δεν είναι επίπεδο στη στεριά, όλα κινούνται στη θάλασσα, ανάσες ομορφιάς και αγρύπνιας, Τόση μα τόση  ομορφιά. Ας μη μιλήσουμε για την ασχήμια. Αυτή μας κλέβει τα μάτια, ώστε να μη βλέπουμε την ομορφιά. Δάκτυλος ανθρώπου.



~ Αυτό μας σώνει, άλλοτε ένα αστέρι και άλλοτε ένα καταφύγιο. Αλλιώτικα θα μας είχαν τρυπήσει οι σφαίρες. Ονειρευτήκαμε πολύ μήπως και ξεχάσαμε να ζήσουμε; Όχι ,όχι. Ζήσαμε πιο πολύ μες τ' όνειρο. Κι εκεί θα μείνουμε. Ξαστεριά απόψε.


~ Αν και δε μ' αρέσει να δίνω συμβουλές σαν αμερικάνος ψυχολόγος, θα παραβώ τις αρχές μου και θα επέμβω στο πρόβλημα σου. Μπορεί να προλάβεις τον ψυχοθεραπευτή, ποιός ξέρει.

1. Άρχισε να βλέπεις οκτώ ώρες τηλεόραση την ημέρα (αποβλακώνει το μυαλό και σε λίγο καιρό παύει να σκέπτεται).

2. Να χρησιμοποιείς τη λέξη παραδοσιακά (είσαι χριστιανή ορθόδοξη, ψηφίζεις ότι και το υπόλοιπο σόι, στέλνεις πάστες στις γιορτές των φίλων σου ή γλάστρες κλπ). Μη ξεχνάς να τονίζεις τη λέξη παραδοσιακά.

3. Ποτέ να μη λες τη σκέψη σου. Άλλα να σκέφτεσαι, άλλα να λες και άλλα να κάνεις, όπως οι πολιτικοί π. χ .Σιγά σιγά σε συνηθίζουν έτσι και απλά πορεύεσαι, μη περιμένεις να σου πω και που.

4. Να πάψεις να ονειρεύεσαι, τα όνειρα για έναν αλλιώτικο κόσμο είναι ουτοπίες για τρελούς, άχρηστα τελείως.

5.Να χαμογελάς συνέχεια και παντού, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος (μια φορά το εξάμηνο καθαρισμό οδόντων κοστίζει).Δες τον πρωθυπουργό π. χ

6. Πέτα όλα τα αγαπημένα σου cds. Άκου ισοπεδωτική μουσική δυνατά, κοιτώντας το ταβάνι.(Πολλοί έχουν ανακαλύψει τον παράδεισο στο ταβάνι).

7.Πέτα όλα τα βιβλία απ' τη βιβλιοθήκη σου. Βάλε κάδρα, επωνύμων αντίγραφα, στη λαϊκή φθηνά είναι, προτίμα λουλούδια και ηλιοβασιλέματα. Και εννοείται  δεν ξανά ανοίγεις βιβλίο ποτέ, τόσοι άνθρωποι κατέληξαν στα ψυχιατρεία εξ' αιτίας αυτού του κουσουριού). Όσοι δεν διαβάζουν είναι απόλυτα υγιείς.

8. Στείλε τα παιδιά σου σε σχολές μπάτσων, στρατιωτικές ή τουλάχιστον του δημοσίου. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει ο μισθός θα τρέχει ξεκούραστα και χωρίς να σκέφτονται.

9. Καθημερινά να επισκέπτεσαι χώρους που τονώνουν το φαίνεσθαι (κομμωτήρια, μανικιούρ πεντικιούρ και ότι άλλο βρίσκεις μπροστά σου π.χ βιτρίνες ρούχων ,εσωρούχων κλπ)

10. Να σκέφτεσαι μόνο ότι φάμε κι ότι πιούμε, είναι η μόνη σκέψη που κάνει καλό και δεν δημιουργεί ρυτίδες.

Ανέξοδα προσπάθησα να σου πω πέντε πράγματα. Δοκίμασέ τα και θα δούμε πως θα πάει. Ξέρω πολλούς που πάνε μια χαρά έτσι.



~ Καλημέρα σε όλους. Η ώρα των συμβουλών, προς αποφυγήν του σκέπτεσθαι. Η ψυχοθεραπεία μέσω ιντερνέτ συνεχίζεται αμισθί. Μέχρι να τα δια(λα)λύσουμε όλα. Ανεβαίνω κατεβαίνω τα σκαλιά, πέφτω στη στροφή. Θα γράψω συμβουλές στο ανδρικό φύλο. Για πιο απολαυστικό καναπέ.

1. Περισσότερο ποδόσφαιρο. Αρχίζει το ελληνικό πρωτάθλημα με ξένους παίχτες. Αυτό δεν μας πτοεί καθόλου, όλοι αδέλφια είμαστε (αν παίρναμε και τον ίδιο μισθό, με τους συμπαίκτες της ζωής ). Δεν είναι ανάγκη να γυμνάζεσαι αρκεί να είσαι θεατής. Και λίγο ανοχή: δεν φταίει πάντα ο παίχτης που δεν μπαίνει η μπάλα στα δίχτυα, μπορεί να φταίνε τα δοκάρια που δεν έγειραν λίγο να βοηθήσουν ή άλλοι παράγοντες όπως οι προβολείς τους παίχτες του παναθηναϊκού και δεν έβλεπαν την μπάλα προχθές.

2.Τέρμα η ποίηση. Λαπάδες εμείς δεν θα γίνουμε, ευτυχώς που υπάρχουν οι ρωμαλέοι άνδρες να μας το υπενθυμίζουν.

3.Πρέπει επιτέλους να ασχοληθούμε συγκεκριμένα με την πολιτική.
Ονόματα, ενδυμασία, αυτοκίνητο, εστιατόρια. Το δόγμα είναι ένα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Καλά πάμε στις συμβουλές. Τώρα βέβαια αχταρμάς γίναμε τι θα πει συμβουλές στις γυναίκες, συμβουλές στους άνδρες, απορώ πως δεν διαμαρτυρήθηκες ακόμα. Καλά στο τέλος θα τις βάλουμε όλες μαζί στο μίξερ, θα τις κάνουμε φρουτόκρεμα.

4.Η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων.(Αν είναι και λίγο όπως στρώσεις θα κοιμηθείς, ιδέα δεν έχω). Άρα ας παίζουμε ένα λότο την εβδομάδα και αν μας κάτσει μας έκατσε.

5. Είμαστε σε καλό δρόμο.(ΓΑΠ, σήμερα, φρέσκο νέο). Κανένα πρόβλημα ,προχωράμε.


6. Έχει ο Θεός. Και καθότι φιλεύσπλαχνος θα δώσει και σε μας. Λιγότερη δουλειά και περισσότερες προσευχές (τουλάχιστον την Κυριακή ένα κεράκι).


7.Προκειμένου να μας τρελάνουν, θα τους τρελάνουμε. Επιβάλλεται.

8.Ευτυχώς που έχουμε δωρεάν παιδεία. Εξοικονομούμε έτσι χρήματα για τα φροντιστήρια των παιδιών, αν δουλεύουν δύο στο σπίτι φθάνει ο ένας ο μισθός, οπότε ο άλλος μένει ολόκληρος (όχι για κατάθεση στην τράπεζα, μη χαίρεστε)

9. Αν κανένας από μας δεν έχει λεφτά για γάλα, ένα πρωινό ξύπνημα αξίζει. Γύρω στις επτά βρίσκεις ελεύθερα μπροστά στα σούπερ μάρκετ, πριν προλάβουν να τα βάλουν μέσα, (καλό είναι να αποφεύγουμε το ταμείο κατά τις αγορές άμα δεν έχουμε).

10.Στη δημοκρατία να θυμόμαστε δεν υπάρχουν αδιέξοδα .Όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί..



~Ο ένας -συγγραφέας -είπε ότι δεν παντρεύτηκε, για να μπορεί να γράφει ότι θέλει. Ο άλλος -συγγραφέας- παντρεύτηκε και δεν μπορεί να γράφει ότι θέλει. Και οι δύο είπαν το ίδιο. Ότι κανένας δεν είναι ελεύθερος να καταγράφει τη ζωή ελεύθερα. Γιατί απ 'ότι φαίνεται και οι δυό παντρεμένοι είναι.

~ Η αγάπη είναι ελευθερία
εκεί που αρχίζει η αγάπη αρχίζει η ελευθερία
στη αγάπη.
Τα θέλω ποτέ δεν μένουν θέλω
Στα θέλω παντού νικάμε
Ακόμα κι όταν χάνουμε.


~Μια άλλη ματιά στη συμβατικότητα των πραγμάτων

ή

ότι υπήρξε δεν χάνεται ποτέ. Χάνεται ότι δεν υπήρξε ποτέ."

Κωστής Ταξιδεύων
5 Οκτωβρίου 2012