Ζούμε την ανισορροπία του τρόμου

Ισορρόπησα  χτες, μέσα  στην υψηλή τέχνη της αποτυχίας. Καρφώθηκα στο βιβλίο του, "εκεί όπου μπορώ πάντα να λέω εμείς, ανεμπόδιστα" Βαγγέλης  Ραπτόπουλος.
Αργά το βράδυ, αφέθηκα στη γλώσσα των συνθημάτων της επικαιροποιημένης πολιτικής, στα γνωστά πάνελ που ο ένας μιλάει πάνω στον άλλο, για μια χούφτα ψήφους παραπάνω. Τα κατάφερα να τους βλέπω με τη ματιά του φίλαθλου, που δεν υποστηρίζει καμία ομάδα. Το σύνθημα ήταν, όχι στη βία, κάτι σαν τις αναλύσεις των επεισοδίων των γηπέδων το βράδυ της Κυριακής.
Μια άλλη νυχτερινή βία κατάφερε να με εκνευρίσει, χαράματα στις τρεις. Ο  μπαμπάς πάντρευε στη γειτονιά το θρεφτάρι του, κορίτσι πράμα έδωνε στο γαμπρό, να μη βουήξουν τα γυφτοστσιφτετέλια; Εδώ πρέπει να το μάθει όλος ο ντουνιάς, ντιμπιντάι, ντιμπιντάι.(την πηδάει; την πηδάει;), κάτι τέτοιο ακούγεται κατά συρροή εβδομάδας, στα γαμιάτικα των νεοελλήνων μέχρι πρωίας. Εμείς είμαστε και κανένας άλλος.
Το ίδιο σύνθημα παίζει και στα πάνελ αυτό τον καιρό. Αυτοί είναι και κανένας άλλος. Ο λαός δεν είναι πουθενά.
Παλιοφασισταριό η μία, παλιοκομούνι ο νταβατζής. Πάλι καλά που δεν ήταν  και ο δημαρίτης Ψαριανός, να πει εκείνο το σώπα καλέ.
Αν δεν μπεις στον υπόκοσμο της νύχτας, δεν κατάλαβες τίποτα μέσα στις θεωρίες της μέρας. Τη μέρα φοράμε τις μάσκες, τη νύχτα πέφτουν. Μπίζνες με φούντες.
Ο δημοσιογράφος στρογγυλεύει τις πάσες του, το προηγούμενο βράδυ στον μειλίχιο ναζιστή μασκοφόρο. Αυτά δεν είναι χιτλερικά, είναι αρχαιοελληνικά, εμείς για το λαό δουλεύουμε, για τη φυλή, κουβέντα για τη οδό Φυλής.
Ρε μπας και είμαι και λίγο φασίστας, αναρωτιέμαι κάποια στιγμή και κάνω ενός λεπτού ψυχανάλυση, να ηρεμήσω.
Την άλλη μέρα συζητάμε όλοι, για τη βία των άλλων. Για τη δική μας βία, πάλι κουβέντα δεν λέμε.
Ο βιασμός της ελληνικής δημοκρατίας έχει συντελεσθεί εδώ και χρόνια, βία έσπειρες βία θα θερίσεις από τους κασιδιάρηδες. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό να καταλάβεις.
Ούτε είχα σκοπό να ασχοληθώ με την βία, την οποία την βιώνουμε κατ' εξακουλούθηση, απ’ τα χουντοκάναλα της αρπαχτής.
Από ένα κράτος και από ένα λαό που ανέχεται, συνένοχα.
Αλλά ένοιωσα την ίδια βία, μόλις ήρθα το απόγευμα και είδα στην ινερνοεποικινωνία, τα λαϊκ "φίλων", κάτω από την ανακοίνωση της χρυσής αυγής. Δεν είναι η πρώτη φορά. Η Δικτατορία των λαϊκ είναι εδώ, από τότε που είμαστε κι εμείς.
Απ’ τη μια λαϊκ, στη κατεύθυνση της αριστεράς και απ’ την άλλη λαϊκ στους φασίστες. Λαϊκ. να είναι και ότι νάνε.
Ζούμε την ανισορροπία του τρόμου.  


Ταξιδευτής
8 Ιουνίου 2012
 

Ψωμί και τριαντάφυλλα

Αν δεν αφήσουμε πίσω ότι μας οδήγησε στην καταστροφή, δεν υπάρχει ελπίδα.
Τα κόμματα που μας οδήγησαν  εδώ, πασοκ και νδ κυβερνώντας επί 38 συναπτά έτη τη χώρα, καταδικάστηκαν στη συνείδηση του λαού. Αν ακόμα διατηρούν κάποιο ποσοστό επιρροής, μέσα από  τις άναρθρες κραυγές τους, είναι ολοφάνερο ότι οφείλεται στους εξαγορασμένους ψηφοφόρους τους και σε όσους ποντάρουν στο παιχνίδι της διαπλοκής και της κερδοσκοπίας. Ούτε ο λόγος τους, ούτε η σημερινή πρακτική τους, μετά από ένα εγκληματικό παρελθόν μπορεί να έχει την παραμικρή βαρύτητα. Η εικόνα του δολοφόνου που ισχυρίζεται στο δικαστήριο, ότι θα αναστήσει το θύμα του, -αθωώστε με κύριε πρόεδρε ή άλλως ψηφίστε  με να αγιάσω!
Το παιχνίδι είναι στημένο και στα μέτρα τους ραμμένο, τελείωσε.
Ο Σύριζα είναι ένας καινούριος δρόμος, δύσκολος, ανηφορικός, αλλά  είναι ένας καινούριος δρόμος που μας προκαλεί και μας προσκαλεί να περπατήσουμε όλοι μαζί.
Ο Σύριζα είμαστε όλοι εμείς, που είχαμε χαθεί στο λαβύρινθο. Μόλις είδαμε την πρώτη αχτίδα φωτός τρέξαμε, πιαστήκαμε χέρι χέρι, να ανεβούμε αυτή την ανηφόρα.
Δεν μας υποσχέθηκε τίποτα, παρά αυτό το λίγο φως μες το θεοσκότεινο δαιδαλώδες υπόγειο. Από μας εξαρτάται να βγούμε στο ξέφωτο.
Εδώ οι  σκοταδιστές άρχισαν τις τρικλοποδιές. Και καλά οι δαίμονες του κακού, διαχειριστές της κόλασης του λαού. Αυτούς τους αναγνωρίζεις και τους παλεύεις, με όση δύναμη έχεις. Εκείνα τα ύπουλα φίδια να φοβάσαι περισσότερο. Φορέστε μπότες και ας είναι καλοκαίρι, παραμονεύει το δηλητήριο τους, κρυμμένα μες τα αγκάθια που τα παρουσιάζουν για  τριαντάφυλλα.
Χρόνια ολόκληρα ψάχνουμε μια άλλη κοινωνία και τώρα που ανηφορίζουμε, τα ερπετά ξεπετάχθηκαν από παντού, η αλητεία δεν  έχει χρώμα, εν τη γενέσει της πρέπει να συνθλίβεται . Αλλιώς πάλι λάθος δρόμο θα πάρουμε, κάνοντας ένα ύπουλο κύκλο θα επανέλθουμε στο σκοτεινό κελί.
Ένα απ’ αυτά Γρήγορα μεταμορφώθηκε σε  Ψαριανό σκορπιό.  Κι εκεί που  προχωρούσαμε δάγκωνε τους συντρόφους του.
Το στόμα του έβγαζε χυδαίες γλώσσες, παραπλανητικές φιγούρες, αστείες γκριμάτσες, σιώπα καλέ, σερνόταν ανάμεσα στο πλήθος ερπετικά, εκπροσωπώντας  την πονηρή αλεπού -που θα σας οδηγήσει στο στόμα του λύκου πάλι. Όλοι κατάλαβαν.
Όλοι μας καταλάβαμε ότι ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα, για το ψωμί που ονειρευόμαστε…

Ψωμί και τριαντάφυλλα, έγραφε με μεγάλα γράμματα, ο παλιός τοίχος του.

Τα τριαντάφυλλα  όμορφα μυρίζουν, αλλά τα αγκάθια τους τρυπάνε την ψυχή, όταν τρυφερά δεν τ’ αγγίζεις με τα μάτια σου.
Και το ψωμί για να μπει μπουκιά στο στόμα, ξεκινάει από ένα σπόρο σ’ ένα μαραθώνιο χωράφι ελπίδας.
Προσοχή στα ζιζάνια.
Θέλουμε τη σοδειά για το λαό.

Ταξιδευτής
5 Ιουνίου 2012

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Οδηγούσε στον θάνατο. Δεν του είχε μείνει τίποτα. Στο πίσω κάθισμα νεκρή η αγαπημένη του. Μετά από τόσες μέρες πείνας, δεν άντεξε.
Η χώρα άρχισε να αποδεκατίζεται, οι θάνατοι απλώνονταν απ’ τη ψυχή στο σώμα κι απ’ το σώμα στη ψυχή. Οι μισοί έχασαν τη δουλειά τους, οι άλλοι μισοί τον ύπνο τους. Αβεβαιότητα, αν αύριο ανατείλει ο ήλιος.
Ο Χάρης πήρε το πτώμα της φίλης του, πήρε και το δικό του και έφθανε στο μοναδικό κτηματάκι, με τις ελιές και τα τζιτζίκια. Το κληρονόμησε από τον πατέρα του, κάτω απ΄ τα Μετέωρα.
Οδηγούσε στον πολλαπλό θάνατο. Όλα σκοτώθηκαν. Αυτή, αυτός, η ζωή τους, η αγάπη τους.
Να ζει κανείς η να μη ζει; Και πάταγε δυνατά το γκάζι, στον παλιό σκαραβαίο.
Μια έβλεπε την άσφαλτο και μια το χλωμό παγωμένο χαμόγελο της Νίκης.
Έσκαψε δίπλα στις τριανταφυλλιές. Έβαλε μέσα πρώτα την αγάπη του, μετά μπήκε κι αυτός. Τράβαγε με τα χέρια του το χώμα. Την πήρε αγκαλιά, όταν έπεφτε πάνω τους το τελευταίο χώμα.
Κανείς πια δεν θα τους εμπόδιζε, να ονειρευτούν ένα καλύτερο κόσμο.

...και μέναμε κι οι δυό μετέωροι κι ολομόναχοι, κρεμασμένοι

απ' την αρπαγή

μιας ασυνάντητης ηδονής.

...είναι τώρα το ανάχωμα

ενός τάφου

που έθαψαν όλη την εφηβική παντοδυναμία μου.

Τάσος Λειβαδίτης

Το πρωί, μετά από χρόνια, ένοιωσε ότι είναι μια άλλη μέρα, οι άνθρωποι χαμογελαστοί  ξανάβρισκαν το κουράγιο να ελπίσουν σε κάτι..

Ήταν η επόμενη των εκλογών.

Ταξιδευτής
10 Ιουνίου 2012

Εμείς, είμαστε όλοι εμείς

Μόλις ο φόβος πλησιάσει, να του επιτεθείς και να τον εξοντώσεις..

Τσανάκυα, 370-280 π. X., Ινδός σοφός & πολιτικός

Όλοι λέμε κάτι εδώ μέσα, μπορεί να μην έχουμε δις οικονομικές γνώσεις (ευτυχώς έχουν οι οικονομολόγοι !), μπορεί να μην έχουμε πρόσβαση μέσα στα μαγειρεία και τα καμαρίνια των επαγγελματιών της πολιτικής, βλέπε κόμματα και παραχώματα, μπορεί να μην είμαστε δημοσιογράφοι να σκαλίζουμε την επικαιροποιημένη υστερόβουλη πολιτική παπαγαλία, πολλά μπορεί.

Είμαστε όμως, εμείς που βιώνουμε την καθημερινότητα, δεν την αναλύουμε μέσα από γυάλινα κλουβιά με εξυπνακίστικες θεωρίες εκ του ασφαλούς.

Είμαστε οι δέκτες των αποφάσεων κάποιων άλλων. Τα αποτελέσματα γνωστά.
 

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του Σύριζα, απ' τα κόμματα αστικής εξουσίας.

Εκείνοι αποφάσιζαν για μας χωρίς εμάς, για ίδιον όφελος. Της διαπλοκής το κάγκελο, και μη ψάχνουμε τώρα τον τορό ενώ τον λύκο τον βλέπουμε.
Ο Σύριζα για τη ώρα είμαστε όλοι εμείς. Μην προδικάζουμε  το μέλλον και μη πυροβολούμε τον πιανίστα πριν τον ακούσουμε.
Είναι φυσικό να γίνουν λάθη όσο το κύμα μεγαλώνει, είναι φυσικό αυτοί που δεν θέλουν να χάσουν τα κλοποκεκτημένα τους θα χρησιμοποιήσουν όλα τα πολεμικά μέσα που διαθέτουν, να κρατηθούν στην εξουσία την οποία κατείχαν και κατέχουν ακόμα.
Αν ήμασταν σε περίοδο ειρήνης με ελαφρά την καρδία, θα συγχωρούσε κανείς την αποχή. Σε περίοδο πολέμου, όπως τώρα, η μη συμμετοχή στις αποφάσεις είναι εγκληματική αχρηστία.
Συμμετοχή τώρα σημαίνει αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, σημαίνει ότι μπορώ και μετά να έχω φωνή, να έχω ζωή. Οι απέχοντες αφαιρούν το δικαίωμα από τον ίδιο τον εαυτό τους, να  αναλογισθούν εκ των υστέρων τα πιο απλά γιατί. 

Η πολιτική που εφαρμόστηκε εδώ και 38 χρόνια στη χώρα μας την ζήσαμε. Ονοματεπώνυμη.
Είναι κάποιος περήφανος; Τότε ας συνεχίσει με το ίδιο τρένο τη διαδρομή και ας απολαμβάνει τα ερείπια μιας χαμένης εκδρομής, μιας ολόκληρης ζωής.

Απελπισία: φόβος χωρίς ελπίδα.(Καρτέσιος, 1596-1650, Γάλλος φιλόσοφος)

Εμείς μιλάμε για ανατροπή, χωρίς ιδιοτέλειες.
Ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή, ούτε αν αστράφτει και βροντά από τους  μαύρους οικονομικολοσσούς κάνει πίσω.
Είμαστε έτοιμοι για όλα, δεν αφηνόμαστε στον αργό θάνατο.
Το πρόγραμμα του Σύριζα είναι εδώ, είναι το μέλλον.
Κι έχει χρώμα. Είναι της ελπίδας.
Εμείς δεν λογαριάζουμε το τίμημα, λογαριάζουμε την μοναδικότητα κάθε Ανθρώπου.

Εμείς, είμαστε όλοι εμείς.

Ταξιδευτής
2 Ιουνίου 2012

Κατακόκκινα χέρια

Όταν με πλησίασες

Στην άκρη της λίμνης, πετούσα στρογγυλές πέτρες

Xαμογέλαγα με τις μπουρμπουλήθρες...

Μία δύο..

Μία, δύο, τρεις

Μία, δύο, τρεις τέσσερις….yesssss

Αιχμηρές πέτρες να πετάς στη λίμνη, μου είπες

Εκεί είναι το θαύμα

Σφάζουν τα χέρια, ματώνουν το νερό, σου είπα

Άπλωσες τα δικά σου χέρια

Κατακόκκινα

Ταξιδευτής

Μάιος 2012