Απ' την αρχή

Ήταν πια ολιγαρκής. Δεν περίμενε τίποτα και κανέναν. Ούτε πίστευε σ αυτά που οι άνθρωποι κάνουν χειρολαβές για να κρατηθούν. Ποτέ δεν πίστευε σε ανθρώπινα δόγματα. "Τα πάντα ρει" έλεγε. Ο πόνος και η χαρά, η μέρα και η νύχτα, η ζωή και ο θάνατος. Τελευταία του άρεσε να περιπλανιέται στα δάση, να κοιμάται μέσα σε σπηλιές, κάτω από πέτρινα παλιά γεφύρια. Ταξίδευε μακριά στο χρόνο, σε άγνωστες φυλές, σε τόπους άγνωρους.
Ένα φτερούγισμα στη ζωή, η ζωή μας. Εκατομμύρια χρόνια πριν, εκατομμύρια χρόνια μετά. Πυγολαμπίδα εμείς.
Ώσπου μια μέρα θα απλωθεί μια τεράστια φωτιά. Η γη παρανάλωμα των ανθρώπων.
Η ζωή θα γεννηθεί από την αρχή. Μόνο για τον Έρωτα.
Μόνο για τη ζωή.


25 Οκτωβρίου 2017

Ευχή

Μην ακούς το γέλιο μου
Είναι πικρό, για τις ειδήσεις των οκτώ
Ο χρόνος που χάθηκε, ο χρόνος που κερδήθηκε
Ο κύκλος που κάποτε θα κλείσει
Θέλω μέσα του να είσαι Εσύ
Κι ότι αγάπησα
Μην βλέπεις τα γραπτά μου
Ανάσες λύτρωσης αυτά
Ούτε μια σπιθαμή μπροστά δεν βάδισα τον κόσμο
Το τελευταίο βήμα μου ήταν μετέωρο
Έψαχνε κάπου να σταθεί
Ήθελα κάποτε ο κόσμος να αναγεννηθεί
Απόμεινε μονάχα μια ευχή
Κι Εσύ.

23 Οκτωβρίου 2017

Ορίζοντας

Του δειλινού το χρώμα βουλιάζει απόψε τα μάτια μου. Ανάμεσα στα φύλλα της κυδωνιάς μια φέτα φεγγάρι. Μακριά στον ορίζοντα πορφυρόχρουν κομμάτι ουρανού φωτίζει τη νύχτα μου. Ζωγραφισμένη κατάματα η μορφή σου. Γέμισε η σκέψη μου απόψε απ τον παράδεισο. Κι από Σένα.


19 Οκτωβρίου 2017

Η πηγή

Τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού διάφανο κρύσταλλο αναβλύζει το νερό της. Τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα σε τυλίγει η άχνα της, χάδι και θαλπωρή στα σπλάχνα σου. Φτάνεις κουρασμένος, ιδρωμένος από χρόνια ανηφόρας στη κορυφή του βουνού. Κοιτάς πίσω σου, κοιτάς μπροστά κατηφόρα. Πάνω γαλάζιος ουρανός, σηκώνεις τα χέρια χορευτική φιγούρα παραδομένη στη δίψα της ζωής. Απλώνεσαι στο χώμα, μέσα στις φτέρες, δίπλα στα έλατα, καθρεφτίζεται η μορφή της. Πίνεις αχόρταγα, παγωμένο νερό, ρακόμελο, έρωτα, αγάπη. Φτερουγίζει μια πέρδικα μέσα από τους άσπρους βράχους, μέσα απ' την κατακόκκινη καρδιά σου. Ο πόλεμος τέλειωσε. Το παιδί βγαίνει ξανά στις αλάνες. Φοράς το άσπρο σου φόρεμα και μου χορεύεις. Θέε μου τι Όμορφη μες το αθάνατο νερό. Μες την αιωνιότητα.


19 Οκτωβρίου 2017

Να μεθύσουμε

Ετοίμασα απόψε το τραπέζι, καταμεσής στο χωράφι. Άσπρο τραπεζομάντηλο πάνω στο φρέσκο χορτάρι. Ένα μπουκάλι με κόκκινο κρασί Μπωντλαίρ στη μέση. Στα πιάτα τα τραγούδια σου. Άρχισαν οι πρώτοι καλεσμένοι. Το φεγγάρι και τ αστέρια, το αεράκι απ το βουνό. Με κούρασε η μέρα, τόσα πολεμικά αεροπλάνα πάνω στο κεφάλι μου. Έρχονται κι άλλοι. Ψίθυροι και λέξεις. Βλέπω από μακριά να φτάνει το χαμόγελό σου. Ανεμίζουν ξανθά μαλλιά στη μορφή σου. Να και τα αρώματα, μαζί με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα. Όλοι οι φίλοι μας είναι εδώ. Εσύ θάρθεις; Να μεθύσουμε.



18 Οκτωβρίου 2017