Το παράδειγμα της ΕΡΤ σε όλους τους χώρους

Η συμμετοχή στην απεργία των εκπαιδευτικών άγγιξε σήμερα το 90% στα περισσότερα σχολεία. Αυτό είναι καλό, γιατί όλοι αναγνωρίζουν το τεράστιο πρόβλημα. Δεν είναι μόνο η διαθεσιμότητα, είναι όλο το δεν πάει πουθενά, ένα σχολείο χωρίς αντίκρισμα, ένα σχολείο με προμετωπίδα την παραπαιδεία και με κανένα εντελώς Όνειρο. Λες και οι μαθητές δεν ξέρουν τι συμβαίνει στα σπίτια τους.
Έτσι κι αλλιώς οι φροντιστές δεν πρόκειται να απεργήσουν.
Επειδή φοβάμαι, ως είθισται, το όλο εγχείρημα θα εξαϋλωθεί με τις μέρες, επιβάλλεται να βρεθεί τρόπος να μαζικοποιηθεί. Όχι μόνο στο χώρο της παιδείας, αλλά και της υγείας (οι μισοί Έλληνες κοντεύουμε να είμαστε ανασφάλιστοι), στους χώρους της παραγωγικότητας, σε κάθε δοκιμαζόμενο κλάδο, και εν τέλει σε όλη την επικράτεια που ζει κάτω από το ζυγό της τρόικας και των εδώ εκπροσώπων της.

Η πρόταση είναι η πορεία της ΕΡΤ, (οι ανεγκέφαλοι άρχισαν το ξήλωμα της χώρας από κει), είναι ένας οδηγός πια!
Τα σχολεία δεν θα τα κλείσουν όλα μαζί, οι καθηγητές θα είναι στη θέση τους και κάνουν χίλιες δυό δραστηριότητες που απαιτεί το πραγματικό σχολείο, που απαιτεί η λέξη Παιδεία.
Έτσι κανένας δεν θα μπορεί να ισχυρισθεί ότι "δεν μπορώ να συνεχίσω οικονομικά, δεν αντέχω..." αφού θα είναι στο σχολείο και θα παίρνει τα ... 620 ευρώ!
Θα βάλουν ποινή σε όλους, ας βάλουν, μεγαλύτερη απ΄αυτή που μας έβαλαν δεν γίνεται....

Ταξιδευτής
16 Σεπτεμβρίου 2013

Κλεψύδρα

Τα τελευταία βράδια από τις 12 ως τη 1, συνηθίζω να κάθομαι στη βεράντα. Μόνος μου, με δυό τσιγάρα. Αγόρασα επίτηδες μια κλεψύδρα που κρατάει ακριβώς μια ώρα. Δεν σκέφτομαι τότε τίποτα απ' τα προβλήματα του κόσμου, ούτε τα δικά μου, παρά μόνο ότι είμαι ζωντανός. Αν άξιζε κάτι τη μέρα που πέρασε, αν μπορώ ακόμα να εκπλήσσομαι, αν ακόμα μπορώ να ερωτεύομαι. Κάτι σαν διαλογισμός.
Το μέρος της βεράντας που κάθομαι δεν έχει ιδιαίτερα φως και ο Ουρανός είναι γεμάτος αστέρια.
Είναι η πιο πολύτιμη ώρα του ημερόνυχτου. Κάτι σαν ευτυχία αφελούς.
Τότε παρατηρώ πόσα αεροπλάνα ταξιδεύουν διασχίζοντας τ' αστέρια. Την ημέρα ούτε υποψιάζομαι αυτά τα ταξίδια, προσγειωμένος στα γήινα.

Ύστερα ανοίγω τις σελίδες στο Αλγέρι του Ζαν-Μισέλ Γκενασιά, Η ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Τσ.
Σε πείσμα της κλεψύδρας.

Ταξιδευτής
16 Σεπτεμβρίου 2013

Είμαστε όλοι ίδιοι;

Μες την κρίση μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Εντάξει βουλιάζει το καράβι, να ενωθούμε, αλλά ποιοί;
Οι γενικότητες και τα τσουβαλιάσματα βολεύουν τους συνένοχους. Αυτούς, που τουλάχιστον έπρεπε να σωπαίνουν. Όπως σώπαιναν χρόνια ολόκληρα -και πριν την κρίση.
Τώρα γιατί κλαψουρίζουν σαν πουτάνες που τους αδίκησε η ζωή; Προκαλεί εμετό να διαμαρτύρεται ο γλύφτης του Άδωνη και του Βορίδη, του Πάγκαλου και του Βενιζέλου. Πέρυσι τους έδωσαν εντολή να συνεχίσουν το επί 40 χρόνια καταστροφικό έργο τους και τώρα δεν τους αρέσει που η τσέπη τους αδειάζει, μωρέ τι μας λέτε;
Αν άλλαξες φίλε, αν η κρίση σε άλλαξε τέλος πάντων, δέξου τη βλακεία που κουβαλούσες μια ζωή και ζήτα συγγνώμη, πρώτα απ΄ τον εαυτό σου.
Το όπως έστρωσες θα κοιμηθείς είναι ελληνική παροιμία!
Οι άνθρωποι που αντιστέκονται τι φταίνε;

Όχι δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

Δεν είναι ίδιος ο αντί σε μια κοινωνία ζούγκλα, με τον ειδωλολάτρη των λιονταριών.
Δεν είναι ίδιος ο ιδρώτας του τίμιου εργάτη, με τον καιροσκόπο του κάθε λογής χρηματιστηρίου. Δεν είναι ίδιος ο δημοσιογράφος που αντιστέκεται να μην κλείσει η ΕΡΤ, με τον άλλο
που βολεύτηκε αυτός και ας καούν όλοι οι άλλοι! (Αλήθεια τι βαρύτητα μπορεί να έχει ο λόγος του τώρα;)
Δεν είναι ίδιος ο νέος που αγωνίζεται να αποκτήσει γνώση, να παλέψει στους δρόμους για ένα καλύτερο μέλλον, με τον άλλον που χαλάει την εξάτμιση από το μηχανάκι του να δηλώσει την ανύπαρκτη παρουσία του. Δεν είναι ίδιος αυτός που ξοδεύει τη ζωή του διαβάζοντας, αμφισβητώντας ώστε να καταλάβει γιατί ήρθε στον κόσμο, με τον άλλον που αποκτάει υλικά πλούτη, αλλά βιβλίο δεν ανοιξε στη ζωή του(κενός ήρθε, κενός θα φύγει), δεν είναι ίδιος ο μπάτσος με τον δάσκαλο, ούτε
ο καραβανάς με τους Γιατρούς χωρίς σύνορα, δεν είναι
ίδιος ο έμπορος του ανθρώπινου πόνου και του ανθρώπινου σώματος, με αυτόν που πονάει για τη γη των πεινασμένων παιδιών. Δεν είναι ίδιος ο φαίνεσθαι με τον είναι, ούτε ο ψεύτης και ο κλέφτης με τον οραματιστή μια δίκαιης ανθρώπινης κοινωνίας.

Και τέλος δεν είμαστε μάζα ανθρώπων, αλλά άνθρωποι
με ιστορία, παρών και μέλλον, άνθρωποι που μιλάμε με τις πράξεις μας. Χιλιάδες φούμαρα να πεις, ούτε για προσανάμματα δεν φτάνουν για να αλλάξει ο κόσμος. Και ο κόσμος πρέπει να αλλάξει και κάποτε θα αλλάξει. Πόση βία, πόσοι θάνατοι, πόση πείνα, πόση ανθρωποφαγία απλώθηκε στον κόσμο, πόσο εφιαλτικό φαντάζει το μέλλον.

Εμείς έχουμε το ελάχιστο χρέος, να επιλέξουμε τα ίχνη μας….

Ε, όχι δεν είμαστε όλοι το ίδιο!

Ταξιδευτής
11 Σεπτεμβρίου 2013

Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που όψιμα διαμαρτύρονται για το συνεχιζόμενο σφυροκόπημα της λαϊκής αντοχής.
Τι απ' όσα συμβαίνουν και απ' όσα θα συμβούν δεν ήταν προδιαγεγραμμένο; Συμβαίνουν μήπως από μόνα τους, επειδή μας καταράστηκε κάποιος θεός;
Όταν τους ρωτάς τι ψήφισες στις εκλογές σωπαίνουν ή απαντάνε δεν με ενδιαφέρει η πολιτική! Χαχα
Κι όταν θα ρθουν οι επόμενες εκλογές πάλι θα κατεβάσουν τα παντελόνια, «για το καλό του έθνους». Βέβαια έχουν έτοιμο και το αναμάσημα, για όλα φταίει ο Σύριζα, ωσάν να κυβερνούσε αυτή τη χώρα πριν γεννηθεί.
Στα ανώδυνα τα πάμε καλά, στα επώδυνα σωπαίνουμε συννένοχα.

Καλοκαίρι τέλος, φθινόπωρο και χειμώνας πια, χωρίς κανένας να μπορεί να προβλέψει που πάμε.
Αν δεν μάθουμε να μιλάμε ταυτόχρονα με το μυαλό, τη γλώσσα και την πράξη, αν δεν παραδεχτούμε ότι μας συμβαίνει σαν άτομα και σαν χώρα, το χάος είναι εδώ. Θα παραμείνουμε στο θανατηφόρο σκοτάδι.
Ποιος θα πάρει πάνω του την ανάσταση της χώρας;
Πάντως όχι όσοι την έθαψαν.

Ταξιδευτής
27 Αυγούστου 2013

ΑΩΟ

Ως το τέλος Ελλάδα
Η δικιά μας Ελλάδα
Ο δικός μας ήλιος
ΕΝΑ δικό μας νησί
ΣΕ μια απέραντη θάλασσα
Μες του Αιγαίου τα νερά
Να στέκεις κι εσύ μαζί με το νησί
Καταμεσής


Ταξιδευτής
1 Αυγούστου 2013