Οι σκέψεις του βυθού

Ένας πλάτανος δίπλα στη θάλασσα, στο τραπέζι δύο ποτηράκια, το δικό σου και το δικό μου. Μακριά όλος ο κόσμος. Το καλοκαίρι καίει, και το τσίπουρο. Βουτιά στη θάλασσα οι σκέψεις που βαραίνουν τη κουβέντα μας.

Ένα παιδί χάθηκε άδικα, η αδικία κατρακυλάει τον κόσμο. Τα όπλα σκοτώνουν.

Βουτάμε και οι δυό στη θάλασσα, φτάνουμε στον βράχο απέναντι. Αγναντευουμε το βουνό με τις καστανιές, το φθινόπωρο ποιός θα βγάλει πάλι τα κάστανα απ' τη φωτιά; Το καλοκαίρι είναι μια βάρκα με άσπρα πανιά.

Κολυμπάμε ως τη παραλία, γεμίζουμε τα ποτηράκια, τσουγκρίζουμε στην υγεία. Φτάνει αυτό; Στην αγάπη. Φτάνει;

Περισσεύει το κύμα, πάμε στη θάλασσα. Ένα δυνατό κύμα πετάει τον έναν πάνω στον άλλον. Η κοινή μοίρα μας.

Στίβεις τα μαλλιά σου, στίβω το μυαλό μου να θυμηθώ την πρώτη στιγμή μας. Πόσο όμορφη είσαι!

Χάθηκαν τόσα παιδιά, πάλι. Γιατί;

Βουτάμε στη θάλασσα, η θάλασσα τώρα είναι ήρεμη, δροσερή, τα μάτια σου πιο πράσινα, οι σκέψεις έγιναν δύο μικρά χρυσόψαρα στο βυθό.

Μη σκεφτόμαστε τον θάνατο είπες, σαν σήμερα σε γνώρισα.

Κυριακή απόγευμα

" Ήρθες Ρηνιώ κι ομόρφυνε όλο το νησί" λεβέντικη η φωνή του Κρητικού γέμισε όλο το δρόμο.

Μία μικρή φράση ξυπνάει τον λήθαργο της μέρας.

Παρατηρώ το μοναχικό πέταγμα μιας καρακάξας, ακούω ένα αηδόνι να κελαηδεί, ένα σκυλί μακριά να γαυγίζει, τζιτζίκια να ύμνούν το καλοκαίρι, ακούω τη φύση. Το καλαμπόκι μεγάλωσε, μικρό πράσινο δάσος στέκει περήφανο δίπλα μου. Κι άλλα πουλιά τώρα ακροβατούν στον συννεφιασμένο ουρανό. Μαγικό παραλήρημα μιας όμορφης εποχής, νομίζεις πως κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν έχει πρόβλημα. Η δύναμη της ψευδαίσθησης ξεπερνάει την μαύρη μορφή του κόσμου. Ανοίγω τα χέρια, τα κουνάω όπως τα πουλιά τα φτερά τους. Κι άλλη ψευδαίσθηση, νόμιζα θα πετάξω.

Ξαφνικά σταγόνες βροχής πέφτουν στο στεγνό χώμα. Θυμάμαι τους στίχους του Λειβαδίτη, "τι όμορφα που μυρίζει η γη". Μυρίζω τη γη, μοσχοβολάει όπως Εσύ, Κυριακή απόγευμα.

Πορεία

Ασάλευτες μέρες πήρατε τη ζωή μου, νύχτεςτου καλοκαιριού αφήσατε τα όνειρά μου στην ερημιά, θυμωμένα στάχυα στο αλώνι του κάμπου οι πληγές μου, βουνά και ποτάμια που με πάτε τώρα, αρμύρα τα δάκρυα της αγρύπιας μου, περπατάω στο βαθύ σκοτάδι ικέτης μιας πυγολαμπίδας, μιας αχτίνας του φεγγαριού, ισιόκορμα έλατα τυλίγουν τις σκέψεις μου.

Η νύχτα έγινε φως, τα μάτια σου δρόμος, το φωτεινό στεφάνι στα μαλλιά σου ξημέρωμα, τα χέρια σου βιολιά της ψυχής μου, σκίρτησε το κορμί μου πάνω στο κορμί σου, το στόμα σου ήταν γεμάτο φιλιά, η αγκαλιά σου ο κόσμος, ή άγγελος είσαι ή νεραίδα.

Ήμουν η τελευταία ανάσα μου, έγινες η πορεία μου.

Η δική σου φωνή

Μικρά, ασήμαντα καθηλώνουν το νου, η ουδέτερη μέρα σπαταλάει τό χρόνο. Οι ειδήσεις ανακυκλώνονται στο μπλε κάδο, οι πολιτικοί στη μεγάλη σκηνή του θεάτρου αρμενίζουν τη ματαιοδοξία τους, οι ποιητές γράφουν ποιήματα, οι πιστοί προσεύχονται, άλλοι στο θεό του χρήματος και άλλοι σε όποιον καταργεί τον θάνατο.

Ζούμε σε μια στιγμή του χρόνου και ζούμε σαν αθάνατοι.

Έκανα το λάθος και διέγραψα τη μνήμη μου, ακόμα ένα λάθος κι έσβησα όλα τα όνειρα που έκανα. Ήθελα να ζήσω τη στιγμή. Αλλά έπεσα στο κενό. Χωρίς ιστορία και δίχως ελπίδα, ούτε στιγμή υπάρχει. Γεννήθηκα, μεγάλωσα, πεθαίνω. Ο κύκλος. Είμαστε στον πυρήνα του, δεχόμαστε και εκπέμπουμε. Ανάβουμε και σβήνουμε.

Σκέψεις του μεσημεριού, σκέψεις του χωραφιού, μπροστά μου τρυφερό πράσινο, πίσω μου μια φωνή. Ζήσε. Εσύ, η δική σου φωνή.

Έχω τα τραγούδια σου

Έχω τα τραγούδια σου

Σαν να έχω Εσένα

Τίποτα άλλο δεν έχω, παρά

Μόνο τα τραγούδια σου

Οι λέξεις τους αγγαλιάζουν τη γη

Και μένα

Είναι τα δέντρα που μεγαλώνουν

Τα σπαρμένα χωράφια που θα καρπίσουν

Το πέτρινο σπίτι στο χωριό

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι

Είναι τα τραγούδια σου

Το χρώμα απ' τα μάτια σου

Ζωγραφίζει τη γη που δουλεύω

Το χαμόγελο της ψυχής σου

Με κρατάει Άνθρωπο

Τα τραγούδια σου είναι πουλιά

Ανασταίνουν τη φωνή μου

Δίχως τα δικά σου τραγούδια

Θα ήμουν ένα κομμένο δέντρο

Ένας ατέλειωτος χειμώνας

Μία ακίνητη πέτρα στη γη

Ποτάμι χωρίς νερό

Εγώ όμως έχω τα τραγούδια σου.