Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Κι έρχεται η στιγμή της απόφασης, με ποιούς θα πάω και ποιούς θ' αφήσω. Η δυνατότητα αυτή στη Δημοκρατία έρχεται, - όπως κι αν έρχεται, κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι δικαίωμα και περισσότερο υποχρέωση. Όποιος απέχει χάνει και την την διαμαρτυρία στα μέλλει γενέσθαι. Το " Όποιος δεν μετέχει στα κοινά.. είναι άχρηστος πολίτης" Περικλής 460 π. χ φωνάζει πάντα! Η επιλογή κυβέρνησης δεν είναι τατουάζ, είναι τρόπος ζωής. Είναι το τόξο στο βέλος μας. "Μα κανείς δεν με εκφράζει, όλοι παίζουν το παιχνίδι τους. Οι έχοντες την οικονομική επιφάνεια ασχολούνται με την πολιτική. Ποιός εργαζόμενος της επιβίωσης μπορεί να επιδιώξει θέσεις αξιωμάτων; " Το "όλοι ίδιοι είναι" είναι υπεκφυγή, δεν πάει πουθενά. Υπάρχει και η θεωρία της σχετικότητας. Του καλύτερου εκπροσώπου των αξιών μας. Είναι ένα βήμα μπροστά. Αλλιώς περιμένεις την ιδανική κοινωνία ή τη δευτέρα παρουσία. Ή ψηφίζεις ΚΚΕ. Θα ήταν ωραίο να βλέπουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Ο στόχος είναι κοινός, από ποιό μονοπάτι θα πάμε το πρόβλημα και το εμπόδιο. Αυτό εκμεταλεύονται οι στυγνοί καπιταλιστές χρόνια και χρόνια, ενώ είναι μειοψηφία στο λαό, αλωνίζουν στις πλάτες του... Οι νέοι έχουν προβάδισμα, σ' αυτούς ανήκει το μέλλον. Ας μην αφήσουν γερασμένες σκέψεις να το σαπίζουν. Βραδιάζει πάλι απόψε, μετά τη δουλειά, μετά την τετραετία που πέρασε η χώρα, μετά τη νύχτα ας ξημερώσουμε κρατώντας ένα όνειρο για τη χώρα μας, για τη ζωή μας, ας ημερώσουμε λίγο από την άγρια ζούγκλα, από την παραπολιτική, από την βαρβαρότητα της εποχής. Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Τα τραγούδια της χτεσινης μέρας

Βουτιά στην άνοιξη, ταξίδι στη νιότη, ήταν μια όμορφη εποχή.

"Θάλασσα πλατιά, σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις τόσο". 

Το μπαράκι με το πάγκο της καρυδιάς, στους τοίχους ασπρόμαυρες φωτογραφίες,  o Elvis Presley, o Jim Morison, η Tzanis Joplin, οι Pink Floyd τραγουδούσαν το The Wall, η Barbra Streisant έπαιζε "τα καλύτερά μας χρόνια", η Χαρούλα και η Δήμητρα τραγουδούσαν τον έρωτα κι εμείς νέοι, ερωτευμένοι, ονειροπόλοι...

Γέμισε παπαρούνες το χωράφι, τα δέντρα μοσχοβολούν άρωμα, ίδιο με το δικό σου. Νύχτωσε, κρύωσε, ντύσου καλά κι έλα απόψε να χορέψουμε τη χαμένη νιότη μας, τον έρωτα που χάθηκε, τα όνειρα που γέρασαν, έλα απόψε να γιορτάσουμε την αγάπη, να φωνάξουμε στα αστέρια για τη ζωή που μας πήραν, να τραγουδήσουμε τα τραγούδια της χτεσινής μέρας. 

Μη βάψεις τα χείλη σου, θέλω να τα φιλήσω απόψε!

Ο Πολάκης

Θαυμάζω την αντοχή του, τη λεβεντιά του, την γνήσια ανθρώπινη φύση του, την ειλικρίνεια του. Ένας εναντίον όλων, απροσκύνητος, δουλευταράς, Κρητικός,  ένας Ζορμπάς του Καζαντζάκη, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Μέσα στο ψέμα, την υποκρισία, στην απάτη, στη χλιδή της εξουσίας μοιάζει με όαση στην έρημο.

Δεν είναι τυχαίο που σκίζουν τις γραβάτες τους οι δεξιοί του Ζαμπούνη και του ζουρλομανδία του Άδωνη και αφρίζουν οι βίλες των καναλιών, - ξέρουν οτι έχουν λερωμένα τα βρακιά τους. 

Όταν πεθαίνει κόσμος, όταν ξεσπιτώνουν ανθρώπους ποιός νοιάζεται για τη γλώσσα το σαλονιών, των βολεμένων της αρπαχτής.

Είθε η χώρα μας να είχε πολλούς Πολάκηδες, ίσως υπήρχε ελπίδα.

Εσείς οι άλλοι που σας αρέσουν οι ωραίες λέξεις, 

Να πάτε να θυσιαστείτε!

Ποτέ ξανά

Μάταια η γραφή όταν πεθαίνει η ζωή, απομένει ένα ουρλιαχτό, αντίλαλος των νεκρών.  Γιατί ρε; που πάμε κι όπου πάμε, μια ολόκληρη χώρα στο κενό, πατάς και χάνεσαι, πιάνεσαι και συντρίβεσαι.

Μόνη ηλιαχτίδα οι νέοι, η Άνοιξη.

Ο μόνος "πολιτικός λόγος" της εξουσίας το ψέμα. 

Τι φωνάζετε ρε; 

Λέτε: Δεν έχετε να φάτε, σας παίρνουμε τα σπίτια, σας πάμε τη σύνταξη όταν πεθάνετε,  σας  παρακολουθούμε. Δεν λέτε όμως που ήταν η Ελλάδα την εποχή του 50, αποκρύβετε την αλήθεια. Σας βάλαμε το γαμπρό της Τέρνα, ολόκληρο υπουργό επικρατείας χαραμίζουμε για το καλό σας. 

Τι φωνάζετε ρε; Τι θέλετε; Βοή πόνου η Ελλάδα, καμαρώνουν οι άριστοι της εξουσίας. 

Οι ροδακινιές που άνθισαν δίνουν το χρώμα που θέλουν  οι νέοι, ποιός ακούει πιά το ανιστόρητο παρελθόν. Ποτέ ξανά τέτοια τετραετία!

Οι βάρβαροι στο κεφάλι μας

Όταν πέφτει και το τελευταίο προπύργιο της Δημοκρατίας, απέραντη θλίψη. 

 Όταν και Έλληνες δικαστές υποκύπτουν στα κελεύσματα της βαρβαρότητας, η χώρα δεν έχει έλεος, ούτε προοπτική στο μέλλον.

Μαύρα κοράκια κρώζουν στο μπλε ουρανό, πόνος και φόβος στις πιο παραγωγικές δυνάμεις του τόπου

Όμηροι οι εργάτες, οι αγρότες, οι εργαζόμενοι, με τι καρδιά, με τι αγάπη; 

Τι κρίμα στην πιο όμορφη χώρα ο θάνατος να στήνει καρτέρι. 

Ω τι κρίμα, η ιστορία να γράψει: " Οι Έλληνες δεν στάθηκαν ικανοί ούτε τα σπίτια τους να σώσουν, οι βάρβαροι διέλυσαν τη χώρα"