Ο πλάτανος

Μοναχικός πανύψηλος πλάτανος, καταμεσής στον κάμπο των αισθήσεων. Δροσερό αεράκι τρεμοπαίζει τα φύλλα του. Ο ίσκιος του ιστορεί τραγούδια των προγόνων. "Στην αγκαλιά μου γέννησε μια μάνα το παιδί της και ήμουν τότε έφηβο κλαρί. Έμεινε δυό μέρες στο κορμί μου. Αγαπηθήκαμε. Ύστερα έφυγε δακρυσμένη. Έτσι ποτίστηκα, έτσι μεγάλωνα. Και με το κλάμα του παιδιού ψήλωσα"
Κάθε μεσημέρι, όταν με καίει ο ήλιος ακουμπάω πάνω του. Κι αυτός μου λέει ιστορίες. Απο ανθρώπους περαστικούς, από διαβατάρηκα πουλιά, από ζώα και θηρία. Κάποτε γίνεται τρυφερός, μου μιλάει για χαραυγές και ηλιοβασιλέματα, για ξάστερες νύχτες και για μεγάλους έρωτες.
Συνήθως δεν του μιλάω. Απολαμβάνω τον ίσκιο του. Τι να πεις μ' έναν πλάτανο;
Μια μέρα του είπα και τη δικιά μου ιστορία. Σαν των απλών ανθρώπων τις ιστορίες.
Κάποιες φορές τον βαριέμαι. Σήμερα τον φώναξα. Άσε μας ρε πλάτανε! Με τις ιστορίες των άλλων θα ζούμε.
Μετά τον προσκύνησα κι έφυγα.


9 Απριλίου 2018

Μ.Παρασκευή

Απάνω στον επιτάφιο κείτεται η μισή Ελλάδα. Η άλλη μισή χτυπάει τις καμπάνες. Για τη γιορτή του Πάσχα.
Ταπεινός, με ανθισμένα κρινάκια, παπαρούνες και ανεμώνες της Άνοιξης, ο επιταφιος των αθώων. Ονειρεύτηκαν έναν αλληλέγγυο κόσμο. Σταύρωσον αυτούς.
Οι Φαρισαίοι γιορτάζουν τις νίκες τους. Μεγαλοπρεπείς οι παραστάσεις. Οι στρατηγοί παρατάσουν τα πιόνια τους, οι διοικητές παιανίζουν εμβατήρια, τραπεζικοί μαύρα κοράκια καραδοκούν τα σπίτια των εσταυρωμένων. 
Θα περάσουν οι γιορτές. Χριστός Ανέστη για πενήντα μέρες οι συναλλαγές τους. Τσακίστε τους οι διαταγές τους.
Πάνω στον επιτάφιο η μισή Ελλαδα. Την καλούν να αναστηθεί, να σηκωθεί, οι γραμματείς. Σηκώνουν και αυτοί ένα φύλο χαρτί με διαταγές. Να πεινάσουν, να εξευτελιστούν, να υποκύψουν.
Ακούτε ακριβοπληρωμένοι δικαστές. Είναι όλοι οι εσταυρωμένοι ένοχοι. Καταδικάστε τους. Ήθελαν έναν καλύτερο κόσμο. Ισόβια δούλοι.
Πίσω απ' τα γραφεία τους ο μέγας εσταυρωμένος. Απόψε θα φορέσουν τα επίσημα αστέρια τους. Αύριο θα εύχονται Χριστός Ανέστη. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι.
Μεγάλη Παρασκευή. Αστράφτει και βροντά. Έρχεται καταιγίδα.
Ποτέ τέτοια μέρα δεν άνοιγε στα δύο ο ουρανός.
Ήταν απλά θλιμμένος.


6 Απριλίου 2018

Οι ρυτίδες

Γεμάτος ρυτίδες, στο μέτωπο, δίπλα στα καθαρά του μάτια, στο λαιμό. Λεπτοκαμωμένος, είναι ολόκληρος μια ρυτίδα ή ένα νεύρο. Στη δύση της ζωής του ο μπάρμπα Στάθης, μένει μόνος του στο διπλανό περιβόλι. Από τότε που έχασε την γυναίκα του μένει εδώ. Σε μια καλύβα που έφτιαξε με καλάμια και πηλό. Το σπίτι στην πόλη το άφησε όπως όταν ζούσε η γυναίκα του. Η μια και μοναδική γυναίκα που αγάπησε στη ζωή του. Πήρε μαζί του καμιά δεκαριά βιβλία, ένα απ' αυτά είναι του Βολταίρου, και την κιθάρα του. Και μια φωτογραφία αγκαλιά με τη γυναίκα του, νέοι. Ζει με τα απαραίτητα. Σπάνια πάει στην πόλη. Είναι ολιγαρκής, αυτάρκης και ευτυχισμενος, λέει. Στο προσωπό του η καλοσύνη και η γαλήνη του κόσμου. Είναι άθρησκος, αλλά προσεύχεται μέρα νύχτα. Στο θαύμα της φύσης.
Είμαι ευτυχής που συνάντησα έναν σοφό γέροντα με καρδιά παιδιού. Ίσως, σίγουρα, θα με εμπνέει να γράφω στα διαλλείματα απλές ιστορίες.Εγώ ακόμα δεν αποτοξινώθηκα απ' τους ανθρώπους της πόλης.
Ο μπάρμπα Στάθης είναι ένα μεγάλο βιβλίο.
Μ. Πέμπτη σήμερα, του φώναξα.
Πάω να φυτέψω μια πασχαλιά, αποκρίθηκε.


5 Απριλίου 2018

Το διάφανο όνειρο

Ευτυχής μέσα στο όνειρο έζησα. Δυστυχής στα έργα της άμοιρης ανθρωπότητας.Πάνω κι απ' τους ανθρώπους αγάπησα τα ποτάμια που κυλάν ακούραστα να συναντήσουν την γαλαζια φωλιά του παραδείσου. Αγάπησα τα βουνά και τα δέντρα, τα ζώα και τα φυτά. Το πέταγμα των αετών σε απόμακρες κορυφές, τις τρεμάμενες φωτιές της νύχτας και την πάχνη του θεσσαλικού κάμπου τις χαραυγές. Απλοί άνθρωποι του μόχθου τα ηλιοβασιλέματα του Κόζιακα.
Άνθρωποι τέρατα μου κρύβουν τον ήλιο, σβήνουν τα αστέρια τις νύχτες μου. Τις γραμμές των βουνών, αυτές που αγγίζουν τον ουρανό, θωρούν τα κρυμμένα μου μάτια. Το φύσημα και τη σιωπή του αέρα, τη βροχή και τα σύννεφα αγάπησα. Τους άδολους ανθρώπους που καλιεργούν τη γη αγάπησα.
Αγάπησα τον τόπο μου και τη χώρα μου. Κι όλη την ανθρωπότητα που ονειρεύεται.
Αγάπησα τη θλίψη πιότερο απ' τη χαρά, τους ύμνους της Μ. Εβδομαδας πιότερο απ' την ημέρα του Πάσχα. " Ω γλυκύ μου έαρ".
Φορές, φορές μες το θαύμα της ζωής, δεν ξέρω τι ν' αγαπήσω και τι να μισήσω. Η δική μας χώρα -η χώρα των άλλων.
Τότε στέκομαι μετέωρος πάνω στα μάτια σου.
Ξέρω όμως, ποτέ δεν θα αγγίξουν τι δικό μας διάφανο όνειρο, οι ρακοσυλλέκτες των υλικών. Κι αυτό είναι κάτι. Η ζωή μας.

4 Απριλίου 2018

Διάψευση ευχών

Ένα βουητό οι μέλισσες πάνω στην ανθισμένη κάτασπρη κερασιά. Οργασμός της φύσης και της άνοιξης. Περίλυπες σταυρωμένες μέρες καρτερούν την ανάσταση. Οι βάρβαροι επιμένουν στο βιασμό της ανθρωπότητας. Κρατάν ομπρέλες θρησκειών, φοράνε μάσκες λογικής, κρύβονται σαν το καραγκιόζη πίσω από περισπούδαστα πυροτεχνήματα, γυαλίζουν τα όπλα τους. Αυτές τις μέρες θα κάνουν εκεχειρια. Θα ευχηθούν καλή ανάσταση. Από Δευτέρα πάλι. 
Άρε Τάσο τι ξέρεις εσύ απ' αυτά! Άλλα σου λένε στις ειδήσεις των οκτώ.
Πάμε να φυτέψουμε τις πατάτες. 
Θαρθούν πικρές οι μέρες τις διάψευσης.


3 Απριλίου 2018