Η εποχή των αρχηγών πέρασε ανεπίστρεπτη.

Δεν θα υποστήριζα ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα από θέση αρχής. Αλλά στο φωτεινό και καθαρό πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, βλέπω τη συνισταμένη  ενός ολόκληρου λαού. Από μόνος του ο Τσίπρας και ο κάθε Τσίπρας δεν μπορεί  να κάνει βήμα.
Αυτή τη στιγμή έχει πίσω του την πλειοψηφία του λαού, που ακυρώνει το μνημόνιο που επέβαλαν στη χώρα οι λίγοι, με το αποφασίζουμε και διατάσουμε.
Νομίζω ότι όλοι πρέπει να δουν, ότι στέκεται στιβαρά και ανοιχτόμυαλα απέναντι σ’ αυτή τη λαϊκή απαίτηση, άσχετα αν ψήφισαν άλλα αντιμνημονιακά κόμματα. Κάποιος πρέπει να τραβήξει μπροστά.
Και επιβάλλεται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, εκφράζοντας αυτή τη συνολική απαίτηση και εδώ και στην Ευρώπη.
Αν σταθούμε στην άρνηση του ΚΚΕ καλύτερα ας αυτοκτονήσουμε…ούτε τα ποσοστά του δεν μπορεί να δει.
Οι ίδιες γυροβολές από το 74 και μετά. Αν πεθάνουν και οι γέροι του …
Τα σεβαστά κόμματα που δεν μπήκαν στη Βουλή, δυστυχώς μετράνε μαζί με τα άκυρα και τα λευκά και την αποχή.
Το 35% της αποχής είναι η απόγνωση από το πολιτικό σύστημα. Tώρα είναι ο καιρός του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στην πράξη, να σώσουμε ότι μπορεί ακόμα να περισωθεί.
Έτσι κι αλλιώς θα γίνουν εκλογές πάλι και τότε η μόνη ελπίδα είναι να πιστέψουμε όλοι, ότι τώρα είναι καιρός να αφήσουμε τα μελλοντολογικά και μετά θάνατον σενάρια, και να αλλάξουμε τώρα τη χώρα μας, στέλνοντας μήνυμα σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Ταξιδευτής
9 Μαΐου 2012

Μέσα έξω

Θεοσκότεινα, μέσα, έξω. Θα  άφηνε ένα σημείωμα να εξηγεί τους λόγους και θα χανόταν από προσώπου γης. Απ’ τη μια σκοτεινή άβυσσο στην άλλη. Το φως έσβησε.
Κατακαλόκαιρο, καταμεσής του Ιούλη, μέρα της γιορτής της, 
Η Ιουλίτα πήρε το κρυμμένο σημειωματάριο, από το συρτάρι με τα εσώρουχά της, και έγραψε την τελευταία της λέξη. Σ αγαπώ.
Ήταν τα τελευταία δύο χρόνια της χώρας της και της ζωής της.
Το μνημόνιο, η κατοχή, η αντίσταση, οι δρόμοι, τα χημικά, οι ελπίδες, οι απογοητεύσεις, οι φίλοι, οι αυτοκτονίες, ο θάνατος παντού, οι άνεργοι, τα πεινασμένα παιδιά, οι άστεγοι, η αποδεκατισμένη χώρα, η βεντέτα της αριστεράς, η ακυβερνησία που καλά κρατεί και ο αγαπημένος της.
Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ακατάπαυστα, αναπάντητα τα  χρόνια πολλά. Φορούσε μόνο το κιλοτάκι της, πάνω από 40 βαθμούς το σπίτι. Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη του χολ, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο από βουβό πόνο. Τα χείλη της όμως, από μόνα τους χαμογελούσαν φιλήδονα, απ΄ τη μέρα που γεννήθηκε. Τα μάτια της, κάρβουνα αναμμένα.
Μια από τις πιο όμορφες γυναίκες. Μέσα έξω.
Νύχτωνε. Το βυσσινί κινητό αναβόσβηνε συνεχώς, αθόρυβο. Το κοίταξε τελευταία φορά. 198 κλήσεις, καμία από κείνον. Της είπε άλλωστε ξεκάθαρα, δεν είμαι πια ερωτευμένος, την ώρα που κατέρρευσε.
Θα έφευγε μες τη νύχτα στο βουνό, μόνη της χωρίς τίποτα, ίσως σε μια σπηλιά που πήγαινε στα νεανικά της χρόνια με τους φίλους, όταν έφευγαν απ’ το σπίτι. Και εκεί θα…

Ήταν αυτός. Ναι ήταν αυτός. Το κινητό αναβόσβηνε. Δίστασε. Το σήκωσε, τα χέρια της έτρεμαν. Σιωπή. Σ αγαπώ, της είπε. Σιωπή.
Έξω είναι πανσέληνος. Τα τζιτζίκια μέθυσαν απόψε. Ντύσου. Να περπατήσουμε τη νύχτα.
Της μίλησε, όλα αλλάζουν. Του μίλησε. Είπαν θα συναντηθούν, αφήνοντας πίσω τον παλιό κόσμο.

Φόρεσε το άσπρο της φόρεμα, έκρυψε τα σημάδια του πόνου, είπε σήμερα γιορτάζω, σήμερα είμαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου. Αύριο έχουμε εκλογές, η αριστερά αναμένεται να σαρώσει, περίμενα όλη μου τη ζωή να δω έναν καινούριο κόσμο. Η ανθρωπότητα από τότε που γεννήθηκε έχει τις αδυναμίες της και κάνει κύκλους. Απόψε θα χορέψω τους δικούς μου κύκλους, απόψε θα μεθύσω. Σ αγαπώ.
Έβαλε λίγο άρωμα στο λαιμό και στο στήθος της και βγήκε στο δρόμο. Ολόγιομο το φεγγάρι, γεμάτα τα μπαλκόνια από καλοκαιρινές φωνές, γεμάτες οι τριανταφυλλιές, γεμάτα τ’ αστέρια στον ουρανό.
Στο μπαρ θα συναντούσε όλη την παρέα, με το πιο πλατύ χαμόγελο. Λες και ο κόσμος με μιας άλλαξε.
Από πρίγκιπας βάτραχος και από βάτραχος πρίγκιπας. Άστραφτε όταν μπήκε μέσα στις αγκαλιές και τα φιλιά των φίλων. Απόψε  κερνάω, απόψε γιορτάζω, απόψε αγαπάω όλο τον κόσμο, αύριο η πανσέληνος θα είναι δικιά μας, τους χαρίζουμε το σκοτάδι. Μίλησε για την παντιγέρα, χόρεψε μπάλο, συρτάκι και χασάπικο. Μέθυσε με το ευχαριστώ του Σταύρου Ζώρα και με το  παγωμένο κρασί.
Ήταν μια νέα γυναίκα, όμορφη, αέρινη, ερωτεύσιμη, ήταν ερωτευμένη αυτή, ίδια η επανάσταση.
Στο μυαλό της το φεγγάρι φωτεινό, γύρω το σκοτάδι, γεμάτο αστέρια.. Βγήκε έξω να το πιει, να το μεθύσει κι αυτό. Έξαψη.
Η ώρα ήταν πέντε το πρωί. Να μ’ αγαπάς, αυτό θέλω μόνο.

Ο Νίκος κάθονταν σ’ ένα πεζούλι, με άσπρο πουκάμισο και κοτσίδα τα μαλλιά, έπινε την μπύρα του..
Τι θα ψηφίσεις αύριο τον ρωτάει;
-Σύριζα
-Κόλλα το.
Φωτογράφισε το φεγγάρι, τον έβαλε στο πλάνο, άρμεγε  το φως που ξημέρωνε, τον πήρε αγκαλιά, πάμε μέσα τώρα. Μέσα έξω.
Μίλησαν ως τα χαράματα, εκείνος της έβαλε το χέρι στον ώμo, μαζί είπε…
Μια καινούρια μέρα ξημέρωνε, ένας καινούριος κόσμος. Πάμε.
Θαρθώ μαζί σου, της είπε ο Νίκος. Είμαι ερωτευμένη του είπε.
Την ακολούθησε ως το σπίτι της, λες και την περίμενε και κείνος πάντα.
Αχνόφεγγε. Μύριζε καλοκαίρι.
Ένα αηδόνι κελαηδούσε, κλεισμένο μες στο κλουβί, ήθελε λευτεριά.
Σώπα του είπε, το αηδόνι. Εκείνος την αγκάλιασε, τον έκανε διακριτικά πίσω.
Είμαι ερωτευμένη, του είπε
Διψώ, της είπε.
Οι δρόμοι του καλοκαιριού στις έξι το πρωί, είναι γεμάτο ελπίδα.
Διψώ, της είπε πάλι όταν έφτασαν στο σπίτι.
Ανέβηκαν πάνω, του έδωσε ένα ποτήρι παγωμένο νερό. Της ζήτησε να μείνει.
Είμαι ερωτευμένη, του είπε ξανά.
Πήγαινε τώρα, είμαι μεθυσμένη, από ζωή, από έρωτα , από επανάσταση, άνθισα απόψε.
Βγήκε στο μπαλκόνι και τον κοίταζε όταν έφευγε. Ένα απογοητευμένο αρσενικό, είπε.
Ο έρωτας και η επανάσταση δεν έχουν καμία σχέση με το πήδημα, σκέφτηκε..
Το βράδυ ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές με 42%.
Ένας καινούριος κόσμος γεννήθηκε.
Η Ιουλίτα ήταν ερωτευμένη.
Η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο. Ίδια με την επανάσταση.
Μέσα έξω.

Ταξιδευτής
8 Μαίου 2012

Έλα να παίξουμε κρυφτό

Κρύψου να  σε ψάξω

Στις κόρες απ' τα μάτια

Μες την ανάσα

Στην αφή της καρδιάς

Στη μυρωδιά των μαλλιών

Ψάξε με

Πίσω από τις λέξεις

Μες τα τραγούδια

Στο μαξιλάρι της άρρωστης μέρας

Στις σταγόνες της σιγανής βροχής

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι, μου είπες την πρώτη φορά

Κι εγώ δεν είχα να σου χαρίσω τίποτα

Θα ψάξω να το βρω, μου είπες

Ένα παιδί βγήκε στο μπαλκόνι με τα μπλε παράθυρα

Κρατούσε ένα κόκκινο μπαλόνι

Όπως ο ουρανός κρατάει τη νύχτα το φεγγάρι

Όπως ένας  άντρας τα μάτια μιας γυναίκας

Όπως το σώμα την ψυχή
Όπως Εσύ εμένα

Ή όπως εγώ Εσένα.

Ταξιδευτής
5 Μαΐου 2012

Ένας χάρτης που δεν έχει τη χώρα της Ουτοπίας, δεν αξίζει να τον κοιτάς

Φίλε Γιώργη διαβάζουμε Αλέξη Ζορμπά και ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα.
Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ.

Τόπο στα νιάτα και στο μέλλον. Ας αφήσουμε πίσω το σκουριασμένο παρελθόν.
Οι αγαθοδαιμόνιες αναλύσεις, μοιάζουν μεταξωτές κορδέλες. Δεν είναι τώρα καιρός.
Ρώτα τους νέους και να τραβήξουμε μπροστά.
Και τραβάμε μπροστά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
Γιατί αλλιώς βουλιάζουμε όλοι μαζί.
Ο Μανώλης Γλέζος κατέβασε τη σημαία  των ναζί, μην συμβεί το μοιραίο, να τους δούμε στη Βουλή.
Άξεστοι, αγράμματοι και απελέκητοι, τους εξέθρεψε πάλι η πασοκοδεξιά λαϊκίστικη λαίλαπα.
Βλέπουμε το καθαρό πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου κοντά στα 90 που δεν κουράστηκε, δεν έχουμε δικαίωμα να κουραστούμε ούτε λεπτό.
Καλό σημάδι στο κατεστημένο φίλε μου. Αλλιώς θα μείνουμε εδώ, να ανεβάζουμε ζαχαρωμένα τραγουδάκια και να κλαίμε τη μοίρα μας.
Ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον Άνθρωπο.

ΑΦΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απέχοντας (το έκανα κι εγώ, στη έννοια ότι αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες), μένουμε εκτός.
Αυτή τη φορά είμαστε στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι, αποχή, λευκό, άκυρο, σημαίνει αφήνω τους άλλους να με βουλιάξουν.
Γιατί και αν η αποχή άλλαζε κάτι, και αυτή παράνομη θα ήταν.

Η Ελλάδα θύμωσε τώρα, οργισμένη ας ελπίσει ξανά από Δευτέρα. Η ζωή προχωράει και είναι κρίμα, εμείς να είμαστε θεατές.

Στέλνουμε μήνυμα σε όλο τον κόσμο, η Δημοκρατία γεννήθηκε εδώ και θα την επαναφέρουμε πάλι στον τόπο μας.
Τα τερατουργήματα του εκλογικού νόμου, ας κάνουμε να στραφούν εναντίον τους.

Άμεση Δημοκρατία  τώρα. Και αν όλα αυτά Φίλε μου σου φαίνονται ουτοπίες θυμήσου:

Ένας χάρτης που δεν έχει τη χώρα της Ουτοπίας, δεν αξίζει να τον κοιτάς.

Ταξιδευτής
5 Μαίου 2012

Για να γνωριστούμε πιο καθαρά

Για να μην είμαστε κρυμμένοι πίσω από τη διαμαρτυρία, πίσω από ποιήματα και τραγούδια
Πίσω από όμορφες φωτογραφίες και έξυπνα τσιτάτα
Πίσω από ευχολόγια και λαικ-ίστικες καλημέρες
Τώρα που είναι καιρός, με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε
Για όλα αυτά που θέλουμε να αλλάξουν, για όλα αυτά που μας πληγώνουν
Για όλα αυτά που οδήγησαν εμάς και τη χώρα, εδώ που είμαστε
Τώρα που καλούμαστε να πούμε μια λέξη τη γνώμη μας. Να μιλήσουμε.

Αν με όλα αυτά που έγιναν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, -απόρροια της πολιτικής σαράντα χρόνων, των δυό κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο-, υπάρχουν φίλοι που θα τα χειροκροτήσουν την Κυριακή, δεν βρίσκω το λόγο να συνεχίσουμε να μιλάμε.
Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα.
Κατά τη γνώμη μου, αν δεν είσαι ένας απ’ τους ίδιους, αγορασμένος ψηφοφόρος τους, η κοινή λογική λέει ότι δεν κατάλαβες τίποτα.
Αναρωτιέμαι αν συμφωνώ με ένα, απ’ όσα λένε οι πρώην εξουσιαστές μας.

Ναι συμφωνώ. Ότι είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές στη ιστορία του τόπου. Γιατί εδώ που οδήγησαν τη χώρα δεν υπάρχει άλλη λύση .

Ή εμείς ή αυτοί.


Η γνώμη μας την Κυριακή είναι η συνισταμένη της ζωής μας. Δεν είναι ρουλέτα που παίζουμε τυχερά παιχνίδια.
Προσωπικά θα ψηφίσω Συριζα.
Θα χαρώ για την άνοδο του ΚΚΕ, από μόνο του ανεβοκατεβαίνει στα χαμηλά τα σκαλοπάτια με αργές κινήσεις, παρ’ όλο που διαφωνώ στις πρακτικές του.
Θα χαρώ για όλους που αντιστέκονται στην λαίλαπα της εποχής. Θα χαρώ να μπουν τα λεγόμενα μικρά κόμματα στη βουλή, εκτός από το τη Χρυσή Αυγή. Οι φασίστες δεν πρέπει να έχουν λόγο στη Δημοκρατία, πρέπει να τσακίζονται εν τη γεννέση τους και να κλείνονται στη φυλακή.

"Δεν συμφωνώ με ότι λες αλλά θα πέθαινα να υποστηρίξω να τα λες" έλεγε ο Βολταίρος.

Την Κυριακή όμως, δεν λέμε. Πράττουμε.

Αποφασίζουμε για το μέλλον μας .

Αφού αποφάσισαν χωρίς εμάς, αποφασίζουμε χωρίς αυτούς.


Μπορεί αυτή η χώρα να περάσει το μήνυμα στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία. Μπορεί, αρκεί να θέλει:

Δεν χωράει ανθρώπου νους, ότι προέχουν οι τράπεζες και οι οικονομικοί κολοσσοί, τα όπλα και τα παζάρια.

Ούτε μια ζωή να μη χαθεί για χάρη τους, ούτε μια αυτοκτονία για το κατάντημα, ούτε μια δολοφονία.

Αν μεταφράσεις τα λόγια των πασοκοδεξιών, σου λένε καθαρά, δεν με νοιάζουν πόσοι πεθαίνουν, πόσοι αυτοκτονούν, πόσοι έχασαν τη δουλειά τους, αν διέλυσαν την παιδεία, την υγεία, τους τόπους εργασίας. Το λένε καθαρά με τις μάσκες τους που χρόνια φοράνε, το μόνο που τους νοιάζει είναι το πώς, θα σώσουν τις τράπεζες και τους τοκογλύφους ντόπιους και ξένους.

Πρέπει να τους πούμε και μεις καθαρά, ότι είμαστε οι πολλοί και είμαστε Άνθρωποι που επιμένουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στον τόπο μας.

Ούτε ένα παιδί να πεινάει
Ούτε ένας άνεργος
Ούτε ένας θάνατος.

Παραγωγή, μπορούμε πάλι. Το πρώτο μέλημα.

Παιδεία, υγεία, ελευθερία, ισονομία, δικαιοσύνη.
Επίκαιρα όσο ποτέ.

Μπορούμε να ζήσουμε, αρκεί να διώξουμε αυτούς που όλα αυτά τα βλέπουν σαν παιχνίδια, μέσα απ’ τα χρυσά κλουβιά τους.

Είμαστε μια χώρα όμορφη, με φιλότιμους ανθρώπους, γεμάτη ήλιο και φως.
Είναι να αναρωτιέται κανείς πως φτάσαμε ως εδώ.

Τώρα είναι καιρός, να αφήσουμε την κατάθλιψη και να το πάρουμε πάνω μας.


Ταξιδευτής
3 Μαίου 2012