Τα μάτια των παιδιών

Παρθένα, αθώα, φωτισμένα απ' το πρώτο της γέννησης φως

ανέμελα παιγνίδια, έκπληκτα όνειρα

ψυχές τρυφερές καμωμένες σ' ένα σκληρό κόσμο

-κάποτε ήταν τα παιδικά μας κορμιά.

Τώρα, αυτή τη στιγμή, γεννιέται ένα παιδί

τώρα, αυτή τη στιγμή, πεθαίνει ένας γέρος

τώρα, αυτή τη στιγμή, αργοπεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι

νέοι, μεσήλικες, πριν καταφέρουν να ζήσουν.

Ασελγούμε πάνω στις ζωές των παιδιών

χωρίς αιδώ, πάνω στα όμορφα μάτια τους

όπλα και πυρηνικά

ναρκωτικά και εμπόριο σάρκας

μπετόν και σίδερα

φράζουν τις αυλές τους

γεμίζουν με θλίψη τη δικιά τους ζωή, πριν ακόμα καταλάβουν τον κόσμο των μεγάλων αρπακτικών.

Πως να μεγαλώσει ένα παιδί σε μια τσιμεντένια αυλή και μια οθόνη,

δεν θα δει ποτέ, πως ένας σπόρος γίνεται όμορφο λουλούδι

με την μεθυστική μυρωδιά αγνού ονείρου.

Ακουμπισμένος στο παράθυρο της ομίχλης του κόσμου

γράφω ξανά, ένα γιατί.

Πριν πατήσω τέρμα το γκάζι και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα του παραλογισμού

και καρφωθώ στους τοίχους τους, να διαρρήξω τα πέτρινα μάτια τους.

Με ένα  θάνατο για τη ζωή

του παιδιού

που ήμουν κάποτε κι εγώ.


Ταξιδευτής
29 Ιουνίου 2010

Η κλωστή

Είπε τη φράση, όλα κρέμονται από μια κλωστή, όταν πίναμε το δεύτερο ποτήρι.
Είπαμε να βγούμε να τα πούμε, ήμασταν ευδιάθετοι στην ιδέα και μόνο ότι αύριο ξημέρωνε Κυριακή. Μισό κιλό κόκκινο κρασί. Παραγγείλαμε και αρχίσαμε να μιλάμε. Χρόνια φίλοι, δεν είχαμε μυστικά. Πετυχημένος στη δουλειά του  κι εγώ το ίδιo, συνήθως ήταν ευχάριστες οι συζητήσεις μας, αν εξαιρέσουμε τα πολιτικά, που εκεί διαφωνούσαμε, δίνοντας ζωντάνια στη κουβέντα μας -γιατί ήμασταν  απ’ την ίδια όχθη.

Συμμαθητής, δικηγόρος, διάβαζε πολύ, λάτρης της κλασικής μουσικής. Ένα γιό στο δημοτικό, αγαπούσε την γυναίκα του. Ταξίδευε συχνά, ταξίδια στον κόσμο και εσωτερικά ταξίδια έλεγε, είμαστε ακόμα νέοι να αφεθούμε στην καθημερινότητα.

Και θα είμαστε άλλα πενήντα χρόνια, η νεότητα είναι στο νου και όχι στο σώμα, αυτοσαρκαζόμασταν, γιατί μας βόλευε κοντά στα πενήντα.

Όλα κρέμονται από μια κλωστή και είδα πρώτη φορά, ένα δάκρυ στα μάτια του.

Δεν είδα κανένα σημάδι μέχρι τότε.
Μου τα είπε όλα.

Τα θυμήθηκα χθες που συναντηθήκαμε μερικοί φίλοι του, να τιμήσουμε το γελαστό παιδί.

Αυτός δεν ήταν πια μαζί μας.


Ταξιδευτής
15 Ιουνίου 2010

Ομορφιά

Κλείνω τα μάτια μου

Μήπως και σε δω

Mε ολάνοιχτα μάτια είσαι πάντα κρυμμένη

Πίσω από της ιστορίας το ναυάγιο

Μέσα  στα είθε του μέλλοντος

Σε κλέβω μέσα σ' ένα όνειρο, μέσα σε μια ευχή

Σε κλέβω κάτω από μια λέξη

Μόνο μια λέξη

Αυτή που εκείνο το βράδυ

Δεν σου είπα

Λιγόψυχος, έσκυψα το κεφάλι

Κι έφυγα  για πάντα

Να μείνω για πάντα.

Ταξιδευτής
31 Μαρτίου 2010

Δεν μιλάμε ποτέ

Είμαστε χρόνια φίλοι.
Μιλάμε για μουσική-ακούει μόνο κλασική μουσική-, για βιβλία, διαβάζει συνεχώς και για ότι άλλο προκύπτει. Δεν μιλάει ποτέ για πολιτική. Αυτός που έχει στις πλάτες του αγώνες, φυλακές και εξορίες.
Ένα βράδυ πηγαίναμε σε μια ταβέρνα. Ένα γυαλιστερό τζιπ ήταν μπροστά μας. Ο τύπος άνοιξε το παράθυρο και πέταξε το άδειο πακέτο. Το πακέτο έκανε βόλτες στο δρόμο.
Ο Σπύρος αναρωτήθηκε: Αξίζει να αγωνιστείς γι' αυτόν τον τύπο σήμερα-τον είπε νεοέλληνα;
Kι εγώ, κατάλαβα γιατί δεν μιλάμε ποτέ για "πολιτικά".

Ταξιδευτής
2009

Θαύματα

Ποτέ δεν πίστεψα στα θαύματα.

Ανήξερος για το ανώτερο.

Καταμεσής στην άσφαλτο, στον κεντρικότερο δρόμο, είδα με τα μάτια μου  το πρωί να φυτρώνει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Σταμάτησα να οδηγώ, ουρά πίσω μου τα αυτοκίνητα. Είχα πιεί μόνο μια γουλιά νερό, απ’ το μπουκάλι. Κατέβηκα και το πότιζα.
Άρχισαν να κορνάρουν όλοι πίσω μου.
Κατέβηκαν και οι άλλοι, έχω αποδείξεις. Μαζεύτηκαν κι άλλοι, κι άλλοι  από γύρω. Ήρθαν και τα συνεργεία. Υπήρξε μια κάποια  αναστάτωση στη πόλη.

Απορώ μόνο με μένα, ακόμα δεν πιστεύω στα θαύματα.
Οι περισσότεροι μου φάνηκαν πιστοί.

Ταξιδευτής
12 Δεκεμβρίου 2009