Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Κι έρχεται η στιγμή της απόφασης, με ποιούς θα πάω και ποιούς θ' αφήσω. Η δυνατότητα αυτή στη Δημοκρατία έρχεται, - όπως κι αν έρχεται, κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι δικαίωμα και περισσότερο υποχρέωση. Όποιος απέχει χάνει και την την διαμαρτυρία στα μέλλει γενέσθαι. Το " Όποιος δεν μετέχει στα κοινά.. είναι άχρηστος πολίτης" Περικλής 460 π. χ φωνάζει πάντα! Η επιλογή κυβέρνησης δεν είναι τατουάζ, είναι τρόπος ζωής. Είναι το τόξο στο βέλος μας. "Μα κανείς δεν με εκφράζει, όλοι παίζουν το παιχνίδι τους. Οι έχοντες την οικονομική επιφάνεια ασχολούνται με την πολιτική. Ποιός εργαζόμενος της επιβίωσης μπορεί να επιδιώξει θέσεις αξιωμάτων; " Το "όλοι ίδιοι είναι" είναι υπεκφυγή, δεν πάει πουθενά. Υπάρχει και η θεωρία της σχετικότητας. Του καλύτερου εκπροσώπου των αξιών μας. Είναι ένα βήμα μπροστά. Αλλιώς περιμένεις την ιδανική κοινωνία ή τη δευτέρα παρουσία. Ή ψηφίζεις ΚΚΕ. Θα ήταν ωραίο να βλέπουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Ο στόχος είναι κοινός, από ποιό μονοπάτι θα πάμε το πρόβλημα και το εμπόδιο. Αυτό εκμεταλεύονται οι στυγνοί καπιταλιστές χρόνια και χρόνια, ενώ είναι μειοψηφία στο λαό, αλωνίζουν στις πλάτες του... Οι νέοι έχουν προβάδισμα, σ' αυτούς ανήκει το μέλλον. Ας μην αφήσουν γερασμένες σκέψεις να το σαπίζουν. Βραδιάζει πάλι απόψε, μετά τη δουλειά, μετά την τετραετία που πέρασε η χώρα, μετά τη νύχτα ας ξημερώσουμε κρατώντας ένα όνειρο για τη χώρα μας, για τη ζωή μας, ας ημερώσουμε λίγο από την άγρια ζούγκλα, από την παραπολιτική, από την βαρβαρότητα της εποχής. Πέταγε πετρούλες στη λίμνη μονολογώντας...

Τα τραγούδια της χτεσινης μέρας

Βουτιά στην άνοιξη, ταξίδι στη νιότη, ήταν μια όμορφη εποχή.

"Θάλασσα πλατιά, σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις τόσο". 

Το μπαράκι με το πάγκο της καρυδιάς, στους τοίχους ασπρόμαυρες φωτογραφίες,  o Elvis Presley, o Jim Morison, η Tzanis Joplin, οι Pink Floyd τραγουδούσαν το The Wall, η Barbra Streisant έπαιζε "τα καλύτερά μας χρόνια", η Χαρούλα και η Δήμητρα τραγουδούσαν τον έρωτα κι εμείς νέοι, ερωτευμένοι, ονειροπόλοι...

Γέμισε παπαρούνες το χωράφι, τα δέντρα μοσχοβολούν άρωμα, ίδιο με το δικό σου. Νύχτωσε, κρύωσε, ντύσου καλά κι έλα απόψε να χορέψουμε τη χαμένη νιότη μας, τον έρωτα που χάθηκε, τα όνειρα που γέρασαν, έλα απόψε να γιορτάσουμε την αγάπη, να φωνάξουμε στα αστέρια για τη ζωή που μας πήραν, να τραγουδήσουμε τα τραγούδια της χτεσινής μέρας. 

Μη βάψεις τα χείλη σου, θέλω να τα φιλήσω απόψε!