Η Βίβιαν

Το δυνατό γέλιο της Βίβιαν γέμισε το καταφύγιο με φωτεινό χρώμα. Λες και ήθελε να εξορκίσει τον πόνο του θανάτου.

Τόσος πόνος, ακόμα ένας.

Μ΄ έχει κάνει σκληρή πια. αντέχω.

Όταν έγραφα το πρώτο μου βιβλίο κάθε μέρα ερχόταν στο περβάζι ένας κοκκινολαίμης, εγώ του έδινα ψίχουλα κι αυτός έμπνευση και ζωή.

Ακόμα εκείνο το πουλί κελαηδάει μέσα μου. Μελωδικά και μελαγχολικά.

Όταν τελείωσα τα "Υγρά μάτια" χάρισα ένα αντίτυπο στο αηδόνι του χειμώνα. Θυμάσαι το εξώφυλλο είχε τη φωτογραφία του, αυτό το κουτσούλισε κι έφυγε.

Από τότε δεν ξαναήρθε, τελείωσε το βιβλίο χάθηκε και η φιλία μας.

Όλα τελειώνουν κάποτε.

Εκείνο που πιότερο με τρελαίνει ο άδοξος χωρισμός, όπως τώρα με τη Λίζα, πως να την ξεχάσω;

Θα τη έχω πάντα μέσα μου, αυτό με παρηγοράει κάπως.

Άνθρωποι, φίλοι, συγγενείς, σκυλιά, γάτες, πουλάκια, όλα φεύγουν.

Μένει σωρευτικά ο πόνος και η ανάγκη του πάμε παρακάτω.

Η ζωή που μας έμεινε.

Όλα πολύτιμα, όλα ανώφελα για πόνο.

Όλα καταλήγουν στον θάνατο.

Η Βίβιαν μιλούσε αργά και σταθερά, πατώντας στην αυτογνωσία της, στην εμπειρία μιας ψαγμένης ζωής, ένοιωθα τυχερός που ήταν φίλη μου, πιο πολύ τώρα που ανατράπηκαν όλα όσα νόμιζα πως είχα κτίσει.

Ανυπομονώ να συναντήσουμε το πρωί τον Νικόλα, συνέχισε η Βίβιαν. Θέλω να μάθω περισσότερα, πως πήρε τέτοιο φευγιό απ΄ την ανθρώπινη κοινωνία, πάντα κάτι κρύβεται πίσω απ΄ το φαίνεσθαι, με την πρώτη ματιά είδα έναν ευφυή άνθρωπο, δεν είναι εύκολη απόφαση αυτή. Πάνω απ΄ όλα με νοιάζει ο Άνθρωπος. Ο άνθρωπος είναι το κέντρο του κύκλου, δεν πιστεύω στον Θεό, πιστεύω στη Φύση, αυτή που ακατάπαυτα αναδημιουργείται, που πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει για χάρη του ανθρώπου και όλων των έμβιων και φυσικών όντων. Στα ταξίδια μου συνάντησα και είδα πολλά, είδα την καλοσύνη και την βαρβαρότητα, αυτή την αέναη πάλη, όλα κρέμονται σε μια λεπτή ισορροπία, χρειάζονται χρόνια ακόμα να εξημερωθεί το θηρίο, να σωθεί η γη και να νικήσει το καλό.

Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε με δύναμη, ένα δυνατό φως μπήκε στο καταφύγιο, τα μάτια μας στράβωσαν, ενστικτωδώς πετάχτηκα έξω, στον ουρανό ένα μικρό σώμα, κάτι σαν drone με διαπεραστικούς ήχους σάρωνε την κορυφή, το βουνό πλημμύρισε φως, έπεσα κάτω αναίσθητος.

Η Βίβιαν μου είπε αργότερα πως έκανα μισή ώρα να συνέλθω. Ευτυχώς αυτή έμεινε σώα και αβλαβής. Μου είπε πως σε κλάσματα λεπτού το περίεργο αντικείμενο του ουρανού έφυγε, και αυτή πάλευε με τεχνητή αναπνοή και μαλάξεις στο στήθος να με συνεφέρει. Τα κατάφερε!